Google Analytics

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2016

Η συγκλονιστική εμπειρία - μάθημα ζωής, της Βασιλικής Μπουμπάκη

Ονομάζομαι Βασιλική–Μάγια Μπουμπάκη και είμαι Γ΄ Μηχανικός, απόφοιτη της ΑΕΝ Ασπροπύργου...

Πια, ως μητέρα και σύζυγος έχω απομακρυνθεί από την θάλασσα, αλλά το μυαλό μου γυρνάει διαρκώς σε αυτήν. Με την πρώτη ευκαιρία αναπολώ τις στιγμές που βρισκόμουν και εγώ στην θάλασσα, με τα καλά και τα άσχημά της, με τα δύσκολα και τα εύκολα, με τα «θηρία» που είχα να αντιμετωπίσω σαν γυναίκα Μηχανικός που ήμουν.

Τελειώνοντας τη Σχολή μου το 2008 προσπάθησα πολύ για να τα καταφέρω και να αποδείξω πρώτα στον εαυτό μου και μετά σε όλους τους άλλους, ότι τελικά μπορώ να ορθοποδήσω σε ένα ανδροκρατούμενο επάγγελμα. Είναι σίγουρο ότι μπορούμε και εμείς οι γυναίκες να τα καταφέρουμε στην θάλασσα. Όμως, όχι για πολύ, γιατί έρχεται κάποια στιγμή που η μητρότητα «κερδίζει» όλες τις θάλασσες και όλους τους ωκεανούς του κόσμου.

Θυμάμαι, ήταν Ιούλιος του 2011 όταν ξεκίνησα ένα ταξίδι που επρόκειτο να έχει έναν πολύ διαφορετικό προορισμό γεμάτο πόνο, οργή, θλίψη. Ένα ταξίδι που την ιστορία του θα ήθελα να την διηγηθώ στον γιο μου κάποια στιγμή.

Το φορτίο που θα μεταφέραμε εκείνη την φορά δεν ήταν άδειες νταλίκες και φορτηγά, αλλά ετοιμοθάνατοι Λίβυοι, που είχαν πολεμήσει εναντίον του Καντάφι.

Το κατάστρωμα του πλοίου είχε γεμίσει με σκηνές και πρόχειρα νοσοκομειακά κρεββάτια, με ορούς αλλά και ασθενοφόρα. Αφετηρία μας ήταν η Λιβύη, πότε από το λιμάνι της Βεγγάζης και πότε από αυτό της Μιζουράτα. Από εκεί φορτώναμε ετοιμοθάνατους άνδρες, γυναίκες και παιδιά για να τους μεταφέρουμε σε νοσοκομεία της Τυνησίας και συγκεκριμένα στο λιμάνι της πρωτεύουσας της χώρας, Τύνιδα.

Ο θάνατος κυριαρχούσε σε αυτό το ταξίδι, που κράτησε για 42 ολόκληρες ημέρες. Οι φωνές όσων ανθρώπων μεταφέραμε στο πλοίο ακόμη ηχούν στα αυτιά μου. Τον πραγματικό πόνο τον έβλεπα μέρα και νύχτα. Παιδιά ακρωτηριασμένα, νέοι να χαροπαλεύουν και οι ηλικιωμένοι να προσεύχονται στον Αλάχ για να τους βοηθήσει.

Δεν θα ξεχάσω τα λόγια του Καπετάνιου όταν με πήρε τηλέφωνο στην βάρδια μου στο μηχανοστάσιο και μου είπε «Άνοιξε βήμα όσο μπορείς, ένα παιδί χαροπαλεύει, να το προλάβουμε!». Έκανα ό,τι μπορούσα. Άνοιξαν όσο μπορούσαν οι μηχανές, αλλά μάταια. Έπειτα από καμιά ώρα, χτυπάει και πάλι το τηλέφωνο. «Κόψε» μου λέει αυτήν την φορά ο Καπετάνιος «δεν χρειάζεται, δεν τα κατάφερε…».

Εκείνη τη στιγμή ένοιωσα λες και έχασα κάποιον δικό μου άνθρωπο. Δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια μου και τα πόδια μου έτρεμαν. Παρακαλούσα τον «δικό» μας θεό να κάνει κάτι, να σταματήσει όλη αυτήν την δυστυχία, όλον αυτόν τον πόνο.

Δυστυχώς, όμως, όπου και να πήγαινα, ό,τι και να έκανα δε μπορούσα να ξεφύγω από τις άσχημες εικόνες του πολέμου. Τη νύχτα όταν τελείωνα την βάρδια και ανέβαινα στην καμπίνα μου, η νύχτα γινόταν μέρα, καθώς από τις εκρήξεις κοκκίνιζε ο ουρανός. Όταν ξάπλωνα και έκλεινα τα μάτια μου ήταν από τις στιγμές, που η κούραση της δουλειάς δεν υπήρχε, είχε εξαφανιστεί μπροστά σε όλο αυτό που ζούσα.

