Μοιάζει με σπασμένη κούκλα.
Εξαρθρωμένη από το πολύ παιχνίδι….
Άτσαλα αφημένη στην άμμο, σαν να την ξέχασε ο κάτοχός της, φεύγοντας βιαστικά για τη δροσερή θάλασσα που διακρίνεται στο βάθος ή για το σκιερό σπίτι δεξιά στο κάδρο.
Μοιάζει με παλιά πάνινη κούκλα, λερωμένη από τα πολλά χέρια που την κράτησαν, την τάισαν, τη νανούρισαν, τη μάλωσαν, τη χάιδεψαν, την κοίμισαν, της τραγούδησαν, την έσφιξαν στην αγκαλιά τους, ήταν συντροφιά τους νύχτα και μέρα, χειμώνες και καλοκαίρια. Μαζί στα γέλια και στα κλάματα, στο κυνηγητό και στο κρυφτό, στον πόλεμο και στην ειρήνη. Πιο πολύ στον πόλεμο παρά στη σύντομη ειρήνη.
Χρειάζεσαι μερικά δευτερόλεπτα για να συνειδητοποιήσεις ότι είναι ένα παιδί. Ήταν ένα παιδί, που δεν θα μεγαλώσει ποτέ.
Γράφει η Μαρία Χούκλη
Ένα μελαχρινό αγόρι 3-4 χρονών, με το προσωπάκι του στην άμμο, διαλυμένο από πυρά που στόχευαν ενήλικες αλλά οι «έξυπνες» βόμβες δεν έκαναν διάκριση.
Πρόλαβε να φοβηθεί; Έτρεξε άραγε να σωθεί;
«Παράπλευρες απώλειες», «εκφράζουμε τη θλίψη μας», «αυστηρές επιπλήξεις», «ανησυχία για την κλιμάκωση», «εκκλήσεις για εκεχειρία».
Αίσχος, αίσχος, αίσχος.
s-spinos
Άκου, Ισραήλ
Όταν εμείς ήμασταν οι καταπιεσμένοι,
ήμουν ένα μαζί σας,
πώς όμως να είμαι τώρα
που γίνατε τύραννοι;
Είχατε την επιθυμία
να γίνετε παντοδύναμοι σαν τους λαούς
που σας δολοφονούσαν·
τώρα γίνατε, όντως, σαν αυτούς τους λαούς.
Επιβιώσατε από εκείνους
που σας φέρθηκαν βάναυσα·
γιατί λοιπόν τώρα η αγριότητά τους
διακατέχει εσάς;
Διατάξατε τα θύματά σας:
«Βγάλτε τα παπούτσια σας!»
Σαν τον αποδιοπομπαίο τράγο
τους οδηγήσατε στην έρημο,
στο μεγάλο τζαμί του θανάτου
με την πυρωμένη άμμο.
Αυτοί όμως δεν παραδέχτηκαν την αμαρτία
που θέλατε να τους φορτώσετε:
το αποτύπωμα των γυμνών ποδιών τους
πάνω στην άμμο της ερήμου
θα διαρκέσει πιο πολύ από τα σημάδια
που άφησαν οι βόμβες και τα τανκ σας.
Άκου λοιπόν, Ισραήλ…
Άκου τους θρήνους των θυμάτων σου
να αντηχούν τα παλιά δικά σου πάθη…
Erich Fried, Εβραίος ποιητής.