Η δημοτική παράταξη «Επόμενη Μέρα» εκφράζει τα θερμά της συγχαρητήρια στους φοιτητές και τις φοιτήτριες που τιμήθηκαν με υποτροφία στο πλαίσιο της εκδήλωσης του Ιδρύματος Υποτροφιών «Γεώργιος Αναστ. Μαυρούλια».
Η προσπάθεια, η επιμονή και οι επιδόσεις των νέων αυτών ανθρώπων αποτελούν πηγή αισιοδοξίας και προοπτικής για τον τόπο μας. Ο θεσμός των υποτροφιών, όπως και η μνήμη του ευεργέτη, συνιστούν μια πολύτιμη παρακαταθήκη για την παιδεία και ένα διαχρονικό παράδειγμα επένδυσης στη γνώση και στο μέλλον του τόπου μας.
Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν και δημοτικοί σύμβουλοι της παράταξής μας, ως μέλη της Διοικητικής Επιτροπής του Ιδρύματος.
Ωστόσο, για δεύτερη χρονιά, δεν μας δόθηκε η δυνατότητα να συγχαρούμε τους φοιτητές, συμμετέχοντας στη διαδικασία απονομής ή απευθύνοντας
έναν σύντομο χαιρετισμό.
Σε εκδηλώσεις δημόσιου χαρακτήρα, που αφορούν τη νέα γενιά και την παιδεία, ο σεβασμός στη θεσμική ισοτιμία όλων των εκλεγμένων εκπροσώπων του Δήμου αποτελεί βασικό στοιχείο δημοκρατικής λειτουργίας και ενότητας.
Η παράταξή μας θα συνεχίσει να στηρίζει έμπρακτα κάθε πρωτοβουλία που ενισχύει την παιδεία και τις ίσες ευκαιρίες και πιστεύει ότι τέτοιες εκ-δηλώσεις οφείλουν να αγκαλιάζουν ισότιμα όλους όσοι συμμετέχουν στον θεσμικό βίο του τόπου.
Τα παιδιά αξίζουν το χειροκρότημα.
Η παιδεία αξίζει σεβασμό.
Η Δημοτική Παράταξη «Επόμενη Μέρα»
Mπράβο σε όλα αυτά τα παιδιά που διακρίνονται και ξεχωρίζουν από τη μετριότητα. Έχουν φιλοδοξίες στη ζωή τους να πετύχουν. Το μέλλον τους είναι προσοδοφόρο. Τους καμαρώνουμε και τους χρειαζόμαστε. Μυαλά ποιοτικά θέλουμε, όχι τεχνίτες!
ΟΛΟΥΣ τους εχωμεν αναγκη και τους χρειαζόμεθα εμεις, αλλα και ΟΛΟΥΣ τους τιμουμαι γι’ αυτο το οποιο και προσφέρουνε και κάμνουν στη ζωή τους (εκεινοι, δηλαδη)! Και τους επιστημονες και τους εργατες (και γης, αλλα και ουτω καθεξης)! Ως δυο με τρια, απλα, απλουστατα, καθως και ενδεικτικα, παραδειγματα: Θελω αυτο τον καιρο να αλλα χρωμα κα βαψω (κάτασπρο & ολόλευκο) εναν τοιχο στο σπιτι. Ποιον θα φωναξω, να μου τον βαψει και να μου τον ασπρισει? Τον ακαδημα’ι’κο, ή μηπως, δε, και τον αποφοιτο του “Harvard University”, τον Κυριακο Μητσοτακη (φερ’ ειπειν), ή τελικώς, τον βαφεα και μπογιατζη? Προχτες, παλι, κλειδωθηκα εξω απο το σπιτι (ενεκα δε, και του σφοδρου κυματος αερος, και με τα κλείθρα μου, μεσα απο την πορτα, αλλα και μπασμένα για τα καλα στην κλειδαρια). Ε -αλλα και εν τοιαυτη περιπτωσει, δε- ποιον θα καλουσα να μου ανοιξει? Τον γραμματιζουμενο & επιστημονα ή τον κλειδαρα της γειτονιας, (δηλαδη)? ‘Η, παλι, που αποψε, περιμενω (αμην και πως και τι), εις το να επισκευθω το σουβλατζιδικο της πολεως και της περιοχης, αληθεια σε ποιον θελετε να αποτανθω να μου ψησει και εν συνεχεια δε, και να μου τυλιξει (σε μια λαδοκολλα, χαρτι), τουτο δω, το μοσχομυριστο & λαχταριστο πιτογυρο και σουβλακερη? Στον διακεκριμενο διδακτορα ή και λεκτορα πανεπιστημιου, ή στον ταπεινο ψητοπώλη & σουβλατζη?.!
