Τελικά, στην πόλη μας υπάρχει μια πολύ ιδιαίτερη αντίληψη για την «ανάπλαση».
Τα υγιή δέντρα κόβονται. Γιατί; Γιατί έτσι αποφασίστηκε. Γιατί κάπου, κάποιος θεώρησε ότι το πράσινο περισσεύει όταν χαλάει τα σχέδια μιας ανάπλασης.
Την ίδια ώρα, τα ξερά και επικίνδυνα δέντρα παραμένουν όρθια —ή μάλλον κρέμονται από την τύχη τους— και τα κουνάει ο αέρας πάνω από τα κεφάλια των πολιτών.
Αυτό δεν είναι απλώς παράδοξο.
Είναι εξοργιστικό.
Για τα ζωντανά δέντρα υπάρχει αλυσίδα.
Για τα ξερά δέντρα υπάρχει… υπομονή.
Και κάπως έτσι, η λογική της «ανάπλασης» καταλήγει να σημαίνει: κόβουμε αυτό που δεν κινδυνεύει και αφήνουμε αυτό που μπορεί να σκοτώσει.
Ποιος ακριβώς σχεδιάζει; Ποιος ελέγχει; Ποιος έχει την ευθύνη;
Γιατί οι πολίτες δεν μπορούν να ζουν με την αγωνία αν το επόμενο δυνατό φύσημα του αέρα θα ρίξει ένα ξερό κλαδί ή ολόκληρο δέντρο πάνω τους.
Από τύχη ζούμε σε αυτή την πόλη. Και η τύχη, κύριοι, δεν είναι σχέδιο πολιτικής προστασίας.
Αν θέλετε να μιλάμε για ανάπλαση, ας μιλήσουμε πρώτα για το αυτονόητο:
προστασία του ζωντανού, απομάκρυνση του επικίνδυνου και ευθύνη απέναντι στους ανθρώπους.
Τα υπόλοιπα είναι απλώς ωραίες λέξεις για να κρύβεται η προχειρότητα.
Χ@ρα