Ο Akylas είναι ο μεγάλος νικητής του ελληνικού τελικού για τη Eurovision 2026, καθώς το «Ferto» πήρε το εισιτήριο για τη Βιέννη, όπου θα διεξαχθεί ο 70ός μουσικός διαγωνισμός.
Το τραγούδι, που από την αρχή της διαδικασίας εμφανιζόταν ως το μεγάλο φαβορί, επικράτησε με 48 βαθμούς μετά τον συνδυασμό της ψήφου του κοινού και της βαθμολογίας των δύο κριτικών επιτροπών – της ελληνικής και της διεθνούς – ανάμεσα σε 14 υποψηφιότητες που διεκδίκησαν τη νίκη στη βραδιά του Μεγάλου Τελικού.
Στη δεύτερη θέση βρέθηκε ο Good Job Nicky με το «Dark Side of the Moon», οι οποίος απέσπασε 33 βαθμούς, ενώ τρίτη αναδείχθηκε η Marseaux με το «Χάνομαι» και 32 βαθμούς. Ακολούθησε η Evangelia με το «Parea», συγκεντρώνοντας 24 βαθμούς, ενώ την πεντάδα έκλεισε ο ZAF με το «Αστείο», ο οποίος έλαβε 23 βαθμούς.
Μετά τη μεγάλη του νίκη, ο Akyllas δήλωσε: «Θέλω να πω, πως όποιος κι αν είσαι, από όπου κι αν είσαι, σημασία έχει να είσαι αληθινός, θετικός, να σε αγαπάς, να ακολουθείς τα όνειρα σου και να μη σταματάς ποτέ, να είσαι αυθεντικός», τονίζοντας πως δεν μπορεί να μιλήσει γιατί βρίσκεται σε σοκ.
Τα τελικά αποτελέσματα των κριτικών επιτροπών και της ψηφοφορίας του κοινού
Ο Akylas και το Ferto
Ο Akylas, κατά κόσμον Ακύλας Μυτιληναίος, γεννήθηκε στις Σέρρες το 1999 και ανήκει στη νέα γενιά καλλιτεχνών που συνδυάζουν προσωπικό βίωμα και σύγχρονο ήχο. Η πρώτη του ουσιαστική επαφή με τη μουσική έγινε μέσα από το Μουσικό Σχολείο, όπου φοίτησε, καλλιεργώντας από νωρίς τη σχέση του με τη σύνθεση και την ερμηνεία. Μεγαλωμένος σε ένα σπίτι με μεγάλες οικονομικές δυσκολίες, ο Akylas μετέτρεψε τα βιώματά του σε καλλιτεχνικό υλικό, χτίζοντας σταδιακά την παρουσία του στη σκηνή με συνέπεια και προσωπικό στίγμα.
Το «Ferto», με τον έντονο ρυθμό και την εξωστρεφή ενέργειά του, λειτουργεί ως διπλό σχόλιο: αφενός στηλιτεύει την απληστία και τον υπερκαταναλωτισμό που χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη κοινωνία, αφετέρου αποτυπώνει τη δική του διαδρομή από τη στέρηση στην επιτυχία. Μέσα από στίχους που περιγράφουν την αέναη επιθυμία για «όλο και περισσότερα», ο καλλιτέχνης αναδεικνύει την έλλειψη ικανοποίησης που οδηγεί σε ένα ατελείωτο κυνήγι υλικών αγαθών, φωτίζοντας όμως ταυτόχρονα τα απωθημένα ενός παιδιού που μεγάλωσε με περιορισμούς. Ο ίδιος έχει επισημάνει ότι το τραγούδι, παρότι μιλά για έναν «ήρωα», είναι βαθιά βιωματικό, ένα κομμάτι αφιερωμένο στους γονείς του και σε όλους όσοι πάλεψαν για να προσφέρουν στα παιδιά τους ευκαιρίες μέσα σε δύσκολες συνθήκες. Έτσι, το «Ferto» δεν είναι μόνο ένα ανεβαστικό pop track, αλλά και μια αφήγηση ευγνωμοσύνης, φιλοδοξίας και προσωπικής υπέρβασης.
Ο Akylas, εμφανώς συγκινημένος μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος, έτρεξε να αγκαλιάσει τη μητέρα του, με δάκρυα στα μάτια.
