ΠΡΩΤΟ ΚΟΥΔΟΥΝΙ ΜΕ ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΤΖΑΜΙΑ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗΣ

Εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει φροντίδα και ασφάλεια για τα παιδιά, υπάρχουν φθορές, κατεστραμμένα σημεία και ένα σχολικό κτίριο που ζητά επειγόντως συντήρηση.

Το κλειστό Γυμναστήριο του Γυμνασίου επί χρόνια παραμένει σε αυτή την άθλια κατάσταση και το μονο που λαμβάνουν οι πολίτες είναι υποσχέσεις. “Θα το φτιάξουμε”. Πόσα χρόνια όμως πρέπει να περάσουν για να “το φτιάξετε”;

Με αγιασμούς, λοιπόν, ευχές και χαμόγελα ξεκίνησε η νέα σχολική χρονιά.

Οι φωτογραφίες της πρώτης ημέρας, όπως πάντα, ήταν όμορφες.Μόνο που υπάρχει και η άλλη εικόνα.Η εικόνα που δεν χωράει εύκολα στις εορταστικές φωτογραφίες.

Η εικόνα του Γυμνασίου Λουτρακίου.

Ένα σχολικό συγκρότημα στο οποίο οι φθορές είναι εμφανείς: σπασμένα τζάμια, προβλήματα στην οροφή, ταλαιπωρημένοι τοίχοι, φθαρμένες μάντρες και σημεία των εγκαταστάσεων που εμφανίζουν εικόνα εγκατάλειψης.

Και κάπου εδώ τελειώνουν οι ευχές και αρχίζουν τα ερωτήματα.

Πόσο δύσκολο ήταν να αποκατασταθούν;

Δεν μιλάμε για μια μικρή αισθητική ατέλεια.Δεν μιλάμε για ένα σχολείο που απλώς «δεν είναι καινούργιο».

Μιλάμε για σπασμένα τζάμια, φθορές σε οροφές και προβληματικά σημεία σε χώρους όπου καθημερινά κινούνται μαθητές.

Και αυτό δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με την περίφημη λογική του «έλα μωρέ, έτσι είναι τα σχολεία».

Όχι.

Δεν είναι υποχρεωτικό να είναι έτσι τα σχολεία.

Τα παιδιά του Λουτρακίου δεν είναι παιδιά δεύτερης κατηγορίας και το δημόσιο σχολείο δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένας χώρος που απλώς ανοίγει κάθε Σεπτέμβριο και περιμένει την επόμενη σχολική χρονιά.

Πού ήταν η συντήρηση όλο το καλοκαίρι; Που είναι η συντήρηση τόσα χρόνια;

Το καλοκαίρι υπήρχε χρόνος.Υπήρχε η δυνατότητα να ελεγχθούν τα κτίρια, να καταγραφούν οι φθορές και να προγραμματιστούν οι απαραίτητες εργασίες.Κι όμως, με την έναρξη της σχολικής χρονιάς οι εικόνες αυτές εξακολουθούν να υπάρχουν.

Και το ερώτημα προς τη δημοτική αρχή είναι απολύτως συγκεκριμένο:

Έγινε έλεγχος στο Γυμνάσιο πριν ανοίξει για τους μαθητές;

Καταγράφηκαν τα προβλήματα;

Ποια από αυτά αποκαταστάθηκαν;

Ποια παραμένουν;

Πότε θα αποκατασταθούν;

Και το σημαντικότερο:

Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη να διασφαλίσει ότι οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται σε ένα σχολικό περιβάλλον ασφαλές και αξιοπρεπές;

Οι φωτογραφίες δεν λένε ψέματα

Μπορεί κανείς να διαφωνήσει με μια πολιτική άποψη.

Μπορεί να διαφωνήσει με μια δημοσιογραφική κριτική.

Με τις εικόνες όμως δύσκολα μπορεί να διαφωνήσει.

Τα σπασμένα τζάμια είναι εκεί.

Οι φθορές στην οροφή είναι εκεί.

Οι κατεστραμμένοι τοίχοι και οι μάντρες είναι εκεί.

Και μαζί τους είναι και η εύλογη αγωνία γονέων και εκπαιδευτικών για το εάν όλα αυτά έχουν ελεγχθεί από τις αρμόδιες υπηρεσίες.

Δεν υποστηρίζουμε ότι το Γυμνάσιο είναι «επικίνδυνο», αυτό μπορεί να το κρίνει μόνο ένας αρμόδιος τεχνικός έλεγχος.

Υποστηρίζουμε όμως κάτι πολύ απλούστερο: ότι αυτές οι εικόνες δεν είναι εικόνες σχολείου που δείχνει ότι έχει συντηρηθεί όπως πρέπει.

Και γι’ αυτό η δημοτική αρχή οφείλει να δώσει απαντήσεις.

Όχι φωτογραφίες από αγιασμούς.

Όχι ευχές.

Απαντήσεις.

Γιατί πίσω από τους τοίχους και τα παράθυρα αυτού του σχολείου υπάρχουν παιδιά.

Και τα παιδιά αυτά αξίζουν κάτι περισσότερο από ένα «καλή σχολική χρονιά».

Αξίζουν ένα σχολείο που να είναι πραγματικά έτοιμο να τα υποδεχθεί.

Χ@ρα