Έχομεν με όμικρον, τους τιμούμε με ε, κλείθρο δε σημαίνει κλειδί. Η κλειδαριά είναι. Κάθεσαι που κάθεσαι Δευτέρα πρωί. Γιατί δεν καθιστάς πιο παραγωγικό τον χρόνο σου για σένα τον ίδιον ώστε να μάθεις και 2,3 γραμματάκια; Γι’αυτό αυτά τα παιδιά αποτελούν φωτεινή ηλιαχτίδα για το μέλλον μας και μπράβο τους!!!!
Η λέξις “έχομεν”, γράφεται, ενίοτε, και με “ωμέγα”. Για τα άλλα δύο, έχετε απόλυτα δίκιο. Με κερδίσατε, λοιπόν, με σκορ 2-1.
Αν, και, η περιλαλητη, αυτη, τεχνητη νοημοσυνη (ΑΙ) -και η οποια, αλλωστε, εχει τον Κυριακο Μητσοτακη θερμο θιασωτη, οπαδο & υποστηρικτη (σαν αλλο, ιερό Ευαγγέλιο, την εχει, αυτός, αυτή- ερμηνευει της λεξη “κλείθρο”, και ως “κλειδαρια”, αλλα ΚΑΙ ως “κλειδι”. Εγω παντως -αλλα και για να μην χαλασουμε τις καρδιες μας, γι΄αυτο- θα δεχτω (και ως δικο μου λαθος, εξαρχής), την πρωτη της ερμηνεια & εκδοχη, δηλαδη.
Των παιδιών αυτών το χρυσάφι και η περιουσία τους είναι ο κάματος και το μυαλό τους. Εσύ τ.ζ. σκάψε στην αρτεμισία μπας και βρεις πετρέλαιο.
Τί θα πει ενίοτε; Όποτε του την καπνίσει του γράφοντος; Στην υποτακτική γράφεται με ω, αγράμματε! Υποτακτική ξέρεις τί είναι;
“Αγράμματε”! Συνιστω, ηρεμια & ψυχραιμια (η ζωή, είναι μία)! Αξιοτιμε, σεβαστε & αγαπητε μας κυριε/αξιοτιμη, σεβαστη & αγαπητη μας κυρια, καπου τα εχετε παρεξηγησει τα πραγματα ή και ειστε -αν θελετε- και ολιγον τι μπερδεμενος/μπερδεμενη (με την γενικοτέρα περίπτωσή μου, εννοώ). Ας το ξεκαθαρισουμε & αποσαφηνισουμε το ολον θεμα μας, λοιπον. Δεν γνωριζω το τι εχετε τελειωσει, ουτε και το τι ακριβως επαγγελεστε, καταπιανεστε, καταγινεστε και ασχοληστε στη ζωη σας, εσεις -και στο φιναλε και στην τελικη, δεν με ενδιαφερει, αλλα και ουτε δε, και με αφορα (επ ουδενι), αλλωστε, αυτο, δηλαδη- και στο προκείμενό μας, αλλα και εις ο,τι εχει να κανει και με τον εαυτο μου (τον ιδιο), ουδεποτε δηλωσα μεσα εδω, καθηγητης Γλωσσολογιας ή και καθηγητης Φιλολογιας, λεκτορας Πανεπιστημιου, ή και κανάς ακόμη, αποφοιτος των “Ηarvard University” (το αφηνω για αλλους, το τελευταιο αυτο…), -απλος, σεμνος & ταπεινος, λοιπον, αλλα και μαζι, δε, και σκληρα, εξαντλητικα, δοκιμαζομενα & εξουθενωτικα, αλλα