Οι πρόσφατες αλλαγές στη Δημοτική Αρχή του Δήμου Κορινθίων δεν πέρασαν απαρατήρητες. Αντίθετα, οι εσωτερικές διεργασίες, λειτούργησαν ως καταλύτης που έβγαλε στην επιφάνεια συμπεριφορές, προσδοκίες και σε ορισμένες περιπτώσεις, απαιτήσεις που ελάχιστη σχέση έχουν με τη συλλογική ευθύνη της διοίκησης.
Το παρασκήνιο «φούσκωσε» σχεδόν αμέσως. Γκρίνια για αντιμισθίες, δυσαρέσκεια για χαρτοφυλάκια, ψίθυροι για «αδικίες». Όλα, βέβαια, στο όνομα του «καλού του Δήμου» και των δημοτών. Μόνο που, το πραγματικό πρόβλημα δεν ήταν το έργο ή η κατεύθυνση της Δημοτικής Αρχής, αλλά το ποιος πήρε τι και ποιος όχι.
Kάποιοι μάλιστα δεν περιορίστηκαν στη γκρίνια. Διέρρεαν ότι αν δεν αναλάβουν θέση με αντιμισθία, θα αποχωρήσουν από τη διοίκηση. Άλλοι έφτασαν στο σημείο να μεταφέρουν το μήνυμα πως «αν χαθεί ο μισθός, θα φύγουν», επιχειρώντας να ασκήσουν πίεση μέσω παρασκηνίου. Μια στάση που δύσκολα μπορεί να ερμηνευθεί ως προσφορά και ακόμη δυσκολότερα ως θεσμική υπευθυνότητα.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο, ωστόσο, δεν είναι η διαφωνία. Είναι το διπλό παιχνίδι. Άλλα λόγια μπροστά στον Δήμαρχο και άλλο αφήγημα πίσω από την πλάτη του. Διαρροές, υπαινιγμοί και «πληροφορίες» που τελικά γύρισαν μπούμερανγκ σε όσους τις διοχέτευσαν.
Γιατί στην πολιτική, όπως λένε οι παλιοί, τίποτα δεν μένει κρυφό για πολύ.
Πρόσωπα που δεν ρώτησαν, αλλά απαίτησαν. Που δεν περίμεναν αξιολόγηση, αλλά θεώρησαν τις θέσεις δεδομένες. Σαν ο Δήμος να είναι προσωπικό τσιφλίκι και τα κονδύλια ιδιοκτησία. Μια λογική που απέχει έτη φωτός από την έννοια της θεσμικής λειτουργίας και της δημοκρατικής διοίκησης.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, ξεχωρίζει η στάση εκείνων που, παρά την απώλεια θέσης ή ρόλου, επέλεξαν τη σιωπή, τη σοβαρότητα και τη στήριξη. Η στάση εκτιμήθηκε, όχι μόνο πολιτικά, αλλά και ανθρώπινα. Γιατί τελικά, η πολιτική ωριμότητα φαίνεται όταν δεν ευνοείσαι.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε και η ένταση γύρω από συγκεκριμένες τοποθετήσεις, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την ανάθεση χαρτοφυλακίων που κάποιοι έσπευσαν να χαρακτηρίσουν «υπερβολικά». Εκεί, όπως λένε όσοι γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις, φάνηκε καθαρά ο φθόνος να μεταμφιέζεται σε πολιτική κριτική.
Η μεγαλύτερη ασέβεια στο πρόσωπο του Δημάρχου δεν προήλθε από την αντιπολίτευση, αλλά από χείλη εκλεκτών και αγαπημένων του. Από ανθρώπους που είχαν πρόσβαση, ρόλο και εμπιστοσύνη, και παρ’ όλα αυτά δεν δίστασαν να τον κατηγορήσουν ευθέως ότι έγιναν χάρες από εξωθεσμική επιρροή.
Μια κατηγορία βαριά, προσβλητική και βαθιά υπονομευτική, που δεν πλήττει μόνο τον Δήμαρχο αλλά ευτελίζει και όσους τη διακινούν. Γιατί όποιος μιλά για «εξωθεσμικές επιρροές», στην ουσία λέει ότι ο Δήμαρχος δεν αποφασίζει, και αυτό δεν είναι κριτική, είναι αμφισβήτηση θεσμικής υπόστασης. Το παράδοξο; Οσοι μιλούν για σκιώδεις παράγοντες, έχουν ευεργετηθεί από τον ίδιο τον παράγοντα! Με ντοκουμέντα!
Και εδώ τελειώνουν τα άλλοθι. Δεν πρόκειται για πολιτική άποψη, αλλά για ξεκάθαρη υπονόμευση από μέσα. Από εκείνους που χαμογελούν μπροστά και σκάβουν από πίσω. Οι μάσκες έπεσαν, και αυτή τη φορά, οι κατηγορίες δεν ήρθαν απ’ έξω.
Το συμπέρασμα είναι ένα:
οι αλλαγές δεν άλλαξαν απλώς πρόσωπα και ρόλους. Αποκάλυψαν νοοτροπίες. Και αυτό, όσο κι αν ενοχλεί, ίσως είναι το πιο χρήσιμο αποτέλεσμα ενός ανασχηματισμού.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, ο Δήμος δεν διοικείται με γκρίνια, παρασκηνιακές πιέσεις και οικονομικούς εκβιασμούς. Διοικείται με αποφάσεις, ευθύνη και καθαρές κουβέντες. Και όσοι δεν αντέχουν αυτό το πλαίσιο, ας πάνε σπίτι τους!
Χαρά Βαραβέρη