«Η φίμωση του Τύπου υπήρξε πάντοτε η απαρχή ζοφερών εξελίξεων» (Μίκης Θεοδωράκης)

Η δημοσιογραφία είναι λειτούργημα και, ουδόλως, τρόπος εκβιασμού για προσπορισμό χρημάτων. Είναι τρόπος ζωής μέσα σε ένα πλαίσιο αξιακών αρχών και ιδεών, με στόχο την ενημέρωση αλλά και την εποικοδομητική κριτική των πράξεων δημόσιων προσώπων, που με τη συμπεριφορά τους επηρεάζουν ή κατευθύνουν την κοινή γνώμη.

Ο Τύπος οφείλει να  προσπαθεί πάντα να καταγράφει τα γεγονότα με αντικειμενικό τρόπο. Να ασκεί κριτική χωρίς ιδιοτέλεια. Χωρίς προσωπικές εμπάθειες. Η ελευθερία του Τύπου επιτρέπει και την σκληρή πολλές φορές κριτική σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο,  χωρίς να περνά στα όρια του προσωπικού.

Δικαίωμα του κάθε δημοσιογράφου είναι να ελέγχει, χωρίς παρωπίδες, την εξουσία με πολιτικούς και μόνο όρους, χωρίς να λειτουργεί προβοκατόρικα. Να έχει λόγο οξύ, ευθύ και υπεύθυνο. Να καταγγέλλει τα κακώς κείμενα, το ψέμα και τη διαστρέβλωση των γεγονότων.

Κάποιοι, δυστυχώς, δεν αντέχουν την κριτική. Δεν αντέχουν τη διαφορετική άποψη. Δεν μπορούν να υποστούν τη βάσανο της μη αυθεντίας των λόγων και πράξεων τους. Δεν μπορούν να διαχειριστούν το ναρκισσισμό τους. Έτσι καταφεύγουν σε απειλές, εκβιασμούς και ύβρεις όταν βλέπουν να καταρρέει το είδωλό τους.

Η φίμωση του Τύπου είναι έγκλημα κατά της κοινωνίας. Στερεί ιδέες, θέσεις και απόψεις, που μπορούν να συνθέσουν και να δείξουν έναν άλλο δρόμο και τρόπο πορείας στα κοινά. Οδηγεί σε κατάρρευση της δημοκρατίας, επιτρέπει την αυθαιρεσία της εξουσίας και δημιουργεί σε δυσάρεστες καταστάσεις.

Χρειάζεται δημοκρατική επαγρύπνηση. Χρειάζεται σθεναρή αντίσταση από όλους τους κοινωνικούς φορείς, ώστε να διασφαλιστεί η ελευθερία του Τύπου. Είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της δημοκρατίας για όσους μάλιστα επικαλούνται και την κοινωνική τους ευαισθησία.

Η αντίσταση σε φαινόμενα προσβολής και φίμωσης του Τύπου πρέπει να είναι συλλογική. Εκτός και αν κάποιοι επιθυμούν στο βωμό της προσωπικής τους ανέλιξης να μετέρθουν κάθε πρόσφορο μέσον. Να τρομοκρατήσουν, μήπως και σωθούν πολιτικά.

Το ερώτημα είναι: Αν αυτός είναι ο στόχος τους, πόσο πιο χαμηλά μπορούν να πέσουν και να οδηγήσουν τον Τόπο στην απαξίωση και στον ευτελισμό;