Το ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ και η «Καρδιακή Ανεπάρκεια» του!Του Χρήστου Ντούσικου

Τα επιμελητήρια θα έπρεπε να λειτουργούν σαν την καρδιά ενός υγιούς οργανισμού, να διοχετεύουν οξυγόνο, πόρους και ευκαιρίες σε κάθε «αρτηρία» της οικονομίας, δηλαδή στις επιχειρήσεις μέλη τους.
Δυστυχώς, σε πολλές περιπτώσεις και ιδιαίτερα σε τοπικό επίπεδο, παρουσιάζουν συμπτώματα καρδιακής ανεπάρκειας. Με αφορμή ετήσιες εκδηλώσεις κοπής πίτας, που τελευταία περιορίζονται σε μικρούς, άβολους και φυσικά ακατάλληλους χώρους, εξαντλούνται σε επικοινωνιακές συγκεντρώσεις στημένης φωτογραφίας, χωρίς νόημα, και ουσιαστική ανταλλαγή απόψεων.
Αξίζει να θυμηθούμε τι πραγματικά είναι και τι θα έπρεπε να κάνουν τα επιμελητήρια.Τα επιμελητήρια στην Ελλάδα είναι θεσμοθετημένοι, υποχρεωτικοί, ημιδημόσιοι φορείς (ΝΠΔΔ). Δεν πρόκειται για ιδιωτικούς συλλόγους, αλλά για τους κύριους συμβούλους της Πολιτείας, τους κοινωνικούς εταίρους του κράτους σε θέματα εμπορίου, βιομηχανίας, υπηρεσιών και οικονομικής πολιτικής.
Εκπροσωπούν πάνω από 1 εκατομμύριο ενεργές επιχειρήσεις και περίπου 3,5 εκατομμύρια εργαζόμενους – μια τεράστια δύναμη που θα έπρεπε να επηρεάζει καθοριστικά τις αποφάσεις, τα νομοσχέδια και την ρύθμιση τις αγοράς.
Ωστόσο, όπως συμβαίνει και σε άλλους θεσμούς, τα επιμελητήρια συχνά πέφτουν θύματα επιρροής, κομματικοποίησης και πελατειακών σχέσεων. Η λανθασμένη άποψη και η συνήθης πρακτική πολλών, χρησιμοποιεί καταχρηστικά τον χώρο ως σκαλοπάτι προσωπικής και πολιτικής ανέλιξης,απεμπολώνταςκαταχρηστικά την ουσιαστική ανάγκη ύπαρξης και λειτουργίας του θεσμού.
Αντί να λειτουργούν ως μάτια, αυτιά και φωνή της επιχειρηματικής κοινότητας, ειδικά αυτή την περίοδο που απειλείται διώκεται και αφαιμάζεται από την επιδρομή λαίμαργων αχόρταγων και αδίστακτων αλυσίδων, μετατρέπονται σε εργαλεία εξυπηρέτησης ημετέρων.Δημιουργούνμε την ανεπάρκειά τους συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού και απομακρύνουν τα μέλη από τη συμμετοχή στις διεργασίες του.
Τι θα έπρεπε να κάνουν;Να προωθήσουν ένα φιλικό προς τις επιχειρήσεις περιβάλλον, με έμφαση σε υποδομές, στη μείωση της γραφειοκρατίας, με συνεχή υποστήριξη, την εκπαίδευση,με ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και με καινοτομία.
Να οργανώσουν τις τακτικές συνεδριάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου στην περιφέρεια του νομού, σε διαφορετική πόλη κάθε μήνα (ας υπάρχουν αντιρρήσεις μελών του Δ.Σ.),έτσι θα βρίσκονται κοντά στα μέλη και τα προβλήματά τους.
Να προσφέρουν ουσιαστικές υπηρεσίες: παρεμβάσεις στους τραπεζικούς οργανισμούς, χρηματοδότηση, ρυθμίσεις, συμβουλευτική δομή, διττή επαγγελματική εκπαίδευση, δικτύωση, ψηφιακές πλατφόρμες, υποστήριξη εξαγωγών με έμφαση στα προϊόντα “Made in …..”, το lobbying, και πιστοποιήσεις.Να συμμετέχουν ενεργά στην ΕΕ (με γραφείο στις Βρυξέλλες), να διαχειρίζονται ευρωπαϊκά προγράμματα απευθείας για τα μέλη τους, να διεξάγουν ετήσιες έρευνες αγοράς και αναγκών.
Αντί για τις επικοινωνιακές εκδηλώσεις αυτοπροβολής, τα επιμελητήρια οφείλουν να δημιουργήσουν συνθήκες αποδοτικότητας, διαφάνειας και προστασίας των επενδύσεων των μελών τους. Οφείλουν να είναι παραγωγικά και να προσφέρουν υγιείς συνθήκες αγοράς σε όλες τις δραστηριότητες των κλάδων που εκπροσωπούν.
Οι προβληματισμοί αυτοί δεν είναι μόνο δικοί μου, αντανακλούν απόψεις πάρα πολλών επιχειρηματιών. Τα μέλη των συμβουλίων, είναι ώρα να ξαναδώσουν σκοπό στον θεσμό, να βρουν ρόλο και να έχουν το αποτέλεσμα που αρμόζειγια τις επενδύσεις των επιχειρηματιών μελών τους.
Να λειτουργήσουν όχι ως ένας διακοσμητικός θεσμός, αλλά ως η μεγάλη, η ζωντανή, η υγιήςκαι δυνατή καρδιά της Ελληνικής επιχειρηματικότητας.
Καλή και δημιουργική χρονιά!
Χρήστος Ντούσικος