Η χθεσινή συνεδρίαση του Τοπικού Συμβουλίου στους Αγίους Θεοδώρους εξελίχθηκε σε πολιτικό γεγονός με σαφείς προεκτάσεις.
Το θέμα της χωροταξικής κατανομής των μαθητών της Κινέτας λειτούργησε ως αφορμή για να ανοίξει μια πολύ ευρύτερη συζήτηση, που άγγιξε ζητήματα θεσμικής λειτουργίας, πολιτικής ευθύνης και ενδεχομένως στρατηγικών επιδιώξεων. (Διαβάστε ΑΓΙΟΙ ΘΕΟΔΩΡΟΙ: Νέα ανατροπή στο θέμα της χωροταξικής κατανομής των μαθητών)
Στην αίθουσα καταγράφηκε μαζική παρουσία πολιτών, ενώ πρωτοφανής ήταν και η συμμετοχή του δημάρχου Γιώργου Γκιώνη. Παραβρέθηκαν αντιδήμαρχοι και σύσσωμη η παράταξη «ΔΥΝΑΜΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ» με επικεφαλής τη Μαρία Πρωτοπαππά. Η παρουσία αυτή από μόνη της έδειχνε ότι το ζήτημα έχει βαρύτητα που ξεπερνά μια απλή διοικητική ρύθμιση. Αλλωστε η Μαρία Πρωτοπαππά είναι εκείνη που ανέδειξε αρχικά το θέμα (η αλήθεια να λέγεται) και ενήργησε με τη βοήθεια του Χρίστου Δήμα να ανακληθεί η αρχική απόφαση.
ΒΟΜΒΕΣ ΓΚΙΩΝΗ
Ωστόσο, η συζήτηση πήρε απρόβλεπτη τροπή. Δηλώσεις του δημάρχου περί μη αναγκαιότητας λήψης πολιτικής απόφασης, ούτε στα τοπικά ούτε στα δημοτικά συμβούλια αλλά και η τοποθέτησή του ότι «όποιος έχει καλύτερο πολιτικό μέσο λύνει τα θέματά του», προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις. Σε ένα θεσμικό όργανο, όπου η λήψη αποφάσεων αποτελεί τον πυρήνα της λειτουργίας του, η αποδοχή μιας λογικής «μέσου» αντί θεσμικής διαδικασίας γεννά πολλά ερωτήματα.Μια φράση που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, όχι μόνο για το περιεχόμενό της, αλλά και για το θεσμικό μήνυμα που εκπέμπει. Διότι, αν τα ζητήματα λύνονται με «μέσο», τότε ποιος ο ρόλος των συλλογικών οργάνων; Και τι μήνυμα αποστέλλεται προς τους ίδιους τους υπουργούς, τους οποίους –θέλοντας και μη– αφήνει εκτεθειμένους;
Από την άλλη, η άρνηση να τεθεί σε ψηφοφορία μια πολιτική απόφαση διαμαρτυρίας για την ανάκληση προηγούμενης απόφασης, καθώς και η πρόταση να ζητηθεί από το τοπικό συμβούλιο της Κινέτας (που υπάγεται στον Δήμο Μεγαρέων) να λάβει απόφαση για τους μαθητές, άφησαν πολλούς εμβρόντητους. Θεσμικά, πρόκειται για διακριτές διοικητικές οντότητες. Το να μετατίθεται η ευθύνη αλλού, χωρίς επίσημη τοποθέτηση του ίδιου του Δήμου, δημιουργεί εικόνα τουλάχιστον πολιτικής αμηχανίας. Ζήτησε δηλαδή ο Γιώργος Γκιώνης να λάβει απόφαση το τοπικό του δήμου Μεγαρέων για τη μετακίνηση των μαθητών προς τους Αγίους Θεοδώρους, ενώ ο ίδιος ο Δήμος Λουτρακίου δεν παίρνει καμία πολιτική απόφαση.
Η απάντηση του δημοτικού συμβούλου της ΔΥΝΑΜΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ Αγγελου Σταμούλη,ήταν ξεκάθαρη και με πολιτικό βάθος: «Αν είναι έτσι, να ξαναγίνουμε ανεξάρτητος δήμος και να πάρουμε εμείς την Κινέτα». Μια τοποθέτηση που ανέδειξε ότι τέτοιου είδους αλλαγές δεν είναι απλές διοικητικές πράξεις, αλλά απαιτούν συνολική θεσμική αναθεώρηση και πολιτική βούληση σε ανώτερο επίπεδο.
