Το Λουτράκι θρήνησε έναν 17χρονο νεκρό από μαχαιριές και έναν 19χρονο τραυματισμένο. Μια τραγωδία που δεν προκαλεί έκπληξη, προκαλεί οργή. Γιατί αυτό που βλέπουμε είναι η λογική κατάληξη μιας χρόνιας αδράνειας της δημοτικής αρχής.Και μια πόλη που νιώθει ότι έχει μείνει ακυβέρνητη. Tα παράπονα των πολιτών αυξάνονται καθημερινά, τα σχόλια στα κοινωνικά δίκτυα γεμάτα οργή, η απογοήτευση είναι απλώς μια παρελθούσα κατάσταση. Το Λουτράκι μοιάζει με χύτρα που βράζει και κάποια στιγμή θα σκάσει το καπάκι…
Η πόλη, άλλοτε ήσυχη, έχει μετατραπεί σε θερμοκήπιο εγκληματικότητας: διακίνηση ναρκωτικών στα πάρκα, ανήλικοι που παραβιάζουν νόμους σαν να μην υπάρχουν, ξυλοδαρμοί, μαχαιρώματα, ακόμα και πυροβολισμοί. Και οι άνθρωποι που όφειλαν να προστατεύουν τους πολίτες; Η ηγεσία του δήμου Λουτρακίου κοιμάται; Κρύβεται πίσω από «δηλώσεις λύπης» και τυπικά συλλυπητήρια, ενώ η πόλη καίγεται. «Τι να κάνουμε» είναι η ερώτηση μιας δημοτικής αρχής που φαίνεται να έχει χάσει εντελώς την επαφή της με την κοινωνία
Αυτή η δημοτική αρχή φαίνεται στα μάτια των πολιτών ότι έχει αποτύχει πλήρως. Κάθε νέο περιστατικό βίας είναι απόδειξη όχι ατυχίας αλλά συστηματικής ανικανότητας και αδιαφορίας. Οι πολίτες βλέπουν τα παιδιά τους να ζουν σε πόλη που δεν έχει κανένα σχέδιο προστασίας τους. Και η ηγεσία; Συνεχίζει να κάνει πως όλα είναι «μεμονωμένα περιστατικά».
Όταν μια κοινωνία δεν προσέχει τα παιδιά της, δεν έχει αύριο
Υπάρχουν στιγμές που μια τραγωδία δεν είναι απλώς ένα ακόμη θλιβερό γεγονός. Είναι καθρέφτης. Και αυτό που βλέπουμε μέσα του δεν μας τιμά.
Όταν μια κοινωνία δεν προσέχει τα παιδιά της, δεν έχει αύριο. Όχι ως σχήμα λόγου. Κυριολεκτικά. Γιατί το αύριο δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι οι έφηβοι που σήμερα περπατούν στους δρόμους, που μεγαλώνουν μέσα σε σχολεία, πλατείες και γειτονιές. Αν αυτοί οι δρόμοι είναι γεμάτοι φόβο, αν οι πλατείες γίνονται πεδία βίας, αν το «μεγαλώνω» σημαίνει «επιβιώνω», τότε το μέλλον έχει ήδη τραυματιστεί.
Μια κοινωνία που ανέχεται τη διακίνηση ναρκωτικών δίπλα σε χώρους όπου συχνάζουν ανήλικοι, που κλείνει τα μάτια σε ομάδες νεαρών που λειτουργούν ανεξέλεγκτα, που αντιμετωπίζει τα σημάδια της παραβατικότητας ως «εφηβικές υπερβολές», στην πραγματικότητα εγκαταλείπει τη νέα της γενιά. Και όταν η εγκατάλειψη συναντά την αδιαφορία, γεννιέται η βία.