Δείτε την εμφάνιση του Akyla στον ελληνικό τελικό
Η βραδιά μεταδόθηκε ζωντανά από την ΕΡΤ1 και παράλληλα μέσω ERTFLIX, με διαθέσιμες υπηρεσίες προσβασιμότητας. Παρουσιαστές του ελληνικού τελικού ήταν ο Γιώργος Καπουτζίδης, η Μπέττυ Μαγγίρα και η Κατερίνα Βρανά, ενώ την καλλιτεχνική διεύθυνση και τη σκηνοθεσία έχει ανέλαβε ο Φωκάς Ευαγγελινός.
Οι εμφανίσεις των 14 υποψήφιων στον ελληνικό τελικό
1. YOU & I, STYLIANOS
2. Mad About it, D3lta
3. Labyrinth, Mikay
4. Daughters of the Sun (A, E, I, O, U), Μαρίκα
5. Χάνομαι, Marseaux
6. Dark Side of the Moon, Good Job Nicky
7. Bulletproof, KOZA MOSTRA
8. Europa, STEFI
9. Άλμα, Rosanna Mailan
10. Paréa, Evangelia
11. ASTEIO, ZAF
12. Ferto, Akylas
13. SABOTAGE!, leroybroughtflowers
14. The Other Side, Alexandra Sieti
Το νικητήριο τραγούδι προέκυψε από τον συνδυασμό τηλεψηφοφορίας κοινού σε ποσοστό 50% και βαθμολογίας δύο επιτροπών – ελληνικής (25%) και διεθνούς (25%). Σε περίπτωση ισοβαθμίας, προβάδισμα θα είχε η ψήφος του κοινού.
Δείτε φωτογραφίες από τον ελληνικό τελικό
Στην ελληνική επιτροπή συμμετείχαν η Μαρίνα Σπανού, ο Γιάννης Βασιλόπουλος, η Μαρία Ηλιάκη, ο Μιχάλης Μαρίνος και η Χαρά Κεφαλά. H διεθνής επιτροπή αποτελούνταν από μουσικούς και δημοσιογράφους από τη Σερβία, τη Γερμανία, τη Γεωργία, τη Γαλλία και τη Μολδαβία.
Στο πρόγραμμα της βραδιάς συμπεριλήφθηκε και η εμφάνιση του Χρήστου Μάστορα, ο οποίος ανέβηκε στη σκηνή με ένα ειδικά διαμορφωμένο μουσικό set διάρκειας περίπου 15 λεπτών. Στο πλαίσιο της εμφάνισής του παρουσιάστηκε για πρώτη φορά ζωντανά το νέο του τραγούδι με τίτλο «Μαργαρίτα», στη σκηνή του ελληνικού τελικού.
Αυτο το πραγμα δεν ακουγεται με τιποτα. Δεν ειναι μουσικη αλλα ηχοι.
Ηχοι για μπαμπουινους
Aυτός είναι να τον πάρει ο noor-1 στην ομαδάρα του να τον βάζει με τη Λειβαδιά να παίζει. Χαχαχαχαχα!!!!!
Δεν ειναι μουσικη, λεει… Δεν υφισταται ως τεχνη, δεν πληροι τα κριτηρια της ΥΨΗΛΗΣ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗΣ, δεν διαθετει (προφανως…) την απαιτουμενη υπαρξιακη αγωνια, ουτε και την αναγκαια μετα-υπαρξιακη αποδομηση του ηχου και της σιωπης…
Διοτι βεβαιως, για να χαρακτηριστει κατι “τραγουδι”, οφειλει –κατα τους επι του πληκτρολογιου μουσικολογους– να εχει γραφτει ει δυνατον σε υπογειο του Βερολινου, να ειναι εμποτισμενο με συλλογικο τραυμα, να διαθετει τουλαχιστον τρεις (3) αναφορες σε υπαρξιστες φιλοσοφους και να ακουγεται καλυτερα οταν δεν το ακουει ΚΑΝΕΙΣ…
Ενω τωρα, το γεγονος οτι εκατονταδες χιλιαδες ανθρωποι το ακουν, το τραγουδουν, το χαιρονται, το στηριζουν – αυτο, βλεπετε, το καθιστα αυτοματως “ελαφρο”, “εμπορικο”, “μη-μουσικη” (με παυλα, για να φανει το βαθος…) και γενικως αναξιο λογου.
Αλλα βεβαιως! Διοτι μουσικη ειναι ΜΟΝΟ ο,τι δεν καταλαβαινει ο πολυς κοσμος. Μουσικη ειναι ο,τι απαιτει σεμιναριο, τριτο τομο αναλυσης και δυο ωρες επεξηγηματικου podcast για να συγκινηθει κανεις. Ολα τα υπολοιπα; Πανηγυρακι, σουξεδακι, πολιτισμικη παρακμη…
Γαργαρα με θεωρια, μουγκα στη χαρα, τουμπεκι ψιλοκομμενο στην απλη απολαυση! Μην τυχον και παραδεχτουμε οτι ενα τραγουδι μπορει να ειναι απλως… τραγουδι. Οτι μπορει να σε κανει να χαμογελασεις χωρις να σε περασει απο τριπλο φιλτρο “κουλτουρας”.