και μεχρι τελικης πτωσεως, εργαζομενος του Δημοσιου Τομεως, ειμαι, εγω. Και για να το ΚΛΕΙΣΟΥΜΕ επιτελους, ναι, πραγματι λοιπον, υπεπεσα, σε ενα ακομη γραμματικο & ορθογραφικο, λαθος, εγω: “εχομεν” (ως -και- οριστικη ενεστωτος), και αρα λοιπον, κανονικα θα επρεπε, εν προκειμενω, με “ομικρον” να το γραψω, αντι για “εχωμεν” (και υποτακτικη, ενεστωτος). Τι να πω -κολοσσιαιο, υπερμετρο, δυσθεωρητο & μαμουθ, καθως και τεραστιων διαστασεων, οπως επισης και φοβερον & τρομερον, υπηρξε το λαθος μου, αυτο!! ΥΓ.: Ερωτηθη καποτε, ενας (καποιος), συμπολιτης & συμπατριωτης μας (και γκαγκαρος, βερος & γηγενης, ΕΛΛΗΝΑΣ, δηλαδη), ποια γλωσσα (οιαδηποτε, του πλανητη της γης), θα τον βασανιζε, θα τον ταλαιπωρουσε, θα τον ταλανιζε, θα τον πιλατευε και θα τον δυσκολευε να μαθει (ετσι, παρα μα παρα, πολυ πολυ), και απηντησε (ο εν λογω γκαγκαρος, βερος & γηγενης, συμπατριωτης μας, αυτος, δηλαδη): Mα εννοειται & ασφαλως, αυτη,… η Ελληνικη!!
Απάντηση
Σκάψιμο? Αυτός βαριέται που ζει, που υπάρχει, που διαβιεί, που υφίσταται, που ανασαίνει. Να το αναθέσει σε άλλους? Με τί να τους πληρώσει μετά, με θυμάρι βουνίσιο? Έτσι θα συνεχίσει, διότι η κακή μέρα από το πρωί φαίνεται.
Κοπριτοσύνη και αγραμματοσύνη πάνε μαζί τελικά! Τα παιδιά αυτά μοχθούν και προοδεύουν στη μάθηση και θα ανταμειφθούν. Όσοι δεν φρόντισαν επ’αυτού μικροί, περιμένουν τώρα, ωσάν μάννα εξ ουρανού, μια πενιχρή αυξησούλα, ματαιοδοξώντας πως αυτό, και το άφθονο πιοτί, θα αποβαλτώσει τη μιζέρια και δυστυχία τους.
Δυστυχώς, αυτοί είναι μια πραγματικότητα που θα πρέπει να προβληματίσει όλους μας, όπως δεν θα θέλαμε να αγοράσουμε ένα προϊόν που στα χέρια μας δεν θα φτάσει ποτέ. Υπάρχουν άνθρωποι χωρίς δεξιότητες, χωρίς προσόντα, χωρίς ικανότητες, χωρίς συναίσθηση, οι οποίοι καταλαμβάνουν μία θέση στο δημόσιο και τους πληρώνουμε χωρίς να προσφέρουν εργασιακώς το ελάχιστο των ελαχίστων, μια θέση που θα μπορούσε να περιέλθει σε κάποιο άτομο ικανό, με όρεξη για δουλειά και προσφορά. Η αυστηρή αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων καθίσταται άκρως αναγκαία και επιτακτική, με ανάλογες συνέπειες για τους παραβάτες και αδιάφορους.
