Google Analytics

Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016

Πώς η Ντάμα Κούπα μου ξελόγιασε τον άνδρα - Μια αληθινή ιστορία

Με τον Θωμά γνωριστήκαμε μέσω κοινών φίλων. Ήταν παραμονή πρωτοχρονιάς και είχαμε βγει για φαγητό για να γιορτάσουμε τον ερχομό του νέου έτους. Μπορώ να πω πως ο έρωτας μας ήταν κεραυνοβόλος. Η γνωριμία μας ήταν σίγουρα καρμική...


Γράφει το κορίτσι της διπλανής πόλης

Τόσα κοινά με έναν άνθρωπο δεν είχα ξαναβρεί στα 27 μου χρόνια. Πολύ φαΐ, ποτό, χορός και φυσικά άφθονο κέφι υπήρχε στην παρέα. Με τα γέλια μας είχαμε ξεσηκώσει ολόκληρο το μαγαζί. Όλοι μας οι φίλοι κρυφογελούσαν και μας καμάρωναν. Είχαν αντιληφθεί και οι ίδιοι την χημεία μας. Γίναμε σύντομα ζευγάρι, πηγαίναμε βόλτες, οργανώναμε μίνι εκδρομές, κάναμε όνειρα για το μέλλον. Ώσπου σιγουρευτήκαμε πως το μέλλον μας έπρεπε να είναι κοινό. Μετά από ένα χρόνο γνωριμίας μου έκανε πρόταση γάμου. Δέχθηκα αμέσως. Ήμουν σίγουρη πως ήθελα να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου μαζί του. Μόλις 35 ετών, ψηλός, μελαχρινός και γυμνασμένος. Στοργικός και πάντα αισιόδοξος. Ήταν πυροσβέστης. Αγαπούσε πολύ την δουλειά του και ήταν καλός σε αυτήν. Τι άλλο να ζητούσα από έναν άνδρα; Βέβαια τα ωράρια της εργασίας του ορισμένες φορές άλλαζαν τα προσωπικά μας  σχέδια. Δεν μπορούσαμε να κανονίσουμε εύκολα διακοπές και αν αυτό συνέβαινε υπήρχε περίπτωση να αναβληθούν.

Παντρευτήκαμε με θρησκευτικό γάμο. Είχαμε αρκετούς καλεσμένους που μοιράστηκαν τη χαρά μας. Ήρθε και έμεινε στο δικό μου σπίτι που ήταν κοντά στον χώρο εργασίας μας και αισθανόμασταν οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι στο κόσμο. Το σπίτι μας έγινε η φωλιά του έρωτά μας. Μετά τον γάμο κοίταξε και ρύθμισε το ωράριό του. Έγινε κυλιόμενο, τουλάχιστον πλέον θα μπορούσαμε να κάνουμε συχνές κοινές εξόδους και να υποδεχόμαστε μαζί τους φίλους στο σπίτι μας.

Ήμασταν σχεδόν δύο χρόνια παντρεμένοι. Εγώ από αναπληρώτρια δασκάλα, διορίστηκα και έγινα μόνιμη στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού. Ο μισθός και των δυο ήταν επιτέλους ικανοποιητικός και μπορούσαμε να σκεφτούμε το ενδεχόμενο ενός μωρού. Ήθελα πολύ να ολοκληρωθεί η οικογένεια μας. Όλα πήγαιναν ρολόι μέχρι που ένα βράδυ χτύπησε το τηλέφωνο και η μητέρα μου, μου είπε πως η αγαπημένη μου γιαγιά έπαθε ανακοπή και πήγε στον κόσμο των αγγέλων. Έκλαψα τόσο πολύ. Την λάτρευα ίσως και περισσότερο από την ίδια μου την μάνα. Μετά από λίγες βδομάδες ανοίχτηκε η διαθήκη και διαπίστωσα πως η πολυαγαπημένη μου γιαγιά είχε αφήσει δυο κτήματα στο όνομά μου. Ο Θωμάς στάθηκε στο πένθος μου σπαθί. Αυτός ο άνδρας ήταν στο πλάι μου πάντοτε. Βράχος ακλόνητος. Μετά τα τρίμηνα της, κανόνισε να πάρει μια πενθήμερη άδεια για να ξεχαστώ. Η ιδέα του με βρήκε απολύτως σύμφωνη. Καιρό είχαμε να κάνουμε μια απόδραση οι δυο μας. Τα Καλάβρυτα είναι από τους πιο ωραίους χειμερινούς προορισμούς και ο γυρισμός μου κακοφάνηκε είναι η αλήθεια. Ήταν από τις ωραιότερες διακοπές που είχαμε κάνει ως τότε. Μου υποσχέθηκε πως θα υπάρξουν ακόμη καλύτερες. Αυτός ο άνδρας ήξερε πώς να κρατάει το χαμόγελο στα χείλη μου.

