Μιας και ήρθε ο Δεκέμβριος και ενδεχομένως το τέλος του κόσμου, είναι η κατάλληλη στιγμή να κάνουμε όλοι την αυτοκριτική μας για το πώς φτάσαμε ως εδώ και κυρίως (αν ο κόσμος συνεχίσει να υπάρχει), να δούμε πού πάμε ως χώρα και ως άνθρωποι…
Είναι αλήθεια ότι στη χώρα, τα νούμερα δεν βγαίνουν. Ή καλύτερα οι αριθμοί. Γιατί τα νούμερα βγαίνουν, στην τηλεόραση. Ναι, έχουμε πρωτογενές έλλειμμα το οποίο είναι πολύ σημαντικό. Είναι σαν να μένεις σε ένα σπίτι με τη γυναίκα σου, να έχετε μισθό 1000 ευρώ και τα έξοδά σας να είναι 1500 ευρώ. Βγαίνεις; Χλωμό. Με δανεικά είσαι αναγκασμένος να ζεις. Και όσο δανείζεσαι, τόσο βυθίζεσαι. Τόσο απλό και συνάμα τόσο καταστροφικό. Και δεν μπορείς να ανασάνεις, δεν μπορείς να συγκεντρωθείς, δεν μπορείς να οργανωθείς…
Γίνεται (είναι η αλήθεια) μια προσπάθεια στη χώρα να ανακτήσει τις δυνάμεις της. Εκεί όμως δημιουργείται νέο πρόβλημα. Μπορείς να έχεις εμπιστοσύνη σε όλους αυτούς που την έφτασαν ως εδώ ότι θα τα καταφέρουν; Γιατί για τους ίδιους (σχεδόν) πρόκειται. Και το μόνο που έχουν να φάνε πλέον (αφού λεφτά δεν υπάρχουν), είναι ξύλο από εξαγριωμένους πολίτες που βλέπουν το μισθό τους να συρρικνώνεται επικίνδυνα. Και προς Θεού, καμία πράξη βίας δεν με βρίσκει σύμφωνο. Και εδώ κάπου ξεκινάει η ιστορία της χώρας.
Κλοπές, μίζες κτλ
Το χειρότερο, όπως ανέφερα και παραπάνω είναι ότι ο κόσμος έχει πλέον χάσει την εμπιστοσύνη του προς τους κυβερνώντες. Και αυτό γιατί αποδεικνύουν καθημερινά (όχι όλοι) ότι δεν την αξίζουν. Κανένας από όσους έκλεψαν δεν βρίσκεται στη φυλακή, σε κανέναν δεν έχει γίνει δήμευση της περιουσίας του, κανείς δεν μπορεί να ελεγχθεί και δυστυχώς, δεν φαίνεται τίποτα να πηγαίνει προς αυτή την κατεύθυνση. Και ο κόσμος εξοργίζεται…
Μίσος
Οι περασμένες εκλογές, ήταν ίσως οι πιό περίεργες από όλες τις απόψεις. Κατ’ αρχήν, ο κόσμος κλήθηκε να ψηφίσει όχι με βάση του ποιός θα του δώσει τα περισσότερα, αλλά με βάση του ποιός θα του πάρει τα λιγότερα. Μπήκαν στο παιχνίδι και διάφοροι που δεν είχαν ξαναψηφίσει ποτέ και δεν είχαν ξανασχοληθεί ποτέ με την πολιτική και το αποτέλεσμα είναι να έχουμε γεμίσει πολιτικά “άσχετους” αλλά οργισμένους πολίτες. Και την ασχετοσύνη, μπορείς να τη διαχειριστείς (άλλωστε εσύ την δημιουργείς ως κράτος), την οργή όμως όχι. Και για αυτό η κατάσταση είναι επικίνδυνη.
