Δεν γνωρίζεις πολλά,όταν εξαντλούνται σ’αυτά που λες
εκείνα που ξέρεις
Ν.Γ.Μουρτζούχος,Οδοιπορικό ιδεών.
Το πρόβλημα για τους πολίτες[ψιλιασμένους ή αφελείς] είναι ότι οι παλιοί πολιτικάντηδες δημιουργούν πελατειακές σχέσεις,κύκλους και κυκλώματα ‘ημετέρων’ , οι όψιμοι ‘παραμυθιάζουν ‘τους μελλοντικούς ψηφοφόρους (τους) με θαύματα και κυρίως ότι και οι μεν και οι δε [για διαφορετικούς λόγους] αρέσκονται να παίζουν τον Ηγέτη,χωρίς πράγματι να έχουν τα προσόντα.
Από εκεί όμως μέχρι τα κομποσχοίνια,τις επιστολές του Χριστού,τα περιστέρια με τα μηνύματα εξ ουρανού και τους φύλακες-Αγγέλους υπάρχει μία πολιτισμική απόσταση.
Αναρωτιέμαι:τί στο καλό συμβαίνει στο πολιτικό προσωπικό της χώρας;
Αγιοποιείται η παρα-Πολιτική κι εξορκίζεται το Κακό κράτος;
Οι ηγέτες/ηγέτιδες[;] επικαλούνται ή προσκαλούν το Υπερπέραν για να τους ‘νομιμοποιήσει’ ή να τους εξαγνίσει για τα ανομήματα και τα ψέματά τους;
Μ’αυτά και μ’αυτά έχει εκλείψει κάθε σοβαρότητα,κάθε συνέπεια,ειλικρίνεια,κάθε πρόγραμμα και σχέδιο.
Γνωρίζαμε ότι τα ΠΑΝΤΑ είναι ‘εικόνα’,αλλά δεν εννοούσαμε ‘εικονολατρεία θρησκοληπτικού τύπου’
Κάπου πρέπει να σταματήσει αυτή η ιστορία γιατί την έχουν υιοθετήσει σαν καμπάνια αποπροσανατολισμού του λαού,τόσο νεο- δεξιοί ,όσο και [πρώην]αριστεροί, δίνοντας ένα στίγμα επι-στροφής στο Μεσαίωνα ή μεταφυσικής προσέγγισης της πολιτικής,που δεν αξίζει στους πολίτες και τις αξίες της Δημοκρατίας.
Αναρωτιέμαι τέλος αν στο μυαλό του νεοέλληνα ταυτίζεται η έννοια του/της Ηγέτη/ηγέτιδας μ’αυτήν του/της ‘αγιοποιημένου/ης ήρωα/ηρωίδας’ και του ‘θυσιασθέντος μάρτυρα πίστης.’
Αν, σύμφωνα με τους οπαδούς των κομμάτων, ο Ηγέτης πρέπει να κάνει τα πλήθη να παραληρούν με βολικά ψέμματα και συνωμοσίες ή να λέει τη δυσάρεστη αλήθεια στους έλληνες.
Αν θέλουμε να είναι ‘μία εικονική κατασκευή’ των σπόνσορων και των image makers ή ένας γνήσιος εκφραστής των πραγματικών προσδοκιών του λαού.
Αν λειτουργεί ‘σαν πατερούλης ή και σαν μανούλα’ σε θρησκοληπτική δημοκρατία φοβισμένων υπηκόων ή σαν homme/femme d’Etat σε συνταγματική κοινοβουλευτική δημοκρατία ελεύθερα σκεπτόμενων και δρώντων πολιτών.
Η μεγαλύτερη πάντως πολιτική αρετή παραμένει το να μη δέχεσαι να γίνεις-για λόγους ματαιοδοξίας- ‘ο άνθρωπος όλων των εποχών’[omnum horarum homo] και των υπόγειων ρευμάτων.
Πέραν δηλαδή των ιδεοληψιών,των καχυποψιών και των δοσοληψιών υπάρχει και η προσωπική πολιτική ηθική ,η οποία πρέπει να καθοδηγεί τον ηγέτη/την ηγέτιδα ,μακρυά από ‘παιχνίδια κάθαρσης των άλλων [αλλά όχι των δικών τους].
Κάτι τέτοιο φαίνεται να λείπει από τους/τις νέους/νέες κήρυκες της αγιοποιημένης αθωότητας
Προσοχή…λακκούβα
Γιάννης Πανούσης
Καθηγητής Εγκληματολογίας
Πρώην Υπουργός Προστασίας του Πολίτη