Χτες το βράδυ, ήμασταν με μια παρέα σε μπαρ – καφετέρια της περιοχής που βρίσκεται στον κεντρικό δρόμο του Λουτρακίου. Όλα πήγαιναν καλά, η συζήτηση είχε ανάψει, μέχρι που ένα γεγονός μας συγκλόνισε…

Ένας 65άχρονος, με μια μαγκούρα στο χέρι και ζεστά ντυμένος, ήρθε στην παρέα μας. Όταν τον ρωτήσαμε “τι κάνει τέτοια ώρα έξω” (ήταν περασμένες μία) η απάντησή του μας άφησε άφωνους: “Μένω στο Άνω Χαρβάτι και δεν έχω ούτε αυτοκίνητο ούτε μηχανάκι. Δεν έχω καν δίπλωμα. Λεωφορείο δεν έχει ο δήμος, έτσι ώστε να μας διευκολύνει και έτσι μία φορά τον μήνα, μένω ξάγρυπνος όλη τη νύχτα, προκειμένου να πάω στην Τράπεζα, να πάρω τη σύνταξή μου, στο ΙΚΑ για να μου γράψουν τα φάρμακά μου και γενικότερα να κάνω όλες τις δουλειές μου. Πάω πρωί πρωί για να πάρω αριθμό. Μετά, επιστρέφω με τα πόδια στο σπίτι για να μαγειρέψω στην κυρά μου γιατί είναι κατάκοιτη”. Απλές, καθημερινές ιστορίες ανθρώπων που δεν βλέπουν το φώς της δημοσιότητας…