Κράτος
Η πρώτη σκέψη πλέον των ανθρώπων όταν ακούν τη λέξη κράτος, είναι “οίκος ανοχής”. Και έχω διαβάσει πολλά κείμενα που καταλήγουν στο ότι σε αυτή τη σύγκριση αδικούμε τους οίκους ανοχής διότι οι οίκοι ανοχής είναι οργανωμένοι ενώ το κράτος μας, όχι. Και δυστυχώς, συμφωνώ. Και εκτός από την έννοια κράτος, έχουμε χάσει και τις έννοιες που το συνοδεύουν. Κράτος-πρόνοιας, κράτος-δικαίου. Μόνο το παρά-κράτος καλά κρατεί…
Δημόσιο
Υπάρχει πρόβλημα. Είναι δεδομένο. Μπορείς να το διορθώσεις; Μπορείς. Έχεις τα κότσια όμως; Μπορείς να κοιτάξεις στα μάτια όλους αυτούς που διόρισες για να σε ψηφίσουν και να τους πεις ότι καλό ήταν το παραμύθι όσο κράτησε, αλλά θα υπάρξουν αλλαγές. Μπορείς να πας στον αργόσχολο που σε έγλυφε τόσα χρόνια και είχε 50 ψήφους να σου δώσει και να του πεις ότι σταματάει η συνεργασία σας; Μπορείς να κάνεις μια απλή λίστα σε κάθε τομέα και να δεις πόσους χρειάζεσαι και πόσους έχεις; Μπορείς να βρεις όσους έχουν μπει εκτός ΑΣΕΠ από το 1994 έως σήμερα; Και διώξτους. Γιατί δεν μπήκαν με την αξία τους, αλλά από το παράθυρο. Είναι τόσο απλό. Όσο ότι 1+1=2. Αλλά μάλλον ούτε αυτό μπορείς να το κάνεις, γιατί εδώ είχες τη λίστα Λαγκάρντ στα χέρια σου και την έχασες, δεν θα χάσεις τη λίστα με τα “παιδιά σου”;
Ανάπτυξη
Μπορείς να κάνεις; Με ποιόν μηχανισμό; Μήπως τα λεφτά των επενδύσεων θα χαθούν κάπου στο δρόμο; Και αν φτάσουν στον προορισμό τους, ποιός και πώς θα ελέγξει ότι όντως πήγαν για το σκοπό που δόθηκαν; Θυμίζω ότι ο λαός πεινάει πια… Η μόνη λύση, όμως, είναι η ανάπτυξη. Να αρχίσεις να παράγεις και να σταματήσεις να εισάγεις τα πάντα. Και σιγά – σιγά, να αρχίσεις να εξάγεις κιόλας.
Για όλους τους παραπάνω λόγους και για άλλους που πιθανότατα δεν αναφέρθηκαν σε αυτό το άρθρο, η χώρα είναι καταδικασμένη στην (πραγματική) αποτυχία της. Και προσθέτω την λέξη πραγματική γιατί δεν πιστεύω ποτέ ότι θα σταματήσουμε να δανειζόμαστε. Ακόμα και αν ξεφύγουμε από την κρίση. Πάντα, κάτι θα γίνεται… Γιατί δεν υπάρχει πια εμπιστοσύνη. Να ξέρεις, ότι “μπορεί να μου κόψουν φέτος 500 ευρώ από το μισθό μου, αλλά έχω εμπιστοσύνη στους πολιτικούς που με κυβερνούν ότι το κάνουν για το καλό της χώρας μου” (και για το δικό μου κατά συνέπεια). Και η εμπιστοσύνη χάθηκε
Η Ελληνική κοινωνία πάσχει δυστυχώς από πολλές κρίσεις θεσμών και όχι απλά από μία οικονομική κρίση. Εάν όλα τα μέλη της Ελληνικής κοινωνίας λειτουργούσαν με κοινωνική συνείδηση η οικονομική κρίση για παράδειγμα θα ήταν αντιμετωπίσιμο μέγεθος. Το μεταναστευτικό πρόβλημα δεν θα οδηγούσε στην πόλωση της κοινωνίας. Οι λίστες με τους φοροφυγάδες, δεν θα υπήρχαν επειδή δεν θα υπήρχαν φοροφυγάδες. Αλλά επειδή καμιά κοινωνία δεν είναι αγγελικά πλασμένη σε μια ορθολογικά δομημένη πολιτεία οι λίστες με τους φοροφυγάδες θα δημοσιοποιούνταν, οι παραβάτες θα τιμωρούνταν,οι κλέφτες θα αναγκαζόταν να επιστρέψουν τα κλοπιμαία ή θα τους δήμευαν τις περιουσίες τους και πάει λέγοντας…
αγαπητέ alex, συμφωνώμε κάθε λέξη στο κειμενο σου. Το μόνο που θέλω να προσθέσω είναι, ότι είναι τόσο ευκολο να αλλάξει το πολιτικό συστημα και οι ανίκανοι που μας διοικούν. στην δημοκρατία ο΄λαός εχει την δυνατότητα σε καθε εκλογική διαδικασία να αποκαταστήσει τις σχέσεις εμπιστοσύνης του με τους πολιτικούς. Το θέμα είναι όμως αν θέλει να αλλάξει αυτή η κατάσταση.
s-spinos:
Το έχω ξανά γράψει σε παλαιότερα σχόλια, το να φτιάξεις με σάπια νήματα καινούρια πανιά δεν γίνεται.
