Το πρόβλημά τους όταν γίνει και δικό σου… Του alex

Ζούμε ιστορικές στιγμές. Για την ακρίβεια, ζούμε περίεργες, επικίνδυνες και ιστορικές στιγμές. Η Ελλάδα μοιάζει να παλεύει εντελώς μόνη μπροστά σε μια πολύ κρίσιμη κατάσταση. Όπως παλεύει ο καπετάνιος ενός πλοίου με την καταιγίδα στη μέση του ωκεανού…
Το βράδυ της Παρασκευής, πήγαμε στον Πειραιά. Αυτό είναι το νέο σημείο συγκέντρωσης προσφύγων και μεταναστών που κατέφτασαν από τα νησιά και αφού δεν μπορούσαν να κατευθυνθούν προς τα βόρεια σύνορα, παρέμειναν εγκλωβισμένοι στην περιοχή του λιμένα.

Στην είσοδο Ε1, ήταν συγκεντρωμένοι περισσότεροι από 800 πρόσφυγες και μετανάστες που την ώρα που φτάσαμε είχαν μπει σε σειρά για να φάνε τη σούπα που τους ετοίμασαν οι εθελοντές που βρίσκονται εκεί. Εθελοντές που έχουν έρθει για να βοηθήσουν αυτούς τους ανθρώπους από πολλά κράτη. Δεν είναι μόνο Έλληνες. Έχουν έρθει άνθρωποι από όλες τις χώρες. Κορέα, Ιταλία, Γαλλία, Αίγυπτο…

Οι εικόνες που έβλεπα μπροστά μου, ήταν λες και έχουν βγει από κάποια κινηματογραφική ταινία με θέμα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί και τους Εβραίους. Μωρά ταλαιπωρημένα να κλαίνε στην αγκαλιά της μαμάς τους. παιδιά κάθε ηλικίας να περιμένουν υπομονετικά στη σειρά τους μέχρι να φτάσουν στη μεγάλη κατσαρόλα με το φαγητό. Ελάχιστα ήταν τα παιδιά που έπαιζαν. Ίσως να ήταν μόνο 4 ή 5. Όλα τα υπόλοιπα, περίμεναν καρτερικά μαζί με τις γυναίκες και τους άντρες όλων των ηλικιών, μέχρι να φτάσει η σειρά τους για να πάρουν ένα πλαστικό ποτήρι με σούπα. Όχι γεμάτο ποτήρι (πού τέτοια τύχη;) το φαγητό δεν έφτανε για όλους άλλωστε.

Σχεδόν 2 ώρες μετά, η σειρά για το φαγητό, τελείωνε. Οι περισσότεροι είχαν “σερβιριστεί”. Είχε φτάσει η ώρα του ύπνου. Στην αίθουσα αναμονής της πύλης Ε1 δεν υπήρχε προσωπικός χώρος. Όλοι προσπαθούσαν να κοιμηθούν όπου έβρισκαν. Οι περισσότεροι είχαν μια μεγάλη κουβέρτα. Την έστρωναν στο πάτωμα και κοιμόντουσαν με τα ρούχα. Κάποιοι, πιο προνομιούχοι, είχαν και sleeping bag. Υπήρχαν όμως και αυτοί, που δεν είχαν ούτε καν μια κουβέρτα να τους προστατεύει από το κρύο και την υγρασία.

Ο κάθε ένας από αυτούς “κουβαλούσε” μαζί του και μια ιστορία. Μου ήταν αδύνατο να φύγω, χωρίς να ρωτήσω έστω και έναν ποιά ήταν η ιστορία του. Δεν μιλούσαν όλοι Αγγλικά. Βρήκα τον 40χρονο Ουαλίντ από τη Συρία. Μου είπε, ότι η βάρκα με την οποία έφτασε στη Σάμο βούλιαξε με αποτέλεσμα να πνιγούν οι περισσότεροι “συνεπιβάτες” του. ‘Τους βλέπαμε να πνίγονται μπροστά στα μάτια μας και δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα για να τους βοηθήσουμε”, είπε και κατέβασε το κεφάλι του. Λες και έφταιγε αυτός…

Η ώρα περνούσε. Είχαμε κάποια τρόφιμα, γάλατα και μερικά είδη πρώτης ανάγκης να δώσουμε. Ρωτήσαμε έναν άνδρα του Λιμενικού. “Βρείτε αυτούς με τις πορτοκαλί φανέλες”, μας είπε. “Οι άνθρωποι με τις πορτοκαλί φανέλες είναι οι εθελοντές. Σ’ αυτούς να πάτε πρώτα. Μην κάνετε το λάθος να βγάλετε μπροστά σε όλους τις τσάντες με τα τρόφιμα από το αυτοκίνητό σας”. Μάθαμε, στη συνέχεια, ότι η Δήμητρα και ο Χρήστος είναι οι πλέον κατάλληλοι άνθρωποι για να απευθυνθούμε μιας και αυτοί είναι που συγκεντρώνουν τα τρόφιμα και τα είδη πρώτης ανάγκης. Δεν ήταν όμως στην Πύλη Ε1. Ήταν στην Πύλη Ε3.

