Ας κάνουμε μια παραδοχή: Δεν μας αρέσει να ακούμε την αλήθεια από τους πολιτικούς. Όχι ότι την λένε πάντα αλλά όταν τη λένε, εμείς κοιτάζουμε προς άλλη κατεύθυνση. Πιο βολική. Ασχέτως αν δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα…
Ας κάνουμε μια μικρή αναδρομή στο (πολύ κοντινό παρελθόν):
2009: “Ακολουθούν δύο πολύ δύσκολα χρόνια”, είχε πει τότε στη ΔΕΘ ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής. Την ίδια χρονιά, ο Γιώργος Παπανδρέου έλεγε ότι “λεφτά υπάρχουν”. Το ποιός αναδείχθηκε νικητής, είναι γνωστό. Το ποιός έλεγε ψέμματα, επίσης.
Τρία χρόνια μετά, το 2012, ξαναζήσαμε το ίδιο δράμα. Με άλλους πρωταγωνιστές. Ο Γιώργος Παπανδρέου, δεν ήταν πια πρωθυπουργός και το ΠΑΣΟΚ είχε αρχηγό του τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Στην αρχηγία της ΝΔ, ήταν ο Αντώνης Σαμαράς. Ο Αντώνης Σαμαράς, τάχθηκε εναντίον του Μνημονίου και με τα Ζάππεια 1 και 2, υποσχέθηκε ένα Εθνικό Σχέδιο εξόδου από την κρίση με 18 σημεία. Το ΠΑΣΟΚ, δεν μπορούσε να υποσχεθεί τίποτα. Τους ψηφοφόρους του τους είχε ήδη χάσει ύστερα από εκείνο το μεσημέρι στο Καστελλόριζο και όσα αυτό έφερε αργότερα. Ουσιαστικός αντίπαλος της Νέας Δημοκρατίας, ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που η αντιμνημονιακή φωνή του άρχισε να φτάνει στα αυτιά των ανθρώπων. Αλλά τότε, όλοι πίστεψαν τον Σαμαρά. Ο αντιμνημονιακός Αντώνης Σαμαράς, όμως, έγινε στην πορεία μνημονιακότερος των Μνημονιακών. Όσο για τα 18 σημεία; Ακόμη αγνοούνται! Όπως και οι δεσμεύσεις προς τους εταίρους για μεταρρυθμίσεις.
Το 2015, η χώρα οδηγήθηκε για άλλη μια φορά σε πρόωρες εκλογές. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, κόντρα στις προεκλογικές της δεσμεύσεις, όχι απλά συγκυβέρνησε με το ΠΑΣΟΚ (και τη ΔΗΜΑΡ) αλλά έβαλε φαρδιά πλατιά την υπογραφή της στο δεύτερο Μνημόνιο. Τα Μνημονιακά μέτρα (όπως αυτά εφαρμόστηκαν) έσφιγγαν τη θηλιά στο λαιμό του Έλληνα φορολογούμενου. Η αντιμνημονιακή φωνή του ΣΥΡΙΖΑ έφτανε πλέον στα αυτιά των ανθρώπων ως μελωδία. Αν προσθέσουμε και το περιβόητο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, τα νταούλια, το κάψιμο του Μνημονίου και το περήφανο “Go Back κυρία Μέρκελ“, θα οδηγηθούμε εύκολα στην απάντηση “Πώς κέρδισε ο ΣΥΡΙΖΑ τις εκλογές”.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα το βράδυ, μετά από πολύμηνες διαπραγματεύσεις, φέρνει στη Βουλή ένα πρόγραμμα που δεν έχει καμία σχέση με αυτό της Θεσσαλονίκης. Φέρνει στη Βουλή το Μνημόνιο 3. Μαζί του, φέρνει και μέτρα που πρέπει άμεσα να εφαρμοστούν. Φέρνει, όμως, και χρήματα.
Από τις χθεσινές δηλώσεις του πρωθυπουργού, κρατάω 2 πράγματα:
1) “Πήγα στην Αμερική, στη Ρωσία, πήγα παντού. Κανένας δεν προσφέρθηκε να βοηθήσει”.
2) “Η άτακτη χρεοκοπία δεν θα οδηγούσε μόνο σε κατάρρευση τραπεζών. Θα σε ανάγκαζε να εκδόσεις νόμισμα με δραματική υποτίμηση. Ένας συνταξιούχος με 800 ευρώ θα έπαιρνε 800 δραχμές και θα έβγαζε τρεις ημέρες. Ταυτόχρονα, αυτοί που μετέφεραν τα χρήματά τους στο εξωτερικό θα έρχονταν και θα αγόραζαν τη μισή Ελλάδα. Με λίγα λόγια, οι φτωχοί θα ζούσαν τραγικά, οι πλούσιοι ζωή και κότα”.
Πώς ο Αλέξης Τσίπρας, αναγκάστηκε να φτάσει σε αυτές τις κουβέντες που φάνηκε ξεκάθαρα ότι δυσκολευόταν ακόμα και να τις ξεστομίσει; Όπως ακριβώς και ο Αντώνης Σαμαράς. Αντίκρισαν τη σκληρή πραγματικότητα. Την πραγματικότητα που λέει ότι όσο τα έξοδα του κράτους είναι περισσότερα από τα έσοδα, θα χρειάζεσαι δανεικά και Μνημόνια για να τα βγάλεις πέρα. Όπως επίσης, ότι όσο κακοί εκβιαστές και να είναι οι εταίροι, είναι οι μόνοι που (ακόμα) μας δανείζουν. Τα υπόλοιπα, είναι μέρος της παράνοιας που ζούμε. Μιας παράνοιας που μας έφερε στο σημείο να έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε μια κακή συμφωνία και την καταστροφή.