Δυστυχώς παρά τις ευκαιρίες που μας δόθηκαν οι συμπολίτες μας επέλεξαν να χρησιμοποιήσουν τα ίδια σαπισμένα νήματα, κι έτσι ή μας αρέσει ή δεν μας αρέσει θα μείνουμε γυμνοί.
Και να συμπληρώσω κάτι σε αυτά που λες. Το μεγάλο μας πρόβλημα είναι η απουσία Δικαιοσύνης δεν είναι η χρεοκοπία.
Αν η δικαιοσύνη λειτουργούσε σύμφωνα με τα "εφ΄ω ετάχθη" δεν θα είχαμε καταντήσει σε αυτό το χάλι ούτε ως κράτος, ούτε ως κοινωνία, ούτε ως άνθρωποι.
s-spinos,το πρόβλημα είναι ότι ο μέσος Ελληνάρας ψάχνει για αποδιοπομπαίους τράγους,και όχι για δικαιοσύνη…εκδίκηση θέλει,για να βάλει στην θέση των προηγούμενων καινούριους νταβατζήδες στην ζωή του και πάλι από την αρχή…
s-spinos:
Έχει μια μεγάλη δόση αλήθειας αυτό που λες a.v. εγώ όμως δεν λέω αυτό.
Μιλώ για ισονομία και δικαιοσύνη χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς πόρτες και πορτούλες, χωρίς παράθυρα και παραθυράκια.
s-spinos,ξερω πολύ καλά τί εννοείς…άλλωστε το ίδιο πιστεύουμε και ζητάμε και οι 2…
Η ζωή δεν είναι δίκαιη. Ασε τις θεωρίες S-SPINOS και δες τη ζωή ρεαλιστικά χωρίς δράκους και χωρίς φαντάσματα. Ανισότητες πάντα θα υπάρχουν. Η κοινωνία μας δεν έχασε τις αξίες της απο έλλειψη δικαιοσύνης αλλά απο επαναστάτες κα κουλτουριάρηδες που την αγάπη προς την πατρίδα την ονόμασαν ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ την οικογένεια την θεώρησαν ξεπερασμένη, την θρησκεία την ονόμασαν ετεροχρονισμένη και ότι άλλο ιερό και όσιο είχαμε το ονόμασαν οπισθοδρομικό.
Από την άλλη παρουσιάστηκαν και οι βέβηλοι από την άλλη πλευρά.
Που σε δέρνουν γιατί δεν ξέρεις τον Εθνικό Ύμνο ή γιατι δεν ξέρεις να πεις την πρωινή σου προσευχή.
Είναι οι άκρες. Και ευτυχώς που υπάρχουν οι άκρες για να ξέρουμε που είναι τα όρια.
Για να επιστρέφουμε πίσω στα ιδανικά της ανθρώπινης κοινωνίας, της αξιοπρέπειας, της ουσίας και όχι της συνουσίας.
Γιατί όλα τα έχουμε….. γαμ…σει!!!Δεν έχουμε αφήσει τίποτα όρθιο.
Απολύτως τίποτα.
Όσο για τα παλιά και τα νέα ή αναγέννηση έρχεται μέσα από τις στάχτες και όχι υποχρεωτικά μέσα από δοκιμασμένες πρακτικές της πρώην Σοβιετικής Ένωσης που πρεσβεύουν οι περισσότεροι στο κόμμα που πιστεύεις. Καλά κάνεις αλλά δεν μπορώ να συμφωνήσω με το σκεπτικό σου.
Υπάρχουν και άλλες λύσεις αλλά πάνω από όλα πρέπει να πιστέψουμε ο ένας στον άλλον και να πιστέψουμε ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε με υπομονή και επιμονή.
Σίγουρα η δικαιοσύνη έχει κενά και χρειάζεται βελτίωση. Και σε ποιότητα αλλά και σε χρόνο.
Alex πολύ καλό το άρθο σού όπως θεωρώ και ευστοχες τις παρατηρήσεις του ανωνυμου 03:06,
διότι ρε παιδιά από εμας θα γίνει η αλλαγή-θε θέλω να παρεξηγηθώ για τη χρήση της λέξης αλλαγής γιατί και κλαποιος άλλος πριν πολλά χρόνια ειχε τη λέξη αυτή ως συνθημα και ειδαμε τη αλλαγή εννοούσε.
όσο και να αλλάξεις το περιτύληγμα αν το περιεχόμενο είναι προβληματικό δε γινεται κάτι, μονο προσκαιρη ικανοποίηση.
Γιάυτό επιμονή και οργάνωση,ο καθένας στο μικρόκοσμό του και πολλοί μαζί στην κοινωνία μας,τουλαχιστον για ένα πιο αισιοδοξο μελλον τοποθετημενο σε σωστές βάσεις.