Οι δύο ισχυροί σχηματισμοί που διεκδικούν την εξουσία, καθώς και τα μικρότερα κόμματα, που φιλοδοξούν να συμμετάσχουν στο επόμενο κυβερνητικό σχήμα, παρουσιάζουν μια καταθλιπτική ταύτιση θέσεων. Ιδιαίτερα τώρα που και ο σύριζα μετατράπηκε σε μνημονιακό κόμμα…
Όλες τους οι προσπάθειες εστιάζονται στο πώς θα εξοικονομούν τα απαιτούμενα χρήματα για την απρόσκοπτη καταβολή μισθών ΔΥ και συντάξεων.
Όταν όμως σε μία οικονομία και η τελευταία ικμάδα διαθέσιμων πόρων κατευθύνεται σε μη παραγωγικές δραστηριότητες, με ποιό τρόπο θα εξευρεθούν πόροι για επενδύσεις; Για να δημιουργηθούν δουλειές και θέσεις εργασίας.
Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν εννοώ να προχωρήσει το κράτος σε δημόσιες επενδύσεις (πέραν των αναγκαίων υποδομών). Εννοώ να εξοικονομηθούν πόροι, ώστε να απορροφηθούν το ταχύτερο σε μεγάλες φορολογικές ελαφρύνσεις. Για να βελτιωθεί το επενδυτικό περιβάλλον. Να προσελκυστούν κεφάλαια που θα διακρίνουν προσδοκίες κερδοφορίας. Και να επενδύσουν στην ελληνική … έρημο.
Διαφορετικά πώς σκέπτονται ΝΔ, σύριζα, Ποτάμι, Πασοκ, να δημιουργήσουν θέσεις απασχόλησης; Με τα λεφτά του ΕΣΠΑ; Πιστεύουν ειλικρινά ότι η ανεργία αντιμετωπίζεται με προσωρινούς κρατικοδίαιτους επιδοτούμενους; Πόσοι μπορεί να είναι αυτοί; Για πόσο διάστημα;
Καμία σοβαρή πρόταση. Υποσχέσεις “προστασίας” σε όλους και εξαγγελίες για προσπάθειες μακροημέρευσης της κρατικής … μεγαθυμίας.
Γιώργος Μπιλλίνης