“Ελπίζω κάποτε ν’ ακουστώ μέσα στο φαλημέντο του κόσμου…”Του Αναρχικού Μικρού Πρίγκιπα

Νικόλας Άσιμος 17 Μάρτη 1988

‘Να μην σε νικήσει ο κόσμος”… και δεν νικήθηκε!….

Αποχώρησε μόνο -δεν υποχώρησε. Λόγω του έντονου συναισθηματικού του χαρακτήρα και της επιμονής του σε όσα διακήρυττε σε ολόκληρη  τη ζωή του, δεν κατάφερε να ξεπεράσει τη μεγάλη του πίκρα και απογοήτευση, τόσο για την αβάσιμη κατηγορία -βιασμός- όσο και για την εγκατάλειψή του από πολλούς παλαιούς δήθεν «συντρόφους»  -τι αστεία ακούγεται αυτή η λέξη- και «φίλους» του -αλλά από το ίδιο γράμμα  αρχίζει και το Φίδι- .

Έλεγε:
«Είμαι πάντα πρόθυμος να δεχτώ μαθήματα, είμαι πάντα ανοιχτός να δεχτώ μηνύματα, είμαι πάντα έτοιμος να δεχτώ χτυπήματα, είμαι αυτό που ήμουν πάντα, εγώ γεννήθηκα στο κυπαρίσσι».
 Το γνωρίζουν όλοι  ότι ο Νικόλας Άσιμος βρέθηκε κρεμασμένος. Αυτοκτονία.
Η αλήθεια είναι λίγο ποιο τραγική!

Τον  Νικόλα(και όχι μόνο) τον έστειλαν, σιγά σιγά, ύπουλα και υπόγεια, αυτοί  οι οποίοι αρέσκονται  στο να αποκαλούν όσους δεν αποδέχονται το ψέμα, το δήθεν, την υποκρισία, την μεροληψία – όλα αυτά στα οποία στηρίζεται ο λεγόμενος “πολιτισμός” και η “κοινωνία”- Ιδιόρρυθμους!, τρελούς!, ψυχάκιδες! και τέλος γραφικούς!.

Ένας κόσμος  με υποστηρικτές και ακόλουθους, που δεν έχουν καν το ίχνος ντροπής -ποιός την έχασε για να την βρουν- ώστε να  μπορούν να προφέρουν φράσεις   όπως:
“ήταν πολύ ευαίσθητος για αυτόν τον κόσμο”

Εδώ που τα λέμε, ο Νικόλας –για όσους τον γνώριζαν-  δεν ήταν πολύ ευαίσθητος για αυτόν τον κόσμο…Αυτοί που στηρίζουν με την υποκρισία, το ψέμα και  τη μεροληψία αυτόν τον δήθεν πολιτισμό, αυτοί είναι απλά Α Ν Α Ι Σ Θ Η Τ Ο Ι.

«για τα δεσμά μας δε φταίει πάντα η σκλαβιά,
μα η υποταγμένη μας καρδιά.
Μ’ ένα φανάρι ξαναγυρνάς τις νυχτιές
ψάχνεις γι’ ανυπόταχτες ματιές.»
Καλοτάξιδος όπου και να είσαι φίλε Νικόλα!

16 Μαρτίου 2015
 Σας χαιρετώ ο Αναρχικός Μικρός Πρίγκιπας