Ως εκπαιδευτικός, μητέρα και γιαγιά, ως άνθρωπος δηλαδή που έχει ζήσει από κοντά όνειρα και αγωνίες παιδιών και εφήβων, αισθάνομαι την ανάγκη να πω δυο λόγια σχετικά με το διαγωνισμό τραγουδιού της χώρας μας για την Eurovision και τους νέους καλλιτέχνες που έλαβαν μέρος.
Θα ήθελα, λοιπόν, να θυμίσω δυο-τρία πράγματα σε κάποιους λογοτέχνες/διανοούμενους, αλλά και σε κάποιους δημοσιογράφους/συντελεστές/φιλοξενούμενους εκπομπών (άπαντες ενήλικες, μεσήλικες και ίσως υπερήλικες), που επιτέθηκαν με πρωτοφανή ειρωνεία και χλευασμό και άλλους τρόπους εναντίον αρκετών διαγωνιζομένων.
Πρώτον, πίσω από κάθε νέο/νέα που παρακολουθήσαμε στο διαγωνισμό, κρύβονται ατέλειωτες και επίπονες ώρες μάθησης και εξάσκησης σε κάποιο μουσικό όργανο, σπουδές αρμονίας, φωνητικής, χορού. Κρύβονται επίσης πείσμα, δύναμη, δημιουργικότητα, αλλά και αγωνία και δύσκολες καταστάσεις και συχνά κάθε λογής αντιξοότητες, τις οποίες αγωνίζονται να υπερβούν μέσω και χάριν της αγάπης τους γι’ αυτά που ονειρεύονται.
Δεύτερον, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να επιτίθεται και να προσβάλλει τους νέους αυτούς, βασιζόμενος στην έπαρση και την αλαζονεία της «αλάθητης» γνώμης του. Το ίδιο ισχύει και για δημοσιογράφους/συντελεστές/φιλοξενούμενους εκπομπών, οι οποίοι καταχράστηκαν το μέσον εργασίας τους, για να απαξιώσουν ορισμένους συμμετέχοντες, και μάλιστα ΠΡΙΝ την ψηφοφορία!
Τρίτον, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να «ντρέπεται» για κάποιον άλλον. Είμαστε υπεύθυνοι μόνο για τον εαυτό μας και μόνο για μας τους ίδιους μπορούμε να αισθανθούμε ντροπή, αν ελέγξουμε τις πράξεις μας και δούμε λάθη.
Στο κάτω κάτω, καθώς προηγούμαστε χρονικά, εμείς ετοιμάσαμε αυτόν τον κόσμο για τους νέους, και αν δεν έχουν τις «σωστές» ιδέες, εμείς τους μεγαλώσαμε μ’ αυτές.
Γενικά και πάνω απ’ όλα, σεβασμός στους νέους, στο διπλανό μας, στον καθένα που χωρίς να μας βλάπτει στο παραμικρό, αγωνίζεται να πραγματοποιήσει τα όνειρά του.
Αγγελική Μπούλιαρη
Εκπαιδευτικός, συγγραφέας