Αλλα συγγνωμη… Ξεχασα. Εδω δεν μιλαμε για μουσικη. Εδω κανουμε ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ απο τα σχολια. Με υφος ακαδημιας, με πληκτρολογιο φωτισμενο απο το φως της ανωτερωτητας και με την ακρα του timeline εκκωφαντικα σοβαρη…
Καλη συνεχεια στην μεταφυσικη σας ακροαση, λοιπον. Οι υπολοιποι θα ακουμε τραγουδια.
Οχι ρε φίλε. Απλά για να είναι κατι μουσική πρέπει να μην το έχει γραφτει απο μπαμπουινους για μπαμπουινους. Απλο είναι.
Δυστυχώς υπάρχουν άλλοι που να ακούν σκέτο ένα τουμπερλέκι να βροντάει και μια αρκούδα να λικνίζεται σε…μελαμψούς ρυθμούς, εξιτάρονται και μερακλώνουν. Αυτοί θεωρούν εαυτόν ανθρώπινο είδος και δυστυχώς ψηφίζουν κιόλας…
ΠΕΣ ΤΑ
Τί ´έγινε ρε παιδιά, βρέθηκε άτομο που είδε το τερατούργημα ως δημιούργημα και μάλιστα αριστούργημα? Τί είχε πάρει όταν το άκουγε;;;
Δεν θα παραξενευτώ αν το 10:17 μας πει πως και το ντύσιμό του ήταν πολύ καλαίσθητο. Ίσως το βρήκε και σέξι δλδ…
Εντάξει γινάμε σοφότεροι.
Η μουσική πλέον περνάει από εξελικτική αξιολόγηση. Αν δεν συνοδεύεται από γενεαλογικό δέντρο και πιστοποιητικό μη-μπαμπουινικής προέλευσης, απορρίπτεται.
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πώς κάποιοι καταφέρνετε να μιλάτε για «επίπεδο» και μέσα σε δύο προτάσεις να πέφτετε σε ζωολογικό λεξιλόγιο νηπιαγωγείου. Τέτοια αισθητική ακρίβεια, τέτοια πνευματική ανωτερότητα — και όλα αυτά δωρεάν στα σχόλια.
Πάντως έχει ενδιαφέρον το εξής:
όταν ένα τραγούδι δεν μας αρέσει, μπορούμε απλώς να πούμε «δεν μου αρέσει».
Όταν όμως χρειάζεται να βαφτίσουμε “μπαμπουίνους” και “αρκούδες” όσους το ακούν, μάλλον δεν υπερασπιζόμαστε την τέχνη — υπερασπιζόμαστε την αίσθηση ανωτερότητάς μας.
Το αστείο είναι ότι όλη αυτή η “πολιτισμική υπεροχή” ενεργοποιείται μόνο όταν κάτι είναι δημοφιλές.
Η χαρά σας ενοχλεί. Όχι το τραγούδι.
Η μιζέρια σας σας φταίει όχι το τραγούδι.
Ίσως,και αρκετά πιθανό, να σας φταίει και η διαφορετικότητα του καλλιτέχνη.
Και μεταξύ μας;
Αν για να νιώθεις ανώτερος χρειάζεσαι να αποκαλείς άλλους “μπαμπουίνους”, το πρόβλημα δεν είναι η μουσική. Είναι η ανασφάλεια που παίζει πιο δυνατά κι από το τουμπερλέκι.
Καλή συνέχεια στην αποστολή διάσωσης του πολιτισμού από τα σχόλια.
Εμείς θα συνεχίσουμε να ακούμε τραγούδια.
Χωρίς εξελικτικό τεστ.
υγ.Δεν πιστεύω στα νιάτα σας να ακούγατε και να χορεύατε Que te la pongo Que te la pongo ε; Ούτε ότι θα πάτε την Κυριακή τα παιδια σας & τα εγγόνια σας να διασκεδάσουν με τέτοια άσματα ε;
Τι πίνεις ρε φίλε;
μουσικοφοβικός ο 00.37 τελικά!
Αλλεργικός στους μίζερους και στους ψευτοκουλτουριάρηδες με ύφος ανωτερότητας
…και ηχολάγνος. Βάλε στίχους στον θόρυβο και το δεχτεί αμέσως ως εκπληκτικό τραγούδι!
