**Γράφει η Ελενα Αθανασιάδου
Η πόλη ανακαλύπτει έναν γλύπτη,στο πρόσωπο του δικού της επί χρόνια φαρμακοποιού και μένει άφωνη….σιωπηλή…εκστατική…
Πόσο δύσκολο είναι να γεμίσεις με χρώματα…με σχέδια…με λόγια…με νότες ένα άσπρο χαρτί…να σμιλέψεις ένα κομμάτι ξύλο….αν δεν είσαι δημιουργός…αν είσαι ένας απλός άνθρωπος…..πολύ δύσκολο…
Ο Πετρόπουλος στην ερώτησή μου πια είναι η αιτία που καταπιάστηκε με την γλυπτική….δεν είχε απάντηση… έτσι έπρεπε να γίνει -δεν γινόταν αλλιώς
Πότε ξεκίνησε αυτή η διαδικασία;
Πριν 35 χρόνια με αφορμή ένα κενό ανάμεσα στον φαρμακευτικό χρόνο της ζωής του σμίλεψε ένα κομμάτι ξύλο και έδωσε τον Πήγασο-ένα τόσο καθοριστικό άτι για την Κορινθία,το πρόσφερε στην δημαρχεία Κορίνθου της εποχής, αλλά η εξουσία είναι κουφή και τυφλή στην τέχνη,αν αυτή δεν κουβαλάει ψηφαλάκια-από την άλλη ευτυχώς, γιατί το άλογο αποτελεί την ναυαρχίδα της πρώιμης εποχής του καλλιτέχνη…που είναι και η αγαπημένη του!
Στην απορία μου γιατί τα έργα του 1985
…ο Πήγασος,ο Δίας η ο Ποσειδώνας…τα γλυπτά στα σπίτια του Λεχαίου να’ναι της καρδιάς του τα κρυμμένα -με την γλύκα του παιδιού -μου είπε ,είναι η αρχή μου,η νιότη μου, αλλά και καλλιτεχνικά δεν μπορώ και να θέλω να γυρίσω στην λεπτομέρεια των έργων εκείνων.Είναι τοποθετημένα στην είσοδο αριστερά μαζί με το βιβλίο που έχει ανοίξει για τις σκέψεις των επισκεπτών….όλα τ’ άλλα σε ενότητες στο κέντρο της αίθουσας που λούζεται με το απογευματινό φως του Λουτρακίου και περιβάλλεται με την μουσική που ο Γιώργος έχει διαλέξει να μας συντροφεύει στην περιήγηση.
Γενήθηκε στο Σουληνάρι και μεγάλωσε στο Λέχαιο…σπούδασε φαρμακευτική στην Θεσσαλονίκη….άραγε αν δεν ήταν αυτοδίδακτος…αν είχε σπουδάσει στην Καλών Τεχνών…θα ήταν…..;
Κοφτή απάντηση συνοδευόμενη από το κοφτό του γέλιο….άσε θάχε καταστραφεί κάθε μου έμπνευση…..θάχα μολυνθεί.
-Αν τα έργα σου υποβάλλονταν στην κρίση κάποιου ειδικού…τι πιστεύεις ότι θα σου έλεγε..;επιμένω..
Άσε μην μπει στο κόπο -/τα γνωρίζω τα λάθη μου και τις ατέλειες….η απάντηση ήρθε με την ελπίδα και την προσμονή που έχει να δει το βλέμμα των φίλων του,των γνωστών και συμπολιτών του, όταν αντικρίζουν την δουλειά του…όσο διαρκεί η έκθεση….είναι εκεί μιλάει μαζί τους ,αγκαλιάζεται…ευφραίνεται….τους εξηγεί η τους αφήνει να φανταστούν…
Τα υλικά που χρησιμοποιεί;
Ξύλο-πέτρα… τυχαία και μοναδικά…. δηλαδή;Τα έργα είναι φτιαγμένα από υλικά που βρήκε στην θάλασσα….στο βουνό….η στο οικόπεδο του σπιτιού του…σε μια βόλτα,στην εκδρομή ή στην καθημερινότητα του…τ’ άγγιξε….τα σμίλεψε…τα συνδύασε τα έκανε ιστορία συμπαντική….μοναδικά και τυχαία.
Προσπαθεί να μου δώσει να καταλάβω πως ξεκινάει ένα έργο….πως συλλαμβάνει…. οραματίζεται και καταλήγει σ αυτό που εγώ βλέπω……που άλλοτε βλέπω ότι και αυτός,άλλοτε κάτι δικό μου εξ ίσου συγκλονιστικό.
Ο Μιχαήλ Άγγελος είπε ότι κάθε υλικό εμπεριέχει μια μορφή και ο καλλιτέχνης την αποκαλύπτει…..στο σύμπαν…
Ο Γιώργος Πετρόπουλος είναι γεγονός έχει ανοίξει μια πόρτα στην αιωνιότητα με το χάρισμα που προικίσθηκε και η έκθεση στην δημοτική βιβλιοθήκη του Λουτρακίου μας κάνει κοινωνούς της μετουσίωσης του άψυχου σε ιστορία…σε όνειρο…σε ταξίδι..
Μη το χάσετε….είμαι σίγουρη θάρθει η στιγμή που θα είμαστε υπερήφανοι να λέμε ότι είναι συμπολίτης μας….και τον γνωρίζουμε…και είναι φίλος μας