Θυμάμαι ήταν μια εβδομάδα περίπου πριν ξεμπαρκάρω. Ένα κοριτσάκι, που μεταφέραμε, ηλικίας 6 χρονών, είχε χάσει και τα δύο του τα πόδια. Ο πατέρας της ζητούσε από το πλήρωμα με τα λίγα αγγλικά που γνώριζε να του δώσουμε ό,τι μπορεί ο καθένας για τη μικρή του. Ρούχα, φαγητό, μπισκότα, φρούτα. Ακόμη και κάτι λούτρινα που είχαν ξεμείνει στο βαπόρι και αυτά μαζεύτηκαν για το μικρό κορίτσι. Σαν μοναδική γυναίκα μέσα στο βαπόρι, της τα πήγαμε μαζί με τον Καπετάνιο και τον Α’ Μηχανικό. Όταν την αντίκρυσα η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που νόμιζα ότι θα σπάσει. Έσφιγγα τα δόντια μου για να μην κλάψω. Έκλαιγε… Φώναζε… Της δώσαμε τη σακούλα με τα πράγματα. Προσπάθησε να χαμογελάσει, όμως, ο πόνος ήταν πιο δυνατός από την χαρά της.
Κάθε φορά που σκέφτομαι ή μιλάω για αυτό το ταξίδι νομίζω ότι θα ακούσω πάλι τις φωνές αυτών των δυστυχισμένων ανθρώπων, αυτού του κοριτσιού. Νομίζω ότι θα τους δω να υποφέρουν. Όμως, ο πόλεμος τέλειωσε, όπως και τα δικά μου ταξίδια στην θάλασσα.

Ωστόσο, ήταν από τα ταξίδια εκείνα, που όσα χρόνια και να περάσουν πάντα θα μείνει βαθιά χαραγμένο στο μυαλό μου και στην ψυχή μου.









5 σχόλια :

Ανώνυμος είπε... Best Blogger Tips

σωπα ρε τι μας λες ?? αυτοι τον πονο τους και συ φωτογραφιες ?

Ανώνυμος είπε... Best Blogger Tips

Σωπα ρε φιλε?σε πειραξαν οι φωτογραφιες;οταν τις ιδιες εικονες τις βλεπεις στην τηλεοραση;μπραβο στην κοπελα που τολμησε να ακολουθησει το επαγγελμα του ναυτικου με ολες τις δυσκολιες.

Μπουμπακη Βασιλικη Μαγια είπε... Best Blogger Tips

Αγαπητε "αγνωστε" που δεν τολμας να απαντησεις με το ονομα σου..καταρχην η συνεντευξη αυτη δοθηκε στο ηλεκτρονικο περιοδικο ναυτικα χρονικα με θεμα γυναικες εν πλω..το προβλημα σου ειναι που τραβηξα καποιες φωτογραφιες;οτι ολο το πληρωμα δωσαμε τη ζωη μας για να καταφερουμε να βγαλουμε αυτην την αποστολη εις περας δν το κοιτας ετσι δεν ειναι;εχεις πολυ γελιο γιατι μονο καποιοι που ειναι για γελια θα εγραφαν κατι τετοιο..να εισαι καλα παντως!

Ανώνυμος είπε... Best Blogger Tips

Η εξυπνάδα της ημέρας:
«σωπα ρε τι μας λες ?? αυτοι τον πονο τους και συ φωτογραφιες ?»
Καταρχάς σε ποιόν νομίζεις ότι μιλάς με το «Ρε» ;
Μάλλον δεν έχεις απευθύνει το λόγο ξανά σε γυναίκα.

Σώπα Ρε, τι μας λες; Αλήθεια; Αυτό κατάλαβες; ΡΕ.

Οι συμπεριφορές δυστυχώς δεν εκπαιδεύονται.
Αναγκαστικά βάζω και τον εαυτό μου σε αυτούς, γιατί ασχολούμαι με σένα ΡΕ, το σαλιγκάρι.
Σύρε να πιείς την παγωμένη μπύρα σου και άραξε στην ασφάλεια της πολυθρόνας σου και ψάξε για καινούριο «γόνιμο έδαφος». Λίγο πιο δεξιά.. εκεί είσαι.
Τι νόμιζες ΡΕ, ότι οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν για να γίνουν κορνίζα ή καρτ ποστάλ; Ή για ευχαρίστηση ή και πλάκα ακόμη; Μήπως από βαρεμάρα; Αλήθεια το νομίζεις αυτό; Λυπάμαι ΡΕ.

Εσύ προτιμάς φαντάζομαι τους αφανείς ήρωες, αλλά πώς να το κάνουμε, πρέπει να δει ο κόσμος, να μάθει, να καταλάβει, να προβληματιστεί. Πως αποκτά κάποιος κριτική σκέψη; Ή όχι; Πως αποφεύγεις το κακό; Τον τρόμο; Το φόβο; Αυτό που σε ενοχλεί, αν σε ενοχλεί κάτι. Πως διορθώνεις το οτιδήποτε; Πως πονάς για κάτι; Πονάς ΡΕ;

Δυστυχώς κρίνουμε με γνώμονα τον εαυτό μας, με όσα αποτελούν τη συνείδησή μας.
Για αυτό και το ρηχό σου σχόλιο.
ΡΕ.

«Σε παίρνει αριστερά, μην το ζορίζεις.»

Ανώνυμος είπε... Best Blogger Tips

Μπράβο σας που βοηθήσατε ανήμπορους ανθρώπους.Εντάξει,η πόζα με χαμόγελο δίπλα στον τραυματισμένο εδώ που τα λέμε ειναι λίγο περίεργη. Σίγουρα ομως είναι μια συγκλονιστική εμπειρία

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχόλιό σας...

Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το loutrakiblog.gr δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια.

 
Powered by Blogger