Φτάσαμε στην Πύλη Ε3. Εκεί, ακόμα σερβιριζόταν το φαγητό. Τα πράγματα, ήταν λίγο καλύτερα. Ο κάθε πρόσφυγας ή μετανάστης δικαιούταν ένα κομμάτι ψωμί μαζί με τη σούπα του. Και η μερίδα της σούπας ήταν λίγο μεγαλύτερη…

Στην Πύλη Ε3, ήταν περισσότερα από 600 άτομα. Βρήκαμε το Χρήστο. “Η Δήμητρα έχει δουλειά. Βράζει νερό για να δώσει γάλα στα μωρά”, μας εξήγησε. “Μπορείτε, όμως, να αφήσετε τα πράγματα που έχετε φέρει, στο αυτοκίνητό της”. Την ώρα που μεταφέραμε τα πράγματα, ήρθαν μερικοί πρόσφυγες και κυριολεκτικά έπεφταν στα πόδια μας για να τους δώσουμε αυτό που περιείχε η σακούλα. Πού βρήκαμε τη δύναμη να τους πούμε όχι; Πώς αντέξαμε; Πώς αρνείσαι σε έναν άνθρωπο πεινασμένο λίγο φαγητό; Ήρθαν και δύο παιδάκια. Ήταν δεν ήταν 4 χρόνων. Εκεί, δεν αντέξαμε. Τους δώσαμε ένα γιαούρτι και από ένα κρουασάν. Και όμως! Δεν τους τα άρπαξε κανένας μεγάλος από το χέρι…

Λίγο πριν φύγουμε, μιλήσαμε με το Χρήστο. Είναι 40 χρόνων και βοηθάει ως εθελοντής όσο και όπου μπορεί. Μου είπε μια ιστορία που τον έχει συγκλονίσει. “Ο Ναζίμ από τη Ντάρα της Συρίας, ήταν επιπλοποιός. Φεύγοντας για να γλιτώσει από τους βομβαρδισμούς το μόνο που πήρε -αντανακλαστικά- ήταν το κλειδί του μαγαζιού του. Είπαμε πάρα πολλά, είπαμε τον πόνο μας και μου λέει “δεν μας έχει φερθεί κάποιος άλλος μέχρι τώρα έτσι. Πάρε το κλειδί αυτό και να ξέρεις ότι αν φτιάξουν τα πράγματα, αυτό το κλειδί θα μου δείξεις και θα σε φιλοξενήσω. Είναι ότι πιο πολύτιμο έχω”.

“Εμείς τους κάνουμε αυτούς τους ανθρώπους να συμπεριφέρονται σαν αγέλη. Γιατί αν είσαι 6 και 7 μέρες χωρίς φαγητό, θα κάνεις ο,τι μπορείς για να ταΐσεις το μωρό σου. Όταν έχεις 50 χρόνια στο Αφγανιστάν και σε ταΐζουν τα Ηνωμένα Έθνη πετώντας τα τρόφιμα από φράχτες, θα έχεις την ίδια νοοτροπία όταν έρχεσαι εδώ. Δημιουργούμε τους ίδιους τους δαίμονες για να τους καταναλώσουμε αργότερα. Αυτό αν θέλετε να τονίσετε. Ότι αυτοί δεν είναι δαίμονες που έρχονται εδώ, ούτε ισλαμιστές, ούτε τζιχαντιστές, ούτε τίποτα. Είναι άνθρωποι σαν κι εμάς. Και δημόσια πρόσκληση και πρόκληση, όποιος δεν το πιστεύει, ας έρθει. Ας έρθει να βοηθήσει. Ας έρθει να δει. Ας έρθει να βιώσει από κοντά και θα δω πόσα λεπτά θα κάνει χωρίς να λυγίσει. Θα το χρονομετρήσω.

Φεύγοντας, είχαμε όλοι την ίδια σκέψη στο μυαλό μας. Κι αν ήμουν εγώ στη θέση τους; Κι αν εκεί που ζούσα τη ζωή μου, την οικογένειά μου, τη δουλειά μου, κάποιοι αποφάσιζαν ότι πρέπει να γίνει πόλεμος στη χώρα μου; Κι αν έπρεπε να περάσω όλη αυτή την ταλαιπωρία να κάνω εκατοντάδες χιλιόμετρα καθημερινά κάτω από τον καυτό ήλιο, τον παγετό ή τη βροχή προκειμένου να διασχίσω τα σύνορα; Κι αν ζούσα έναν συνεχή εφιάλτη ρισκάροντας συνεχώς τη ζωή μου; Κι αν αναγκαζόμουν να μείνω μέρες νηστικός, κουρασμένος, αφυδατωμένος; Θα το έκανα; Ναι, γιατί ακόμα και αυτός ο εφιάλτης είναι καλύτερος από τη ζωή στη Συρία…

“Μακάρι να κάνει καλό καιρό, μακάρι να μην βρέξει. Μακάρι αυτοί οι άνθρωποι να καταφέρουν να φτάσουν εκεί που θέλουν υγιείς “, είπε η Μαίρη καθώς απομακρυνόμασταν από το λιμάνι του Πειραιά…