Μια μεγάλη συζήτηση έχει ανοίξει με αφορμή τις παραιτήσεις του Νεκτάριου Σπηλιόπουλου και του Σπύρου Πλατη από το Διοικητικό Συμβούλιο του «Δημόπρακτου».
Και είναι απολύτως θεμιτό να ανοίξει.
Όπως είναι θεμιτό να γίνει ένας σοβαρός απολογισμός για την πορεία του Αναπτυξιακού Οργανισμού, για τα έργα που ανέλαβε, για εκείνα που προχώρησαν, για όσα καθυστέρησαν και για το πραγματικό αποτύπωμά του στους δήμους που συμμετέχουν.
Αλλά εδώ υπάρχει μια βασική διάκριση που δεν πρέπει να χαθεί:
Αλλο η πολιτική κριτική και άλλο η πολιτική παραφιλολογία.
Οι δύο παραιτήσεις δεν αποτελούν από μόνες τους απόδειξη πολιτικής ρήξης, αποτυχίας ή «κατάρρευσης» της «Δημόπρακτος».
Υπάρχει ένα συγκεκριμένο θεσμικό δεδομένο: το νέο νομοθετικό πλαίσιο και το ζήτημα του ασυμβίβαστου.
Και αυτό πρέπει πρώτα να εξεταστεί.
Γιατί είναι πολύ εύκολο, κάθε φορά που ένα πρόσωπο αποχωρεί από μια θέση, να αναζητούμε από πίσω πολιτικές ίντριγκες, συγκρούσεις και παρασκήνιο.
Πιο δύσκολο είναι να κοιτάξουμε τα πραγματικά δεδομένα.
Και ας μην ξεχνάμε κάτι ουσιαστικό:
Οι Αναπτυξιακοί Οργανισμοί δεν δημιουργήθηκαν για να εξαρτάται η λειτουργία τους από συγκεκριμένα πρόσωπα.
Δημιουργήθηκαν ως εργαλεία των δήμων, προκειμένου να τους υποστηρίζουν τεχνικά και επιστημονικά, να συμβάλλουν στην ωρίμανση και υλοποίηση έργων και να αξιοποιούν χρηματοδοτικά εργαλεία.
Επομένως, δύο παραιτήσεις από ένα Διοικητικό Συμβούλιο δεν σημαίνουν αυτομάτως ότι σταματούν τα έργα.
Τα πρόσωπα αντικαθίστανται.
Οι διαδικασίες συνεχίζονται.
Ο Οργανισμός συνεχίζει να λειτουργεί.
Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει ότι ο «Δημόπρακτος» πρέπει να μείνει στο απυρόβλητο.
Το αντίθετο.
Αν υπάρχουν προβλήματα, να τα αναδείξουμε.
Αν υπάρχουν καθυστερήσεις, να τις καταγράψουμε.
Αν υπάρχουν έργα που δεν προχώρησαν, να μάθουμε γιατί.
Αν υπάρχουν χρήματα που δαπανήθηκαν χωρίς αντίστοιχο αποτέλεσμα, να το γνωρίζουν οι πολίτες.
Και αν ο Οργανισμός έχει πετύχει, να παρουσιάσει και αυτός τα αποτελέσματά του.
Με στοιχεία. Όχι με εντυπώσεις.
Γιατί τελικά η πραγματική δημοσιογραφική ερώτηση δεν είναι:
«Γιατί παραιτήθηκε ο ένας και γιατί ο άλλος;»
Η πραγματική ερώτηση είναι:
Τι έκανε μέχρι σήμερα η «Δημόπρακτος»;
Ποια έργα ωρίμασαν;
Ποια δημοπρατήθηκαν;
Ποια ολοκληρώθηκαν;
Ποια βρίσκονται σε εξέλιξη;
Πόσο κόστισε η λειτουργία της;
Και κυρίως:
Τι όφελος είδαν στην πράξη οι δημότες;
Αυτός είναι ο απολογισμός που αξίζει να γίνει.
Γιατί η πολιτική αντιπαράθεση είναι μέρος της δημοκρατίας.
Η παραφιλολογία όμως δεν είναι ενημέρωση.
Και όταν μιλάμε για δημόσιο χρήμα, δημόσια έργα και θεσμούς της Αυτοδιοίκησης, οι πολίτες δεν χρειάζονται σενάρια….
ΧΒ