Νέα ένταση προκαλεί στον χώρο της διαχείρισης αποβλήτων η προσφυγή εταιρείας κατά του Δήμου Κορινθίων, μετά τον αποκλεισμό της από τον διαγωνισμό για τη διαχείριση ογκωδών απορριμμάτων.
Η εταιρεία στράφηκε κατά της απόφασης του Δήμου, υποστηρίζοντας ότι ο αποκλεισμός της ήταν αδικαιολόγητος. Η υπόθεση έφτασε στην ΕΑΔΗΣΥ, όπου η προσφυγή φέρεται να απορρίφθηκε σε πρώτο βαθμό και πλέον αναμένεται η εξέτασή της σε επόμενο στάδιο.
Το ζήτημα των αδειών
Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δημοσιευθεί στη «Διαύγεια», η εταιρεία διαθέτει άδεια για εγκατάσταση επεξεργασίας ΑΕΚΚ (Απόβλητα Εκσκαφών, Κατασκευών και Κατεδαφίσεων), δηλαδή για διαχείριση μπάζων και συναφών δομικών υλικών (κωδικοί ΕΚΑ 17).
Ωστόσο, ο διαγωνισμός του Δήμου φαίνεται να περιλαμβάνει και κωδικούς που αφορούν αστικά ογκώδη απορρίμματα (κωδικοί ΕΚΑ 20), όπως απόβλητα κήπων και λοιπά δημοτικά απορρίμματα. (πχ λάστιχα κα)
Το κρίσιμο σημείο είναι ότι, εφόσον μια σύμβαση απαιτεί διαχείριση πολλαπλών κατηγοριών αποβλήτων, ο συμμετέχων οφείλει να διαθέτει άδεια για το σύνολο των ζητούμενων κωδικών. Αν η εταιρεία δεν καλύπτει όλους τους προβλεπόμενους από τη μελέτη κωδικούς, τότε ο αποκλεισμός της μπορεί να θεωρηθεί νομικά τεκμηριωμένος.
Η παράμετρος του εδαφικού περιορισμού
Ένα δεύτερο, εξίσου σημαντικό ζήτημα αφορά τον εδαφικό περιορισμό που τέθηκε στη διακήρυξη. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Δήμος προέβλεψε όρους που συνδέονται με τη γεωγραφική εγγύτητα της εγκατάστασης διαχείρισης.
Το ερώτημα που τίθεται είναι σαφές: αν δεν υπήρχε τέτοιος περιορισμός, θα μπορούσε εταιρεία από το Ξυλόκαστρο ή άλλη απομακρυσμένη περιοχή να αναλάβει το έργο, ζητώντας τη μεταφορά των απορριμμάτων εκτός των διοικητικών ορίων του Δήμου; Η απάντηση είναι ναι! Απλώς θα αυξανόταν και το κόστος για τους δημότες!
Από τη μία πλευρά, η ευρωπαϊκή και εθνική νομοθεσία περί δημοσίων συμβάσεων επιβάλλει ίση μεταχείριση και ελεύθερο ανταγωνισμό, απαγορεύοντας αδικαιολόγητους γεωγραφικούς αποκλεισμούς. Από την άλλη, οι αναθέτουσες αρχές μπορούν να θέτουν τεκμηριωμένους όρους όταν αυτοί εξυπηρετούν λόγους δημοσίου συμφέροντος, όπως:
- περιορισμό του κόστους μεταφοράς,
- μείωση περιβαλλοντικού αποτυπώματος,
- ταχύτερη επιχειρησιακή ανταπόκριση.
Η νομιμότητα του περιορισμού εξαρτάται από το κατά πόσο αυτός είναι αναλογικός και επαρκώς αιτιολογημένος.
Τι μέλλει γενέσθαι
Η εξέλιξη της υπόθεσης αναμένεται με ενδιαφέρον, καθώς θα κρίνει όχι μόνο τη συγκεκριμένη σύμβαση, αλλά και το πλαίσιο με το οποίο οι δήμοι μπορούν να διαμορφώνουν όρους σε διαγωνισμούς διαχείρισης αποβλήτων.
Σε κάθε περίπτωση, η υπόθεση αναδεικνύει ένα ευρύτερο ζήτημα: τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στον ελεύθερο ανταγωνισμό και την ανάγκη τοπικής, βιώσιμης και οικονομικά αποδοτικής διαχείρισης των απορριμμάτων.