Μετά από δύο μήνες αφότου γυρίσαμε ο Θωμάς γυρνούσε όλο και πιο κουρασμένος από την δουλεία. Τα ωράριά του είχαν αλλάξει πάλι. Είχε μπει για τα καλά η άνοιξη και καθώς πλησίαζε καλοκαίρι οι ομάδες επιφυλακής αναδιοργανώνονταν. Μέρα με τη μέρα διαπίστωνα κάτι περίεργο στην συμπεριφορά του. Το ένα βράδυ γυρνούσε σπίτι ευδιάθετος και το επόμενο κατσουφιασμένος. Δεν με είχε συνηθίσει σε τέτοιες συμπεριφορές. Κάποιες φορές ερχόταν με κάποιο ακριβό δώρο στο σπίτι προσφέροντας μου υπέροχες στιγμές έρωτα και κάποιες άλλες ήταν μέσα στη γκρίνια που δεν ήθελε καν να τον πλησιάζω. Το πρώτο διάστημα θεώρησα πως απλά πιεζόταν από την δουλειά, όμως καθώς περνούσε ο καιρός και το φαινόμενο αυτό συνεχιζόταν δεν άντεξα και ξεκίνησα τον πρώτο μεγάλο καβγά μέσα στο σπίτι. Τρία χρόνια πλέον παντρεμένοι δεν είχε γίνει τέτοια φασαρία. Το είχα συζητήσει και με τις κουμπάρες μου και η μόνη ιδέα που περνούσε από το μυαλό και των τριών μας ήταν «το τρίτο πρόσωπο». Ναι κάποια γυναίκα είχε καταφέρει να τρελάνει τον άνδρα μου και να τον αλλάξει 180 μοίρες. Είχα πλέον τόσες υποψίες και ενδείξεις. Πολλά βράδια αργούσε να γυρίσει λέγοντας μου ότι είχε συνεχόμενη υπηρεσία. Τα απρόσμενα δώρα, οι συχνές εναλλαγές διάθεσης. Ήμουν σε κατάσταση αμόκ. Φώναζα, έκλαιγα, έβριζα και αυτός δεν έβγαζε άχνα. Απλά κοιτούσε άναυδος τις αντιδράσεις μου. Αφού σταμάτησα με πλησίασε και μου ορκίστηκε πως δεν υπάρχει άλλη γυναίκα ούτε πρόκειται να υπάρξει ποτέ. Ότι λέω ασυναρτησίες, ότι μόνο εμένα αγαπάει και πως οτιδήποτε κάνει το κάνει για εμάς.

Δεν μπορούσα να μην τον πιστέψω. Τα βαθιά μαύρα μάτια του με κοιτούσαν με ειλικρίνεια. Έλεγα και ξαναέλεγα στον εαυτό μου ότι αυτός είναι ο άνδρας που ερωτεύτηκα και αποκλείεται να με κοροϊδεύει. Την επόμενη βδομάδα όλα κυλούσαν ήσυχα και ευχάριστα όπως όλες τις άλλες φορές. Ήταν σαββατόβραδο και ύστερα από όμορφες τρυφερές στιγμές που είχαμε, ξεκίνησα να του συζητώ πως ήρθε ο καιρός να βάλουμε μπροστά για ένα μωράκι. Ξαφνικά ο Θωμάς πετάχτηκε και άρχισε να φωνάζει και να λέει πως βιάζομαι και πως ακόμη οικονομικά δεν είμαστε έτοιμοι για ένα τέτοιο βήμα. Εκείνο το Σάββατο έγινε ο δεύτερος μεγάλος μας καβγάς του έγγαμου βίου μας. Ξέραμε και οι δυο πως όλα αυτά που έλεγε ήταν ανοησίες. Δεν ξαναέφερα αυτό το θέμα. Ειπώθηκαν πολλές βαριές κουβέντες. Οι σχέσεις μας είχαν ψυχρανθεί πολύ. Ακόμη δεν είχα καταλάβει τον λόγο. Ένα απόγευμα που γύρισε νωρίς στο σπίτι με έπιασε και ζήτησε να μιλήσουμε. Με πήρε μια σφιχτή αγκαλιά και μου ζήτησε συγνώμη που δεν μου είχε μιλήσει νωρίτερα για το πρόβλημα που αντιμετώπιζε.

