Συνδημότες μου καλημέρα και χρόνια πολλά.
Σήμερα δεν έχει ανασκόπηση. Αυτές οι μέρες δεν ταιριάζουν πολύ με απολογισμούς, έργα, προβλήματα, προθεσμίες και όλα εκείνα που γεμίζουν την καθημερινότητά μας. Είναι μέρες για μια άνω τελεία -άλλωστε ο Δεκαπενταύγουστος είναι η καρδιά του ελληνικού καλοκαιριού.
Αυτά τα δυο, ο Δεκαπενταύγουστος και το καλοκαίρι, πάνε μαζί, μοιάζουν δεμένα από πάντα και η αλήθεια είναι ότι δεν μπορείς να θυμηθείς το ένα, χωρίς να εμφανιστεί μέσα στην εικόνα και το άλλο.
Ίσως, γιατί είναι μια εικόνα την οποία κουβαλάμε μέσα μας από τις διακοπές των παιδικών μας χρόνων. Τότε που το καλοκαίρι φαινόταν -και ήταν!- ατελείωτο. Που η μέρα ξεκινούσε με μια βουτιά, συνεχιζόταν το μεσημέρι με μια φέτα καρπούζι και τελείωνε πολύ αργά με κυνηγητό σε μια αυλή, σε μια πλατεία και τους μεγάλους να χαλαρώνουν κουβεντιάζοντας ή παίζοντας τάβλι με ένα ποτήρι ούζο, στην άκρη του τραπεζιού.
Εκείνα τα καλοκαίρια έχουν σε μεγάλο βαθμό χαθεί και για τους μικρούς και για τους μεγάλους. Οι διακοπές έγιναν λιγότερες και για λιγότερους. Και όλο και περισσότερο δεν καταφέρνουμε να αφήσουμε πραγματικά πίσω μας, όσα μας κυνηγούν όλο τον χρόνο.
Αλλά ο Δεκαπενταύγουστος έχει παραμείνει ο ίδιος. Με τις καμπάνες να χτυπούν από το πρωί, τις εκκλησίες να γεμίζουν, τα τηλέφωνα και τις επισκέψεις στις Μαρίες, τους Παναγιώτηδες και τις Δέσποινες, τα οικογενειακά τραπέζια και τα πανηγύρια που κρατούν μέχρι αργά. Κυρίως, όμως, την διαπίστωση της «κοινής αναφοράς», που εκφράζει ο Δεκαπενταύγουστος. Την διαπίστωση δηλαδή, κάθε τέτοια μέρα, πως υπάρχουν ακόμη μνήμες, παραδόσεις και συναισθήματα που μοιραζόμαστε όλοι οι Έλληνες.
Συνδημότες μου
Με αυτές τις σκέψεις σας εύχομαι να έχετε υγεία. Γύρω σας ανθρώπους που αγαπάτε και σας αγαπάνε. Και να ξαναβρείτε τα καλοκαίρια των παιδικών σας χρόνων, που θα σας δίνουν όσα χρειαζόσαστε για να προχωράτε.
Χρόνια πολλά σε όλες και όλους.
Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού. Να το χαρείτε. Γιατί, όπως όλα τα όμορφα πράγματα, περνάει πάντα πιο γρήγορα απ’ όσο θα θέλαμε.