Εντελως ΟΨΙΜΗ, λοιπον, “ευαισθησια” (αλλα και menu, συγγνωμη, “αλα καρτ”, ηθελα προφανως, και να πω!), οπως επισης, και κατα προτιμηση, κατ’ εξαιρεση και κατ’ επιλογη… Τι θελει να πει ο φανφαρας ποιητης (αλλα και ΔΙΧΩΣ να ΥΒΡΙΖΕΙ και να ΣΥΚΟΦΑΝΤΕΙ ή και να ΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ, να ΠΡΟΣΒΑΛΕΙ και να ΚΑΤΗΓΟΡΕΙ): Δεν αντιλεγω, ουτε και θα πολυδιαφωνησω εις τα οσα μας αναφερετε και μας λετε, πλην ομως, υπαρχουν και ανθρωποι (εν προκειμενω, δε,… “πολιτικοι”, φωστηρες & “ταγοι”), διχως δεξιοτητες, διχως προσοντα, διχως ικανοτητες, διχως συναισθηση, αλλα και διχως ουδεμιαν απολυτως ή και στοιχειωδη, εστω, ρε παιδι μου, κατοχη αλφαβητισμου & γραμματοσυνης, και οι οποιοι καταλαμβανουν (με την επανειλημμενη, αυτη, ψηφο μας, δυστυχως, αλλα και τραγικως…), μια λιαν προσοδοφορα ΘΕΣΑΡΑ, ειτε σε μόνιμη πρωθυπουργία, ειτε σε μόνιμη υπουργία (με “γιότα”), ειτε σε μόνιμα βολευτιλίκια (αρχα’ι’ζουσα: “βολευτηλίκια”), μια ΘΕΣΑΡΑ δηλαδη, που θα μπορουσε καλλιστα να καταληφθει απο καποιο αλλο πολιτικο, αξιο, ικανο, ευδοκιμο, εντιμο, φιλοτιμο, ακεραιο, αψεγαδιαστο & ηθικο πολιτικο προσωπο, και με ορεξη για δουλεια & προσφορα -επομενως λοιπον (καθως και εφ’ εξης), η αυστηρη επιλογη των πολιτικων προσωπων, καθισταται ακρως αναγκαια, επιβεβλημενη και επιτακτικη, αυτη… Εκει, αλλα και σε αυτο ομως, το ΤΟΣΟ (μιλαμε εδω, για τις ΖΩΕΣ ΜΑΣ!) ΠΑΡΑ ΜΑ ΠΑΡΑ, ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΣΠΟΥΔΑΙΟ & ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ, επικρατει δυστυχως, γαργαριτσα με σοδα ή ενιοτε, δε, και με χλιαρο νερακι, τουμπεκι ψιλοκομμενο, μουγκα στη στρουγκα και ακρα του ταφου (εκκωφαντικη), τσιμουδια & σιωπη, μα και τι, αλλωστε,… ευαισθησια, πρασινα αλογα και… αυτοκριτικη (μας λες, ρε Τάσο, εσυ), οταν ουτως ή αλλως, κατι τετοιους ειναι και που επικροτουμε, επιδοκιμαζουμε, επιβραβεβουμε -και εν τελει, δε- και υπερψηφιζουμε, διαρκως, επι μονιμου βασεως και επι μια ζωη (ολες & ολοι, εμεις, δηλαδη)…
Κάποιοι άνθρωποι συμπεριφέρονται σαν να είναι δική τους η ιστοσελίδα, γράφοντας κατεβατά (και δη ανορθόγραφα) ή σχόλια απολύτως άσχετα με το θέμα σχόλια, προσπαθώντας να κεντρίσουν τους αναγνώστες και να τραβήξουν την προσοχή, μια προσοχή που εμφανώς στερούνται από τον περίγυρό τους. Δεν κατανοώ γιατί δεν μπορούν να εναρμονιστούν με τις επιταγές και τους κανονισμούς του blog και τις διαρκείς και ευγενικές εκκλήσεις της συντακτικής ομάδας; Μίσος και απαξία τρέφουν προς άπαντες ή εφορμούνται από άρρωστη μανία αυτοπροβολής; Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο.