Μόλις έμαθα πως ο αδερφός του χρωστούσε πολλά χρήματα σε τοκογλύφους οι οποίοι, απειλούσαν και τη ζωή του ταράχθηκα. Τόσο καιρό ο Θωμάκος μου προσπαθούσε να τον βοηθήσει να βρει μια λύση και εγώ τον κατηγορούσα. Ένιωσα άπειρες τύψεις για την συμπεριφορά μου. Φυσικά με δικαιολόγησε, έπρεπε να μου είχε μιλήσει. Του υποσχέθηκα πως θα τον βοηθήσω. Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα. Έψαχνα μια λύση. Δεν μπορούσε κάτι θα υπήρχε που θα μπορούσα να κάνω. Και τότε αποφάσισα να πουλήσω τα κτήματα προίκα της γιαγιάς μου. Εξάλλου μια ανθρώπινη ζωή αξίζει πολλά περισσότερα από αυτά. Ήξερα πως ο Θωμάς δεν θα το δεχόταν οπότε αποφάσισα να το κάνω κρυφά από εκείνον. Όταν είχα μερικές χιλιάδες στα χέρια μου τις έδωσα απευθείας στον άνδρα μου και του είπα να πράξει σωστά και να μην πει κουβέντα. Έτσι και έγινε. Μετά από λίγες μέρες με πήρε τηλέφωνο ο αδερφός του ο Γιάννης και διστακτικά με ευχαρίστησε. Του είπα να προσέχει και να μείνει μακριά από μπλεξίματα.

Πέρασε ο καιρός και εγώ όλο και πιο πολύ προβληματιζόμουν στο θέμα του παιδιού. Γιατί άραγε ο Θωμάς που πριν το γάμο μας ονειρευόταν μια μεγάλη οικογένεια, τώρα έδειχνε φανερά πως δεν θέλει; Δεν ήθελα να του το αναφέρω πάλι. Με είχε πληγώσει πολύ η τελευταία του αντίδραση στο θέμα του παιδιού. Είχα και τη μητέρα μου να με αγχώνει περισσότερο και με αυτό το θέμα. Ώσπου ένα Κυριακάτικο πρωί αφού ξυπνήσαμε, μου είπε αγκαλιάζοντάς με πως με τις πρώτες μας οικονομίες θα ξεκινούσαμε τις διαδικασίες για το μωρό. Του είπα πως ήδη στην τράπεζα υπήρχαν αρκετά χρήματα που θα διευκόλυναν τη ζωή μας. Τα μάζευα τόσα χρόνια γι’ αυτό το σκοπό.  Μου φίλησε το κούτελο και χαμογέλασε. Ύστερα μου ζήτησε να ντυθώ και να πάμε για έναν καφέ με τους κουμπάρους μας που είχαμε καιρό.

Παραξενεύτηκα θετικά, μετά από καιρό ένιωθα ξανά ευτυχισμένη. Η χαρά δεν κράτησε όμως για πολύ. Ο Θωμάς άρχισε πάλι τα ίδια. Αργούσε να γυρίσει και όταν επιτέλους επέστρεφε σπίτι ήταν μέσα στα νεύρα. Δεν δεχόταν ούτε κουβέντα. Δεν είχε διάθεση για φαγητό. Πεταγόταν συχνά στον ύπνο του. Και ξεκίνησε να βγαίνει βράδυ, στολισμένος χωρίς εμένα. Ο κόμπος είχε φτάσει πια στο χτένι. Δεν μπορούσα να ανεχτώ άλλη τέτοια συμπεριφορά. Δεν μπορούσα να σκεφτώ καθαρά. Ήμουν πλέον 32 χρονών και συνειδητοποιούσα πως εκτός τη δουλειά μου δεν είχα τίποτα άλλο. Ο άνδρας μου ήταν εξαφανισμένος, παιδί δεν είχα ακόμη και οι φίλοι μου άρχισαν να αραιώνουν εξαιτίας μας. Είχαμε απομονωθεί από όλα και από όλους.



