Η Ελλάδα θρηνεί την απώλεια μιας από τις μεγαλύτερες φωνές της: η Μαρινέλλα, το καλλιτεχνικό όνομα της Κυριακής Παπαδοπούλου, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών.
Η δυσάρεστη είδηση έγινε γνωστή από την οικογένειά της, η οποία ανακοίνωσε:
«Με βαθιά θλίψη σας ανακοινώνουμε την απώλεια της Μαρινέλλας, αγαπημένης μας μητέρας και γιαγιάς, η οποία κατέληξε στο σπίτι της, σήμερα 28 Μαρτίου 2026 στις 18:00».
Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη στις 19 Μαΐου 1938, η Μαρινέλλα ήταν το τέταρτο παιδί μιας φτωχής αλλά δεμένης οικογένειας με μουσική παράδοση. Από πολύ μικρή ηλικία φάνηκε το ταλέντο της, συμμετέχοντας στην παιδική ραδιοφωνική εκπομπή «Παιδική ώρα» και διαφημίζοντας καταστήματα της Θεσσαλονίκης. Στα δεκαεπτά της, ξεκίνησε την καριέρα της στον θίασο της Μαίρης Λωράνς, περιοδεύοντας σε όλη την Ελλάδα και συνεργαζόμενη με ηθοποιούς όπως οι Κώστας Βουτσάς και Μάρθα Καραγιάννη.
Η καριέρα της ως τραγουδίστρια ξεκίνησε όταν ανέλαβε να αντικαταστήσει την άρρωστη βασική τραγουδίστρια του θιάσου. Ερμήνευσε τραγούδια όπως το «Ο άνθρωπός μου» της Σοφίας Βέμπο και το ισπανικό «Μαλαγκένια», καθιερώνοντας τη θέση της ως βασική φωνή του θιάσου.
Όλα συνέβησαν το βράδυ της 25ης Σεπτεμβρίου 2024, στο κατάμεστο Ηρώδειο, όταν η Μαρινέλλα, κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης του τραγουδιού «Εγώ κι εσύ», σωριάστηκε στη σκηνή λόγω σοβαρού εγκεφαλικού. Παρά τις προσπάθειες ανάρρωσης, οι επιπτώσεις του εγκεφαλικού σημάδεψαν τη ζωή της για μήνες, μέχρι τον θάνατό της.
Η Μαρινέλλα αφήνει πίσω της ένα ανεκτίμητο μουσικό έργο και μια πορεία δεκαετιών που χάραξε ανεξίτηλα το όνομά της στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Το ελληνικό κοινό σήμερα αποχαιρετά την μεγάλη καλλιτέχνιδα, που συνέδεσε το όνομά της με την πορεία της μουσικής μας για πάνω από 70 χρόνια.
Tην αποχαιρετούμε με κάθε σεβασμό και άπειρη εκτίμηση και την ευχαριστούμε για τη μακρόχρονη προσφορά της στο ελληνικό τραγούδι. Κυρία σε όλα της. Ταλαιπωρήθηκε όμως, μακάρι με το εγκεφαλικό να είχε περάσει στην αιωνιότητα. Θερμή παράκληση, επειδή μιλάμε για την πριγκίπισσα του ελληνικού πενταγράμμου, να προσέχουμε τι γράφουμε, διότι τα γραπτά μένουν. Γιαυτό καλύτερα οι αστοιχείωτοι να περιοριστούν σε κάτι πολύ σύντομο μεν, ορθογραφημένο δε. Επαναλαμβάνω, μιλάμε για την τεράστια καλλιτεχνικώς Μαρινέλλα μας!
“Καμιά φορά, λέω ν’ αλλάξω ουρανό” / “Ποιός ξέρει αύριο, ίσως και να μην υπάρχει αύριο, και όσα ζήσουμε, αύριο μπορεί να ξεψυχήσουνε” / “Στο τζάμι ένα πουλί, χτυπάει,… τικ τακ, τικ τακ, τικ τακ…”