Τι να κάνουμε, αναρωτήθηκε ο δήμαρχος, δεχόμενος τα πυρά της αντιπολίτευσης στο δημοτικό συμβούλιο. Δεν συμμετέχει κανένας, ελάτε να δείτε πόσοι έρχονται καθε φορά, τόνισε ο Γ.Γκιώνης. Οι κοινωνικές δράσεις όμως δεν κρίνονται μόνο από την άμεση συμμετοχή, αλλά και από τη συνέπεια και τη συνέχεια. Οι πολίτες ενημερώνονται και εκπαιδεύονται μέσα από τέτοιες πρωτοβουλίες, δεν εμφανίζεται ξαφνικά το ενδιαφέρον αν πρώτα δεν καλλιεργηθεί.
Ακόμα και στην πρόταση της αντιπολίτευσης για μια ειδική συνεδρίαση με αυτό το θέμα και συζήτηση για λήψη απόφασης και ενεργειών για την καταπολέμηση του φαινομένου της βίας και της παραβατικότητας των νέων, ο δήμαρχος εμφανιστηκε αρνητικός! «Να κάνουμε μια κλειστή συνεδρίαση, άτυπη, χωρίς κάμερες». Δηλαδή χωρίς ουσία! Τι νόημα έχει μια τέτοια συνεδρίαση χωρίς τη συμμετοχή γονέων, συλλόγων, φορέων, αστυνομίας. Κατά την άποψή μας, πρέπει να προσκληθούν τα 15μελή συμβούλια του Γυμνασίου και του Λυκείου μας. Τα παιδιά πρέπει να μιλήσουν. Τα παιδιά πρέπει να μας πουν τι ονειρεύονται γι΄αυτή την πόλη και τα παιδιά θα μας δείξουν το δρόμο. Τα παιδιά πρέπει να ακούσουμε! Τόσο απλά!
Τα παιδιά δεν ζητούν πολλά. Ζητούν όρια, παρουσία, πρότυπα, ευκαιρίες. Ζητούν μια πόλη που να τους δίνει λόγο να ονειρεύονται, όχι να οπλοφορούν. Ζητούν ενήλικες που να παρεμβαίνουν πριν γίνει το κακό, όχι να θρηνούν μετά. Ζητούν θεσμούς που να λειτουργούν, όχι να δικαιολογούνται.
Κάθε φορά που ένα παιδί χάνεται στον δρόμο της εγκληματικότητας είτε ως θύτης είτε ως θύμα, δεν αποτυγχάνει μόνο το ίδιο. Αποτυγχάνει η οικογένεια, το σχολείο, η γειτονιά, η πολιτεία. Αποτυγχάνει το σύνολο. Και όταν το σύνολο αποτυγχάνει να προστατεύσει τους πιο ευάλωτους, τότε έχει ήδη υποθηκεύσει το μέλλον του.
Το αύριο μιας πόλης δεν μετριέται σε εκδηλώσεις, έργα βιτρίνας ή φωτογραφίες. Μετριέται στο αν οι γονείς κοιμούνται ήσυχοι. Στο αν οι έφηβοι επιστρέφουν σπίτι ασφαλείς. Στο αν η νεότητα σημαίνει ελπίδα και όχι επικινδυνότητα.
Αν δεν επενδύσουμε σοβαρά στην πρόληψη, στην παιδεία, στην κοινωνική στήριξη, στην πραγματική προστασία των ανηλίκων, τότε δεν θα χάσουμε απλώς την ηρεμία μας. Θα χάσουμε τη συνέχεια μας.
Γιατί μια κοινωνία που δεν προσέχει τα παιδιά της, δεν έχει απλώς πρόβλημα. Δεν έχει μέλλον.
Οι ευθύνες
Το ερώτημα δεν είναι αν ευθύνεται μόνο ο δήμος για την εγκληματικότητα. Η αστυνόμευση ανήκει στο κράτος. Όμως η τοπική αυτοδιοίκηση έχει ρόλο και μάλιστα καθοριστικό στην πρόληψη, στον συντονισμό και στη θωράκιση της κοινωνίας.
