Σε μία από τις πιο ουσιαστικές συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου Λουτρακίου – Περαχώρας – Αγίων Θεοδώρων των τελευταίων μηνών, ήρθε στην επιφάνεια ένα ζήτημα που δεν αφορά πολιτικούς συσχετισμούς, αλλά την καθημερινότητα οικογενειών και μαθητών: η χωροταξική κατανομή των παιδιών της Κινέττας προς σχολικές μονάδες των Αγίων Θεοδώρων.
Μια απόφαση που, εάν εφαρμοζόταν χωρίς πρόβλεψη και επαρκή ενημέρωση, θα δημιουργούσε σημαντική αναστάτωση σε δεκάδες οικογένειες, επιβαρύνοντας μετακινήσεις, πρόγραμμα και οικονομικά, χωρίς να έχει προηγηθεί ουσιαστικός σχεδιασμός στήριξης. To σημαντικότερο; Θα έκλειναν σχολεία!
Η μείζων αντιπολίτευση, υπό την ηγεσία της Μαρίας Πρωτοπαππά, κατήγγειλε ανοιχτά την αδράνεια της δημοτικής αρχής στην αρχική διαχείριση του ζητήματος, υποστηρίζοντας ότι οι πολίτες, τα παιδιά και οι οικογένειες δεν πρέπει ποτέ να είναι τα «θύματα» της διοικητικής αδιαφορίας. Σύμφωνα με την ίδια, η παράταξή της κινήθηκε έγκαιρα και αποφασιστικά συλλέγοντας στοιχεία, ενημερώνοντας θεσμικούς φορείς και φέρνοντας το θέμα προς ψήφιση για ανάκληση, όταν η δημοτική αρχή έμενε παθητική, ελπίζοντας προφανώς ότι το θέμα θα ξεχαστεί.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ουσιαστικό σημείο: όταν η διοίκηση ευχαριστεί την αντιπολίτευση επειδή έφερε στο τραπέζι ένα πρόβλημα που έπρεπε ήδη να έχει αντιμετωπιστεί, τότε κάτι δεν λειτούργησε σωστά στον μηχανισμό πρόληψης και διαχείρισης.
Αντίθετα, η πλευρά της δημοτικής αρχής πρωτίστως καταψήφισε το αίτημα ανάκλησης, κάτι που προκάλεσε εντύπωση και πολιτικές αντιδράσεις. Όμως, στην πορεία ο ίδιος ο δήμαρχος αναγκάστηκε να αναγνωρίσει δημόσια ότι η λύση στο ζήτημα επήλθε χάρη στις πιέσεις και τις ενέργειες της αντιπολίτευσης. Δεν είναι μικρό πράγμα να ακούς από την πλευρά του δημάρχου ή των αρμοδίων ότι «ευχαριστούμε την αντιπολίτευση» όταν αυτή έφερε στο τραπέζι το κρίσιμο πρόβλημα και ώθησε σε λύση.
Στη συνέχεια, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι αντιδήμαρχοι δημιούργησαν την εικόνα μιας συζήτησης που μετατοπίστηκε από την ουσία στην επικοινωνιακή διαχείριση. Μιας επικοινωνιακής διαχείρισης όμως που χάθηκε εξ αρχής!
Παράλληλα, προκάλεσε αρνητική εντύπωση το γεγονός ότι,η υπόθεση παρουσιάστηκε ως δική τους επιτυχία, ενώ μέχρι εκείνη τη στιγμή το θέμα δεν είχε δημοσιοποιηθεί ούτε είχε υπάρξει έγκαιρη ενημέρωση των πολιτών.
Το ερώτημα που τίθεται εύλογα είναι αν τέτοιες πρακτικές υπηρετούν τη διαφάνεια ή απλώς την ανάγκη πολιτικής αυτοπροβολής.
Σε ένα πολιτικό σύστημα που συχνά πάσχει από επικοινωνιακές «κορώνες» και λεκτικά σόου, αυτή η υπόθεση έχει πραγματική κοινωνική διάσταση: αφορά τα παιδιά, τις σχολικές διαδρομές, τη ζωή των οικογενειών και το πώς λειτουργεί η τοπική αυτοδιοίκηση όταν πρέπει να αντιμετωπίσει καθημερινά ζητήματα.
Το ερώτημα που τίθεται δεν είναι απλώς ποιος «κερδίζει» ή ποιος «χάνει» πολιτικά. Είναι:
- αν η διοίκηση ξέρει να προβλέπει και να προλαμβάνει προβλήματα πριν γίνουν κρίσεις,
- αν ξέρει να προστατεύει τους δημότες όταν μπροστά της ξαφνικά ανακύπτουν θέματα με άμεσες επιπτώσεις στη ζωή τους,
- και κυρίως αν διαθέτει έναν μηχανισμό λειτουργίας που δεν περιμένει να το «τραβήξει» η αντιπολίτευση για να ενεργοποιηθεί.