Αυτό, λοιπόν που έχει σημασία είναι να σταματήσει η παράνοια και να υπάρξει για πρώτη φορά ένα Εθνικό Σχέδιο Μεταρρυθμίσεων που να εφαρμοστεί κατά γράμμα. Από όλους! Να αρχίσουμε να κάνουμε βήματα προς τα μπρος και να μην κάνουμε τους τσάμπα μάγκες με δανεικά. Να σταματήσουμε τους λαϊκισμούς και τις κατάρες προς τους ξένους (που δεν είναι άμοιροι ευθυνών) και να δούμε πώς θα φτιάξουμε την χώρα μας. Ναι, η Ευρώπη έχει προβλήματα. Αλλά εμείς οφείλουμε να κοιτάξουμε πώς θα λύσουμε τα δικά μας. Και αντί το πολιτικό μας σύστημα να παράγει απάτη, ανοησία, δυστυχία και πολιτικές τερατογενέσεις, να καινοτομεί, να δημιουργεί και να τα βάζει με τα συμφέροντα των λίγων για χάρη των πολλών.
παρανεια ειναι αυτα που λες εσυ! κριμα! και σε λενε και αλεξ
ΟΤΑΝ ΤΑ ΕΛΕΓΕ Ο ΜΠΕΤΟΒΛΑΚΑΣ ΤΟ ΛΕΓΑΤΕ ΒΟΛΕΜΕΝΟ ΚΑΙ ΚΟΜΑΤΟΣΚΥΛΟ. ΤΩΡΑ ΛΟΥΣΤΗΤΕ ΤΑ
Αλεξ,αν δεν το έχεις καταλάβει,αυτή την στιγμή ζούμε έναν οικονομικό πόλεμο και μια σύγκρουση ανάμεσα στο νεοφιλελεύθερο και στο προοδευτικό σύστημα.Η διαφορά είναι ότι το πρώτο κοιτάει μόνο τα νούμερα και το δεύτερο μόνο τους ανθρώπους.Μακρυά από λα'ι'κισμούς και αφορισμούς ,λοιπόν,σου προτείνω να κοιτάξεις και την άποψη της αντίθετης πλευράς,βγάζοντας έξω τους επίδοξους κολωκοτώνηδες και τους άμυαλους που ψηφίζουν με την γνωστή ελληνική νοοτροπία "όπου φυσσάει ο άνεμος".Τώρα είναι η εποχή που θα επιβεβαιωθεί ότι οι ιδεολογίες δεν πέθαναν,αλλά εξαφανίστηκαν (ή έγιναν είδος προς εξαφάνιση) οι ιδεολόγοι. Στα λέω αυτά επειδή ξέρω τί δηλώνεις πολιτικά,αλλά μάλλον έχεις μπερδευτεί από όσα ακούς και βλέπεις,καθώς και από τις κακές επιρροές (πλάκα σου κάνω για το τελευταίο !!!).Πραγματικά αριστερή πολιτική,δεν μπορεί να εφαρμοστεί από κόμματα (ειδικά αυτά που διαθέτουν "αριστερή πλατφόρμα,για χάρη της "πολυφωνίας") ή παλιοημερολογίτικες πρακτικές (δογματισμό τύπου Κ.Κ.Ε.,αν και σέβομαι την σταθερότητα τους…χαρά στο κουράγιο τους !!!) και από έναν λαό,που στο μεγαλύτερο ποσοστό δεν έχει αριστερή ιδεολογία.Και εδώ είναι το πραγματικό ερώτημα : η απάντηση στην λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού (όλα είναι χρήμα και όλα πρέπει να κινούνται γύρω από αυτό) , ποιά είναι ; Eννοείται πως στα υπόλοιπα συμφωνώ μαζί σου.Η Ελλάδα είναι μια χώρα που τόσα χρόνια έκρυβε τις βρωμιές της κάτω από το χαλί.Τώρα το πανηγύρι τέλειωσε.Αλλά το πώς θα γίνει η μεταρρύθμιση και η ανασυγκρότηση της χώρας,χωράει πολλή μεγάλη συζήτηση.Φιλικά,πάντα.
Αν μου επιτρέπεις, φίλε 10:39, δεν καταλαβαίνω που διαφωνείς. Άλλωστε, στο κείμενο δεν γίνεται λόγος για το πως θα γίνει η μεταρρύθμιση και η ανασυγκρότηση της χώρας αλλά το ότι επιβάλλεται να γίνει. Και μάλλον, είναι η ευκαιρία μας να γίνει τώρα. Εγώ προσωπικά, θέλω το καλό και το δίκαιο για τους πολλούς. Δεν μου αρέσουν οι πολιτικές που κοιτάνε μόνο τα νούμερα, ούτε αυτές που κοιτάνε μόνο τους ανθρώπους. Θέλω μια πολιτική που να κοιτάζει να φτιάξει και τα νούμερα και τους ανθρώπους. Απλώς, αυτή η πολιτική, θέλει υπομονή και εμπιστοσύνη. Και, θεωρώ ότι δεν έχουμε "πλεόνασμα" από αυτές τις αρετές…
Αγαπητέ Αλεξ
Αυτή η κυβέρνηση που αποτελείτε από νούμερα δεν μπορεί να
φτιάξει ανθρώπους, γιατί αυτοί που τους ψήφισαν είναι οι ίδιοι νούμερα (οι περισσότεροι) και ψήφησαν νούμερα για φτιάξουν τα δικά τους τα νούμερα.
Το ποιο σύντομο ανέκδοτο
Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ
Πρώτη φορά αριστερά
Β.Γ