Ένα απο τα μεγαλύτερα και πιο επιζήμια ψέματα της τελευταίας τριετίας είναι το ζήτημα του Δημόσιου Χρέους. Στην ελληνική κοινωνία έχει ριζωθεί βαθιά η πεποίθηση πως έχουμε ένα τεράστιο χρέος που δε μπορούν να το εξοφλήσουν ούτε και τα εγγόνια μας. Η αλήθεια ευτυχώς είναι αρκετά διαφορετική. Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή ΔΕΝ έχει πρόβλημα χρέους. Ή για να το θέσω καλύτερα το χρέος είναι ένα απο τα μικρότερα της προβλήματα…
Γράφει ο Θ. Δογραματζίδης
Καταρχήν το δημόσιο χρέος δεν εξοφλείται αλλα εξυπηρετείται και αναχρηματοδοτείται. Ο στόχος δεν είναι ο μηδενισμός του χρέους αλλά η έκδοση νέου με καλύτερους όρους για την αποπλήρωμη του παλιού. Το σημαντικότερο στοιχείο σε αυτή την εξίσωση είναι οτι αυτή η αναδιάρθρωση έχει ήδη επιτευχθεί το 2012 με πολύ χαμηλά επιτόκια και μακροπρόθεσμες περιόδους αποπληρωμής.
Και επειδή οι αριθμοί σπάνια λένε ψέματα το παρακάτω διάγραμμα αποτυπώνει ξεκάθαρα πως απο το 2016 και μετά οι ετήσιες αποπληρωμές χρέους κυμαίνονται στο 2%-5% του ΑΕΠ ή 5-15 δισ. σε πραγματικά νούμερα. Χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις των δημοσιονομικών τολμώ να πω οτι είναι διαχειρίσιμα ποσά.
Δεύτερη και σημαντικότερη επισήμανση είναι ότι το χρέος δεν αποτελεί πλέον ελληνικό πρόβλημα αλλά ευρωπαϊκό. Περίπου το 80% του χρέους έχει περάσει στα χέρια θεσμικών οργανισμών, γεγονός που καθιστά απίθανη μια “χρεοκοπία” εφόσον υπάρχει συνεργασία με αυτούς τους οργανισμούς. Επιπρόσθετα, όπως έχει δηλωθεί από τα πιο επίσημα ευρωπαϊκά χείλη, προβλέπεται κάποια ελαστικότητα σε περίπτωση απόκλισης απο τους αναμενόμενους στόχους ώστε να μειωθεί ο λόγος Χρέους/ΑΕΠ.
Σχετικά με τα μνημόνια τώρα, μια υπεραπλούστευση της ιστορίας και της λογικής τους είναι η εξής:
Το 2010 καθώς ήταν βέβαιη η χρεοκοπία λόγω του αποκλεισμού μας από τις χρηματαγορές η Ευρωζώνη συστήνοντας τον EFSF μας είπε “Φτιάξτε ένα σύγχρονο ανταγωνιστικό κράτος, χωρίς ελλείματα, στα πρότυπα των ευρωπαικών δομών και θα διαχειριστούμε εμείς το χρέος σας”.
Τώρα το γιατί ο δημόσιος διάλογος τα τελευταία χρόνια επικεντρώθηκε στο πως θα ξεφορτωθούμε το χρέος και όχι στο πως θα διορθώσουμε τις παθογένειες τις χώρας που μας οδήγησαν εδώ είναι ένα ερώτημα άξιο προβληματισμού…