Οι επιλογές της δημοτικής αρχής οδήγησαν σε ένα αποτέλεσμα που αφήνει την εταιρεία με προσωρινή δικαστική προστασία, ενώ ο Δήμος δεν κατάφερε να πείσει το Διοικητικό Εφετείο ότι υφίσταται ανεπανόρθωτη βλάβη.
Πρόκειται για μια σημαντική εξέλιξη, καθώς φαίνεται ότι το Διοικητικό Εφετείο έδωσε μεγαλύτερη βαρύτητα στον κίνδυνο σοβαρής οικονομικής βλάβης της εταιρείας, ενώ έκρινε ότι ο Δήμος δεν τεκμηρίωσε αντίστοιχη άμεση βλάβη που να δικαιολογεί τη χορήγηση αναστολής. Η οριστική απάντηση για τη νομιμότητα της άδειας εμφιάλωσης θα δοθεί με την απόφαση επί της κύριας αίτησης ακύρωσης.
Το άρθρο της 7ης Μαρτίου είναι ουσιαστικά το πρώτο επεισόδιο της υπόθεσης, ενώ οι δύο αποφάσεις του Διοικητικού Εφετείου που έχεις αποτελούν το νεότερο κεφάλαιο, το οποίο αλλάζει τα δεδομένα.
Το χρονικό
Η υπόθεση ξεκίνησε όταν η Α’ Ειδική Επιτροπή του άρθρου 152 ακύρωσε την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου που είχε εγκρίνει τη χορήγηση τριετούς άδειας εμφιάλωσης και εμπορίας φυσικού μεταλλικού νερού στην εταιρεία NU AQUA. Η απόφαση αυτή αποτέλεσε δικαίωση της προσφυγής που είχε ασκήσει ο δημότης και νομικός Νίκος Λόης, ο οποίος υποστήριζε ότι η δημοτική απόφαση έπασχε από σοβαρές νομικές πλημμέλειες.
Αντί η δημοτική αρχή να επανεξετάσει άμεσα το θέμα και να αναζητήσει μια νέα, νομικά θωρακισμένη λύση, επέλεξε να ακολουθήσει τον δρόμο της δικαστικής προσβολής της απόφασης της Επιτροπής του άρθρου 152, καταθέτοντας αίτηση ακύρωσης και αίτηση αναστολής.
Η επιλογή αυτή, σύμφωνα με όσα είχαν ήδη επισημανθεί στη δημόσια συζήτηση εκείνης της περιόδου, αποτελούσε ένα κρίσιμο στοίχημα. Το Διοικητικό Εφετείο, όμως, δεν δικαίωσε τον Δήμο.
Στην απόφασή του, το Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση αναστολής του Δήμου, κρίνοντας ότι δεν αποδείχθηκε ανεπανόρθωτη ή δυσχερώς επανορθώσιμη βλάβη. Επιπλέον, επισημαίνει ότι ο Δήμος δεν προσκόμισε οικονομικά στοιχεία που να τεκμηριώνουν τους ισχυρισμούς του περί απώλειας εσόδων, ενώ οι αναφορές στην τοπική οικονομία, στους εργαζόμενους και στη φήμη του μεταλλικού νερού δεν αφορούν άμεση βλάβη του ίδιου του Δήμου.
Την ίδια στιγμή, το ίδιο Δικαστήριο, εξετάζοντας την αίτηση της εταιρείας, έκρινε ότι η άμεση διακοπή της λειτουργίας του εργοστασίου εμφιάλωσης θα προκαλούσε σοβαρή οικονομική ζημία, απώλεια εσόδων και επιπτώσεις σε περίπου 50 εργαζόμενους. Για τον λόγο αυτό έκανε δεκτή την αίτηση της εταιρείας και ανέστειλε την εκτέλεση της απόφασης της Επιτροπής μέχρι την έκδοση της οριστικής απόφασης.
Το αποτέλεσμα είναι πολιτικά βαρύ για τη δημοτική αρχή. Ο Δήμος δεν πέτυχε την προσωρινή δικαστική προστασία που ζητούσε, ενώ η εταιρεία εξασφάλισε τη συνέχιση του ευνοϊκού για εκείνη καθεστώτος μέχρι να εκδικαστεί η κύρια υπόθεση.
Βεβαίως, πρέπει να σημειωθεί ότι οι αποφάσεις αυτές δεν κρίνουν την ουσία της διαφοράς. Το ίδιο το Δικαστήριο αναφέρει ότι τα νομικά ζητήματα είναι σύνθετα και θα εξεταστούν κατά την εκδίκαση της αίτησης ακύρωσης. Συνεπώς, δεν υπάρχει ακόμη οριστική δικαστική κρίση για τη νομιμότητα της απόφασης της Επιτροπής του άρθρου 152.
Ωστόσο, σε επίπεδο εντυπώσεων αλλά και ουσίας, η δημοτική αρχή βρίσκεται αντιμέτωπη με μια δυσμενή εξέλιξη. Η στρατηγική που επέλεξε δεν απέδωσε το αποτέλεσμα που επιδίωκε στο στάδιο της αναστολής, ενώ το Δικαστήριο εντόπισε σημαντικές αδυναμίες στην τεκμηρίωση των ισχυρισμών του Δήμου.
Χ@ra