Πλάκες, παρτέρια και μάρμαρα απομακρύνονται – το εργοτάξιο προχωρά και τα ερωτήματα για τη νέα εικόνα του Λουτρακίου πληθαίνουν
Το Λουτράκι ξηλώνεται για να… αναπλαστεί. Αυτή είναι η εικόνα που αντικρίζει σήμερα όποιος περνά από το σημείο όπου εξελίσσονται οι εργασίες του Open Mall.
Πλάκες σηκώνονται, παρτέρια απομακρύνονται, μαρμάρινες επιφάνειες καθαιρούνται και το γνώριμο σκηνικό του κέντρου της πόλης δίνει τη θέση του σε ένα εκτεταμένο εργοτάξιο.
Και μπορεί αυτή να είναι η αναπόφευκτη εικόνα ενός έργου που βρίσκεται σε εξέλιξη, όμως η πραγματικότητα είναι μία:
Όταν ξηλώνεται ένας δημόσιος χώρος, η κοινωνία έχει κάθε δικαίωμα να γνωρίζει τι ακριβώς πρόκειται να δημιουργηθεί στη θέση του.
Γιατί η λέξη «ανάπλαση» από μόνη της δεν αρκεί.
Η ανάπλαση κρίνεται από το αποτέλεσμα. Από το αν ο δημόσιος χώρος γίνεται καλύτερος, λειτουργικότερος, ασφαλέστερος και πραγματικά προσβάσιμος. Από το αν εξυπηρετεί τον κάτοικο, τον επαγγελματία, τον ηλικιωμένο, τον γονέα με το καρότσι, το άτομο με αναπηρία, αλλά και τον επισκέπτη που θα κινηθεί στο εμπορικό κέντρο της πόλης.
Και κυρίως, κρίνεται από το τι θα παραδοθεί τελικά στους πολίτες.
Το μεγάλο ερώτημα δεν είναι τι ξηλώνεται
Αυτό πλέον το βλέπουμε.
Το ερώτημα είναι τι θα μπει στη θέση του.
Ποια θα είναι η τελική μορφή των πεζοδρομίων;
Τι υλικά θα χρησιμοποιηθούν;
Τι προβλέπει η μελέτη για τα παρτέρια και το πράσινο;
Πώς θα διαμορφωθούν οι διαδρομές των πεζών;
Πώς θα εξασφαλιστεί η προσβασιμότητα των ΑμεΑ;
Ποια θα είναι η σχέση του νέου δημόσιου χώρου με τα καταστήματα;
Και τελικά, ποια εικόνα θα παρουσιάζει το κέντρο του Λουτρακίου όταν ολοκληρωθούν οι εργασίες;
Αυτά είναι τα ερωτήματα που εύλογα απασχολούν σήμερα κατοίκους και επαγγελματίες.
Ένα έργο στο πιο ευαίσθητο σημείο της πόλης
Δεν μιλάμε για έναν χώρο χωρίς ιδιαίτερη σημασία.
Το Open Mall αφορά τον εμπορικό ιστό του Λουτρακίου και κατ’ επέκταση ένα από τα σημεία που συνδέονται άμεσα με την καθημερινότητα της πόλης και την τουριστική της εικόνα.
Κάθε παρέμβαση λοιπόν έχει πολλαπλές συνέπειες.
Για όσο διάστημα διαρκούν τα έργα, υπάρχουν αναστάτωση, περιορισμοί και δυσκολίες στην καθημερινή λειτουργία των επιχειρήσεων.
Η προσδοκία όλων είναι ότι όταν ολοκληρωθούν, η εικόνα θα έχει αλλάξει προς το καλύτερο και ότι η ταλαιπωρία της κατασκευαστικής περιόδου θα έχει πραγματικό αντίκρισμα.
Οι εικόνες του εργοταξίου δεν είναι το τελικό έργο
Αυτό πρέπει να είναι ξεκάθαρο.
Ένα έργο ανάπλασης δεν μπορεί να κριθεί από το στάδιο των καθαιρέσεων. Οι σημερινές εικόνες αποτελούν μέρος μιας διαδικασίας που βρίσκεται σε εξέλιξη.
Όμως ακριβώς επειδή πρόκειται για ένα σημαντικό έργο δημόσιου χώρου, η ενημέρωση των πολιτών αποκτά ιδιαίτερη σημασία.
Η δημοτική αρχή και οι αρμόδιοι φορείς οφείλουν να εξηγούν με σαφήνεια τι προβλέπει η μελέτη, ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα, ποιο είναι το κόστος και ποια ακριβώς θα είναι η τελική εικόνα.
Όχι μόνο με γενικόλογες περιγραφές.
Με σχέδια, εικόνες και συγκεκριμένα στοιχεία.
Γιατί ο πολίτης που βλέπει σήμερα να ξηλώνεται ένα παρτέρι ή μια μαρμάρινη επιφάνεια δικαιούται να γνωρίζει τι πρόκειται να δει αύριο στη θέση της.
Το πραγματικό «τεστ» θα γίνει στο τέλος
Όταν φύγουν τα μηχανήματα.
Όταν κλείσει το εργοτάξιο.
Όταν αποκατασταθούν οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια.
Όταν ανοίξουν ξανά τα καταστήματα χωρίς τα εργοταξιακά εμπόδια.
Τότε θα φανεί εάν η παρέμβαση πέτυχε τον στόχο της.
Τότε θα μπορέσει ο κάτοικος να περπατήσει στον νέο χώρο και να απαντήσει στο απλό ερώτημα:
«Είναι καλύτερο το Λουτράκι μετά την ανάπλαση;»
Μέχρι τότε, η πόλη παρακολουθεί.
Οι πλάκες ξηλώνονται. Τα παρτέρια αλλάζουν. Το παλιό υποχωρεί.
Τώρα μένει να αποδειχθεί αν αυτό που θα έρθει θα είναι πραγματικά καλύτερο.
Και αυτό δεν θα το κρίνουν οι μακέτες ούτε οι ανακοινώσεις.
Θα το κρίνει η ίδια η πόλη όταν το έργο παραδοθεί στους πολίτες..