Θα μπορούσαμε να στείλουμε στην eurobision τον Νταλάρα να τραγουδήσει το, μια βραδυά στο Λεβερκούζεν λίγο έξω απ’τον σταθμό, θα θυμάμαι που μου είπες γειά σου Πάτρικ σ’ αγαπώ!
Δώσαμε τη γνώμη μας και αυτός εδώ ενοχλήθηκε που θεωρούμε το τραγούδι φρικώδες και το γύρισε μετά: θα μπορούσατε απλά να γράψετε πως δεν σας αρέσει. Κι όμως, δεν είμαστε οι μόνοι. διάβαζα σήμερα: “Νατάσα Ράγιου για Akyla: Δεν το πιστεύω ότι θα στείλουμε τέτοιους στίχους στη Eurovision, νομίζω ότι είμαστε σε έναν πολιτιστικό κατήφορο”. Αυτός εδώ, για κάποιον λόγο, θεωρεί πολιτιστική επιτυχία τον πολιτιστικό κατήφορο. Είμαστε σοβαροί??
Ε αφου το ειπε η τρομερη ερμηνευτρια/στιχουργος/συνθετης Νατασα Ραγιου ενταξει.
Η Ραγιου ειπε αυτο,καποιος αλλος θα ειπε κατι αλλο , οι 3 επιτροπες του τελικου το βγαλαν πρωτο.
Χαλαρωστε λιγο για την Eurovision μιλαμε.Εχουμε δει κατα καιρους απο ολες τις χωρες απο διαμαντακια μεχρι 3 φορες χειροτερα απο του Ακιλα.
Εδω περσι ο ενας τραγουδουσε για το Εσπρεσο & οι αλλοι για την σαουνα.
Θα παει θα διαγωνιστει & θα δουμε τι θα βγει.Αν αρεσει στον κοσμο θα παει καλα,αν οχι απατο.
Προσωπικα μαρεσε που δεν εγινε αναθεση αλλα εγινε διαγωνισμος (αν και μαλλον του χρονου παλι με αναθεση το βλεπω,ετοιμο τον εχουν τον Μαστορα) και ειχε καποια τραγουδια που ηταν καλουτσικα (οι Κοζα,ο Στυλιανος,ο αλλος με το Σαμποταζ αν & στο τελος το χασε λιγο φωνητικα)
Αλλα ξαναλεω ειναι Eurovision μην εχετε τρελες απαιτησεις.
Πάντως ένα μπράβο ο Ακύλας το αξίζει. Δεν τελείωσε το σχολείο, σπούδασε μαγειρική, εργάστηκε σε κρουαζερόπλοιο και με τη μουσική του, είτε αρέσει είτε όχι, έγινε γνωστός, κέρδισε και πάει euro vision. Άρα, κόβει το μυαλό του. Άλλοι επίσης δεν τέλειωσαν το σχολείο, λένε σπουδάσανε σεφ και το μόνο που κατάφεραν στη ζωή τους είναι ξεφόρτωμα σακιών. Μυαλό κουκούτσι. Όποιος είναι ικανός πετυχαίνει. Ο ανίκανος πάντοτε τρώει τη σφαλιάρα των ικανών και λέει και ευχαριστώ που του δίνουν και ένα κομμάτι ψωμί να φάει.
Ειχα ενα φιλο μου που παράτησε το σχολείο, εμαθε να μαγειρεύει (πρεζα) και άρχισε να την πουλάει. Πολλά λεφτά, πορσε αγορασε και βιλα στην Μύκονο. Αλλοι που σπουδαδανε σεφ, το μονο που κατάφεραν να κανουν είναι τιμιες δουλειές. Οποίος είναι ικανος πετυχαίνει. Ο ανικανος τρώει την σφαλιάρα των ικανών και λεει και ευχαριστώ που του δίνουν και ενα κομμάτι ψωμί να φάει. – Μανταμ Σουσου.
Ευκαιρία να σε προσλάβει μπάτλερ στο σπίτι του στη Μύκονο αδελφέ. Να έχει ένα κομματί ψωμί να τρως κι εσύ, για να μην καταντήσεις οικονομικός μετανάστης σε καμιά φαβέλα.
Μη σε νοιάζει για μεσα. Τρωω το δικό σου ψωμι.
Τί να πει κι άλλος φουκαράς που σχολείο δεν τέλειωσε και βρέθηκε ζυμωτής σε μια μικρή κωμόπολη να μουλιάζει από τη βροχή για 3,60 το μήνα ως τα 67 του?!