Γιατί όταν ένα θέμα όπως αυτό φτάνει στο Δημοτικό Συμβούλιο με την αντιπολίτευση να το θέτει και να φέρνει την άμεση λύση, τότε αναδεικνύεται κάτι ευρύτερο: η δημοτική αρχή είναι απλώς αντιδραστική σε ό,τι δεν έχει προνοήσει να λύσει πριν φτάσει στο δημόσιο διάλογο. Κι αυτό δεν είναι απλώς «επικοινωνιακό λάθος», όπως μερικοί έσπευσαν να το χαρακτηρίσουν, είναι μια βαθύτερη αδυναμία θεσμικής λειτουργίας.
Η αλήθεια, λοιπόν
Ναι, η ανάκληση της απόφασης για τη χωροταξική κατανομή των μαθητών είναι μια επιτυχία της Μαρία Πρωτοπαππά και της παράταξής της, όχι γιατί επιδίωξε την αντιπαράθεση, αλλά γιατί πίεσε να λυθεί ένα πραγματικό πρόβλημα που έβλεπε να σέρνεται ανεπίληπτο. Κι όταν στο τέλος η δημοτική αρχή, μετά την πίεση, λέει «ευχαριστώ», αυτό λέει περισσότερα για το πώς αντιλαμβάνεται τον θεσμικό της ρόλο, παρά για την ίδια την απόφαση
Μάταια οι αντιδήμαρχοι Αγίων Θεοδώρων κ.κ. Ράτης και Μαυροματίδου έσπευσαν, μετά το Δημοτικό Συμβούλιο και… κατόπιν εορτής, να παρουσιάσουν ως «επιτυχία» μια υπόθεση που μέχρι πρότινος διατηρούσαν ως επτασφράγιστο μυστικό. Μάλιστα, επιστρατεύτηκαν ακόμη και δημοτικοί υπάλληλοι για να αναπαράγουν τη συγκεκριμένη «επιτυχία» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Είναι αυτή σοβαρή πρακτική;
Ας το κρατήσουμε αυτό: η καλή τοπική αυτοδιοίκηση δεν είναι αυτή που έχει πάντα την τελευταία κουβέντα, αλλά αυτή που ξέρει να ακούει, να ενεργεί εγκαίρως και να λύνει προβλήματα πριν αυτά γίνουν κρίσεις.
Εξίσου προβληματικό είναι να γίνεται λόγος από τον κ. Ράτη και μάλιστα δημόσια, περί «τρολαρίσματος» εντός του Δημοτικού Συμβουλίου. Τι ακριβώς εννοείται; Ότι η αντιπολίτευση αντιμετωπίζεται με ειρωνεία ή απαξίωση; Έτσι νοείται ο θεσμικός ρόλος ενός αιρετού;
Παράλληλα, εύλογα δημιουργούνται ερωτήματα όταν, μετά την τοποθέτηση του δημάρχου, λαμβάνουν τον λόγο πρόσωπα άσχετα με το συγκεκριμένο θέμα, όπως πχ ο κ. Μουζάκης, μετατρέποντας τη συζήτηση σε άτυπη αντιπαράθεση χωρίς ουσία.
Και στη συνέχεια, ποια ανάγκη εξυπηρετεί η παρέμβαση δημοτικών υπαλλήλων; Ποιον ακριβώς εξυπηρετεί αυτή η επικοινωνιακή πολυφωνία με ποσταρίσματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υπέρ των αντιδημάρχων; Την ουσία του ζητήματος ή απλώς την εσωτερική εικόνα της δημοτικής αρχής;
Το πραγματικό ζήτημα, ωστόσο, παραμένει: μετά από τέσσερις θητείες διοίκησης, πώς είναι δυνατόν να επαναλαμβάνονται τέτοια επικοινωνιακά λάθη;
Ας κρατήσουμε το ουσιώδες:
η αποτελεσματική τοπική αυτοδιοίκηση δεν είναι εκείνη που επιδιώκει πάντα τον τελευταίο λόγο, αλλά εκείνη που γνωρίζει να ακούει, να ενεργεί έγκαιρα και να επιλύει τα προβλήματα πριν αυτά εξελιχθούν σε κρίσεις.
Αν το δούμε με όρους πολιτικού σκορ, το αποτέλεσμα μοιάζει με:
Δημοτική Αρχή – Δύναμη Δημιουργίας: 0-1.
Και μάλιστα όχι μόνο λόγω της διαχείρισης του ζητήματος, αλλά και εξαιτίας ενός επικοινωνιακού αυτογκόλ που άφησε το πεδίο ελεύθερο στην αντιπολίτευση να καρπωθεί τη θετική εξέλιξη.
Λάθη, λάθη, λάθη, πολλά λάθη…
Χ@ρα