Όταν οι βασικές συντεταγμένες της Δημοκρατίας παραπαίουν, τότε είναι πολυτέλεια να την αναζητεί κανείς στις λεπτομέρειές της… Ποιος λοιπόν από τους πολυάσχολους αρμοδίους της πολιτικής αλλά και της πανεπιστημιακής κοινότητας θα ενδιαφερθεί για το πρόβλημα επιβίωσης που αντιμετωπίζουν τα μοντέλα της Σχολής Καλών Τεχνών, ποιος θα ακούσει τη φωνή και τα αιτήματά τους ;

Είκοσι οχτώ άνθρωποι είναι όλοι κι όλοι και ζητούν το αυτονότητο: Τουτέστιν να ανανεώσουν τη σύμβασή τους για να ξαναδουλέψουν στη Σχολή, μια σχολή που υπολειτουργεί εδώ και μήνες, αφού απουσιάζει ένας ισχυρός κρίκος της εκ-παιδευτικής διαδικασίας. Σε αυτό συμφωνούν οι πάντες. Από τον κ. Πανάρετο του υπουργείου Παιδείας, που, ενώ είναι αρμόδιος να λύσει τον γόρδιο δεσμό, τώρα είναι απασχολημένος με το αυτοδιοίκητο των πανεπιστημίων -άρα πού να βρει χρόνο να δαπανήσει για τα μοντέλα- μέχρι τις πρυτανικές αρχές, που, ενώ δηλώνουν ότι συμμερίζονται το πρόβλημα, δεν κάνουν κάτι να το βγάλουν έξω από τα “τείχη” της Σχολής, γιατί όχι και της χώρας, να του εξασφαλίσουν τη δημοσιότητα που του αξίζει, να εμπλέξουν στη λύση του την Κοινότητα των καθηγητών και τις συλλογικότητες των φοιτητών τους.
Αυτό που συμβαίνει στη Σχολή Καλών Τεχνών δεν πλήττει μόνο τα μοντέλα και την επαγγελματική τους θέση. Τραυματίζει βάναυσα τον πυρήνα της διδασκαλίας, τη σπουδή και μελέτη της τέχνης, τον πολιτισμό και την παιδεία της χώρας στο σύνολό τους. Αν δεν είναι αυτή η οπτική μας, τότε οι δημόσιες δράσεις των μοντέλων, σαν κι αυτή που έγινε χθες στο αίθριο του Πολυτεχνείου -όσο ευφάνταστες κι αν είναι- θα παραμένουν μετέωρες και ατελέσφορες. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν λύνουν, αναδεικνύουν ενίοτε τα προβλήματα και τα ξεχνούν εξίσου εύκολα με την ανάδειξή τους, όπως απέδειξε και η χθεσινή τους απουσία απ’ το δρώμενο των μοντέλων στο ΕΜΠ. Εκεί πάντως δεν υπήρχαν ούτε φοιτητές, ούτε καθηγητές, εκτός από δυο-τρεις που μάλλον προσήλθαν για να σώσουν τα προσχήματα…
πηγή : avgi.gr