Αν θέλουμε σοβαρή απάντηση και όχι επικοινωνία, η δημοτική αρχή οφείλει να κάνει τα εξής:
1️⃣ Να παραδεχτεί το πρόβλημα δημόσια
Πρώτο βήμα είναι η ειλικρίνεια. Όχι «μεμονωμένα περιστατικά». Όχι ωραιοποίηση.
Δημόσια αναγνώριση ότι υπάρχει αυξημένη παραβατικότητα ανηλίκων και οργανωμένη πίεση προς τα αρμόδια υπουργεία για ενίσχυση της αστυνομικής δύναμης.
2️⃣ Μόνιμος συντονισμός με Αστυνομία – Σχολεία – Συλλόγους
- ΑΜΕΣΗ Σύσταση Συμβουλίου Πρόληψης Παραβατικότητας με:
- Διευθυντές σχολείων
- Εκπροσώπους γονέων
- Κοινωνικούς λειτουργούς
- Αστυνομικούς συνδέσμους
Όχι για φωτογραφία. Για τακτικές συνεδριάσεις, καταγραφή περιστατικών και σχέδιο δράσης.
3️⃣ Ενίσχυση κοινωνικών δομών για νέους
- Η πρόληψη δεν γίνεται με περιπολικά μόνο. Γίνεται με:
- Κέντρα δημιουργικής απασχόλησης εφήβων
- Δημοτικούς ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς
- Προγράμματα απεξάρτησης και ενημέρωσης για ουσίες
- Αθλητικές και πολιτιστικές δράσεις ουσίας (όχι μόνο event βιτρίνας)
Όταν ο 15χρονος έχει χώρο να εκτονωθεί δημιουργικά, μειώνεται ο κίνδυνος να στραφεί αλλού.
4️⃣ Φωτισμός, κάμερες όπου επιτρέπεται, αστικός σχεδιασμός
Σκοτεινά πάρκα και εγκαταλελειμμένοι χώροι γίνονται εστίες παραβατικότητας.
Ο δήμος οφείλει να:
- Ελέγξει φωτισμό σε πλατείες και γειτονιές
- Αναβαθμίσει εγκαταλελειμμένα σημεία
- Εξετάσει νόμιμη χρήση συστημάτων επιτήρησης σε συνεργασία με την Αρχή Προστασίας Δεδομένων
Η αστική εγκατάλειψη γεννά κοινωνική εγκατάλειψη.
5️⃣ Δημόσια λογοδοσία
Κάθε τρεις μήνες απολογισμός:
- Τι περιστατικά καταγράφηκαν
- Τι ενέργειες έγιναν
- Ποια μέτρα προχωρούν
Η ασφάλεια δεν είναι ταμπού. Είναι βασικό κοινωνικό δικαίωμα.
6️⃣ Πολιτική πίεση προς την κεντρική εξουσία
Ο δήμαρχος δεν είναι διακοσμητικός.
Οφείλει να:
- Ζητήσει ενίσχυση ΑΤ
- Διεκδικήσει περισσότερες περιπολίες
- Απαιτήσει ειδικά προγράμματα πρόληψης για ανηλίκους
- Με δημόσιες παρεμβάσεις, όχι παρασκηνιακά τηλεφωνήματα.
Η ουσία
Η δημοτική αρχή δεν μπορεί να ελέγξει τα πάντα, θα ήταν άδικο να το πούμε. Μπορεί όμως να δημιουργήσει ένα περιβάλλον όπου η εγκληματικότητα δεν νιώθει άνετα.
Η ασφάλεια δεν είναι επικοινωνιακό project. Είναι καθημερινή δουλειά, συνεργασία και πολιτική βούληση. Δεν είναι δυνατόν τόσα χρόνια να μην έχει γίνει τίποτα από όλα αυτά! Απλώς δεν είναι δυνατόν!
Και στο τέλος, η ερώτηση είναι απλή:
Θέλουμε μια πόλη που αντιδρά αφού χαθεί ένα παιδί ή μια πόλη που φροντίζει ώστε να μη φτάσουμε ποτέ εκεί;