Ένα βράδυ που έφυγε στολισμένος και αρωματισμένος αποφάσισα να τον παρακολουθήσω. Βέβαια επειδή δεν ήξερα τι θα αντιμετώπιζα πήρα μαζί μου και την κουμπάρα. Τον ακολούθησα και ο δρόμος μου φαινόταν εντελώς άγνωστος. Βρεθήκαμε στην Πάρνηθα. Και εκεί τον είδα. Όχι, όχι δεν μπήκε σε κάποιο σπίτι ή ύποπτο ξενοδοχείο. Στο καζίνο βρισκόταν ο κύριος. Τόσες μέρες, τόσες νύχτες εκεί ξημεροβραδιαζόταν. Έπαθα σοκ αλλά εκεί τα κατάλαβα όλα. Όταν η κυρία Ντάμα του έκλεινε το μάτι ερχόταν με χαρές και δώρα και όταν του χαμογελούσε σαρκαστικά, κατέβαζε μαύρες πλερέζες. Σχημάτισα τον αριθμό του κουνιάδου μου. Του μίλησα πολύ αυστηρά και τον ρώτησα αν όντως χρωστούσε σε τοκογλύφους και αν όντως τα χρήματα των κτημάτων μου πήγαν εκεί. Δεν με είχε ξανακούσει έτσι ποτέ. Μου ομολόγησε πως δεν ίσχυε ποτέ κάτι τέτοιο απλώς τον είχε παρακαλέσει ο Θωμάς να προσποιηθεί μη γνωρίζοντας τον λόγο. Του έκλεισα το τηλέφωνο στα μούτρα. Έκατσα μέσα στο αυτοκίνητο ώσπου τον είδα να βγαίνει. Εκεί άνοιξα τα φώτα ήμουν έτοιμη να τον πατήσω αλλά ευτυχώς η λογική και η Άννα με συγκράτησαν. Κατέβηκα από το αμάξι. Το μόνο που θυμάμαι είναι να του ρίχνω δυο γερά χαστούκια και να του λέω πως δεν θέλω να τον ξαναδώ. Πως θέλω να έρθει να μαζέψει άμεσα τα πράγματά του από το σπίτι και να εξαφανιστεί. Δεν μίλησε. Τι θα μπορούσε να πει άλλωστε; Καθόταν απλά με σκυμμένο κεφάλι και κλαίγοντας ψιθύριζε “συγνώμη”. Σηκώθηκα και έφυγα. Πήγα στην πιο κοντινή τράπεζα θέλοντας να βγω με την Άννα να τα πιούμε γιορτάζοντας τον χωρισμό μου. Εκεί συνειδητοποίησα πως όλες οι οικονομίες μου έλειπαν. Τρελάθηκα. Άρχισα να καταλαβαίνω πως πλέον δεν είχα τίποτα. Ούτε άνδρα, ούτε παιδί, ούτε χρήματα. Είχα μείνει στον άσσο.

Πήγα σε ψυχαναλυτή και μπορώ να πω πως με βοήθησε πάρα πολύ. Το παραδέχομαι γιατί δεν είναι ντροπή. Επισκέφτηκε το σπίτι μου αρκετές φορές παρακαλώντας με να τον συγχωρέσω. Δεν πρόκειται να αλλάξει δυστυχώς αυτός ο άνθρωπος. Ούτε ψυχολόγο δεν δεχόταν. Ήταν άρρωστος και δεν έλεγε να το συνειδητοποιήσει. Ήταν ερωτευμένος με την Ντάμα Κούπα. Αυτή ήταν τελικά η γυναίκα που μου ξελόγιασε τον άνδρα. Πολλοί μου είπαν να του κάνω μήνυση αλλά έτσι θα έχανε και την δουλειά του κάτι που δεν επιθυμούσα. Που ακούστηκε δημόσιος υπάλληλος να κάνει υπεξαίρεση στα χρήματα της συζύγου του. Θα ήταν σκάνδαλο. Αποφάσισα να μαζέψω τα κομμάτια μου και να προσπαθήσω να φτιάξω τη ζωή μου από την αρχή.

Η ιστορία είναι πραγματική - Τα πρόσωπα έχουν αλλάξει για ευνόητους λόγους...
fylada.gr

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχόλιό σας...

Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το loutrakiblog.gr δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια.

 
Powered by Blogger