Όταν ο δήμαρχος Γιώργος Γκιώνης χαρακτήρισε «παράνομη» την απόφαση για τη χωροταξική μεταβολή των μαθητών, άφησε σαφώς εκτεθειμένο τον Χρίστο Δήμα, που είχε ενεργήσει για την ανάκλησή της.
Αν η ανάκληση της απόφασης βασίστηκε σε υπουργική παρέμβαση για να διορθωθεί κάτι «παράνομο», τότε ο ίδιος ο υπουργός εμφανίζεται ως «παρανομών» στα μάτια της δημοτικής αρχής, κάτι που θα πρέπει να εξηγήσει ο δήμαρχος…
ΔΡΙΜΥ ΚΑΤΗΓΟΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ
Η κ. Πρωτοπαππά κατηγόρησε τη δημοτική αρχή για ελλιπή ενημέρωση, καθυστερημένες ενέργειες και λανθασμένες πολιτικές επιλογές, μεταφέροντας την κριτική της αντιπολίτευσης στο προσκήνιο. Το ζήτημα, όμως, δεν εξαντλείται στην αντιπαράθεση πλειοψηφίας – μειοψηφίας.Κατηγόρησε το δήμαρχο για όσα ξεστόμισε και τόνισε ότι είναι θεσμικός και πρέπει να προσέχει τι λέει!
Η συνεδρίαση δεν έμεινε μόνο στη χωροταξική κατανομή των μαθητών. Η αναφορά του δημάρχου στην προοπτική προσάρτησης της Κινέτας λειτούργησε σαν πολιτική «βόμβα» μέσα στην αίθουσα. Μια τοποθέτηση που δεν ήταν στην ημερήσια διάταξη, αλλά ήρθε να ανοίξει σενάρια μείζονος θεσμικής μεταβολής.
Το ερώτημα που αιωρείται είναι βαθύτερο: γιατί επέμενε στην προοπτική προσάρτησης της Κινέτας στον Δήμο Λουτρακίου – Περαχώρας – Αγίων Θεοδώρων ο δήμαρχος; Είναι απλώς μια νέα προεκλογική δέσμευση; Ή συνδέεται με ευρύτερους σχεδιασμούς;
Η Κινέτα δεν είναι μια τυχαία περιοχή. Διαθέτει παραλιακό μέτωπο, αναπτυξιακές δυνατότητες, τουριστικό ενδιαφέρον και κρίσιμες υποδομές. Το ζήτημα των υδάτινων πόρων –που ψιθυρίζεται έντονα– δεν μπορεί να αγνοηθεί, ειδικά σε μια εποχή που το νερό μετατρέπεται σε στρατηγικό αγαθό. Παράλληλα, μια πιθανή διοικητική μεταβολή θα άλλαζε πληθυσμιακά και οικονομικά δεδομένα, επηρεάζοντας χρηματοδοτήσεις, έργα και πολιτικούς συσχετισμούς.
Αν πράγματι υπάρχει τέτοια στόχευση, τότε η συζήτηση για τους μαθητές ίσως είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Αν όχι, τότε η εικόνα που εκπέμπεται είναι αυτή μιας δημοτικής αρχής που δεν έχει σαφή στρατηγική και κινείται αντιδραστικά.
Σε κάθε περίπτωση, όταν δημόσια διατυπώνεται ότι «δεν χρειάζονται αποφάσεις», το θέμα παύει να είναι τεχνικό. Γίνεται βαθιά πολιτικό. Και εκεί δεν χωρούν υπεκφυγές.Οταν ανοίγει συζήτηση για αλλαγή διοικητικών ορίων, δεν μιλάμε για μια απλή απόφαση. Μιλάμε για πολιτική αναδιάταξη με συνέπειες σε πόρους, εξουσίες και ισορροπίες. Και αυτά δεν λύνονται με «μέσο». Λύνονται με θεσμούς.
Το ζητούμενο πλέον δεν είναι μόνο πού θα φοιτούν οι μαθητές της Κινέτας. Είναι αν οι τοπικοί θεσμοί λειτουργούν με διαφάνεια, σαφήνεια και πολιτική ευθύνη ή αν επιβεβαιώνεται η αίσθηση ότι «έχει χαθεί η μπάλα».