Παρά τις πολιτικές διαφορές και την κριτική, στο δημόσιο διάλογο όλοι οφείλουν να είναι προσεκτικοί με τα λόγια τους.
Η ένταση και η αντιπαράθεση δεν δικαιολογούν απρεπείς εκφράσεις, οι οποίες μπορεί να πλήξουν την πολιτική κουλτούρα και την εμπιστοσύνη των πολιτών στον δημόσιο διάλογο. Ο σεβασμός στον συνομιλητή και στους πολίτες που παρακολουθούν πρέπει να παραμένει βασική αρχή, ανεξαρτήτως παρατάξεων και συμφερόντων.
Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί επίσης το γεγονός ότι ορισμένοι εμφανίζονται ιδιαίτερα ευαίσθητοι όταν ένας τοπικός σύμβουλος μιλά απρεπώς, την ίδια στιγμή όμως δεν τους ενοχλεί καθόλου όταν δημοτικοί σύμβουλοι της αντιπολίτευσης χρησιμοποιούν τον ίδιο ή και χειρότερο τρόπο λόγου μέσα στο δημοτικό συμβούλιο ή δημόσια. Προφανώς υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά. Όταν πρόκειται για «δικούς τους» όλα δικαιολογούνται, όταν πρόκειται για άλλους τότε ανακαλύπτουν την ευπρέπεια, τον πολιτικό πολιτισμό και τον σεβασμό. Αλλά έτσι χτίζονται τα πολιτικά αφηγήματα: επιλεκτική ευαισθησία, επιλεκτική αγανάκτηση και πολύς θόρυβος για εντυπώσεις.
Στην πολιτική όμως η αξιοπιστία δεν μετριέται με το ποιον καταγγέλλεις, αλλά με το αν έχεις την ίδια στάση απέναντι σε όλους. Αλλιώς δεν μιλάμε για πολιτικό πολιτισμό, αλλά για πολιτική υποκρισία.
Χ@ρα