Καλημερα σας! Ανακεφαλαιωνοντας και σιγοψηνοντας, συγγνωμη συνοψιζοντας (ηθελα, προφανως, να πω!) λοιπον, θα αναφερω αυτο (με τη σειρα μου), και εγω: Οποιος/οποια, αναγνωστης/αναγνωστρια, συμβαινει & τυγχανει καποιες φορες -αλλα και καταθετωντας ετσι (ολοκληρωμενη), και την αποψη, γνωμη και σκεψη του/της- να γραφει μακροσκελη και “σεντονατα” σχολια και καταβατα μεσα εδω, ε, δεν υπαρχει ουδεμιαν αμφιβολια πως ο,τι τρεφει απυθμενο & ασβεστο μισος & απαξια προς απαντες, εμφορειται, διαπνεεται και διακατεχεται απο αρρωστη μανια αυτοπροβολης, αλλα και επιδιωκει & προσπαθει (παντι τροπω & παση θυσια) να κεντρισει τους ετερους αναγνωστες (του/της), και βεβαιως, και να τους τραβηξει και την προσοχη, μιας προσοχης δηλαδη, που εμφανως στερειται απο τον περιγυρο του/της (αυτος/αυτη). Ουτε επισης και εγω, μπορω να σκεφτω, να συλλογιστω και να φανταστω, κατι αλλο (απ’ αυτο) δηλαδη. Ετσι και αλλιως, στην πατριδα – Ελλαδιτα, εισαι ο,τι δηλωσεις και ο,τι πεις!
Αν ηταν για αλλο χρωμα, οκ. Αλλα κατασπρο και καταλευκο τον βαφεις και μονος σου τον τοιχο ρε μεγαλε. Ολα δειχνουν οτι μπορεις, δεν εχεις προβλημα κανενα….χαχαχαχα….!
Έ μα, έτσι, δεν γίνεται δουλειά, (βεβαίως & ασφαλώς)! Εάν δηλαδή, ΔΕΝ μου επιτρέπεται λοιπόν, στο να δύναμαι και να μπορώ, να απαντώ (κατ’ ελάχιστον & στοιχειωδώς), σε έναν τέτοιας και τόσης, εκτάσεως & μορφής (προσωπικό) “καταιγισμό πυρών”, ε τότε δεν μου μένει (συνεπώς), παρά να πάρω των οματιών μου, και να τραβήξω, στραφώ & βρεθώ κάπου (οπουδήποτε) αλλού, εγώ, τελικώς…
Mη χολοσκας bro. Καπου αλλου θα βρεις να γραφεις σεντονια. Δωσε γερα και βαφε ασπριδερα!
Oμματιών με δύο μι, για Όνομα του Θεού!!!
Σημαντικη, ανακοινωσις: Δεν θα επιτρεπονται εφ’ εξης, σχολιασμοι “σεντονατοι”, “εκθεσιακοι” & μακροσκελεις, αλλα και, μαζι, και καθωσπρεπει, πολιτισμενοι, καλοσυνατοι & ευγενεις, παρα μοναχα θα επιτρεπονται σχολιασσμοι, συντομοι, περιεκτικοι & μεστοι, αλλα και, μαζι, και επιθετικοι, υβριστικοι, προσβλητικοι, τοξικοι & συκοφαντικοι!! Αναφερω απλως, ο,τι βλεπουν τα ματακια μου, εκτος και αν πασχω απο καμια στραβομαρα και κανω και λαθος, σε αυτο το οποιο λεγω, δηλαδη (φιλοι μου, ωραιοι, αρεστοι & καλοι)!!! Χαχαχαχαχαχαχα!!!
“συμβαινει & τυγχανει καποιες φορες”. Mόνος σου το είπες. Όταν όμως γίνεται κάθε μία φορά, άνευ εξαιρέσεων, τότε υπάρχει εμπάθεια, μένος και λυσσαλέα διάθεση αυτοπροβολής και ελκύσεως στερουμένης προσοχής.
Κάνουμε και καμιά δουλειά. Δεν καθόμαστε ολημερίς και ολονυχτίς μπροστά στην ιστοσελίδα του LB…