Του Τάσου Ευαγγελίου.
Τα σόσιαλ μίντια και η ανωνυμία έχουν συμβάλει στον μέγιστο βαθμό. Όμως υπάρχουν και τα επώνυμα σχόλια όπως και τα μέσα ενημέρωσης που έρχονται να ενισχύσουν την τοξικότητα, τις ακραίες ύβρεις και τις στοχοποιήσεις που μετατρέπονται σε δολοφονίες χαρακτήρων και να επιβάλλουν αυτήν την κατάσταση ως μια κανονικότητα.
Ο Μάνος Χατζιδάκης υπήρξε θύμα αυτής της τοξικότητας και των άθλιων συκοφαντιών από τον αυριανισμό, ενώ σήμερα βιώνουμε συνθήκες νεοαυριανισμού σε ακόμη πιο ακραία μορφή. Η στοχοποίηση οδηγεί σε δολοφονίες χαρακτήρων. Επώνυμα και ανώνυμα τρολ –ναι, υπάρχουν και επώνυμα– αλλά και μέσα ενημέρωσης δεν ορρωδούν προ ουδενός. Άνθρωποι διασύρονται και καλούνται να αποδείξουν την αθωότητά τους την ώρα που οι καταγγέλλοντες καλύπτονται πίσω από μια ελευθερία που έχει μετατραπεί σε ασυδοσία.
Η αναφορά του πρωθυπουργού στην κυριακάτικη ανάρτησή του είναι χαρακτηριστική. «Δεν μπορώ να σιωπήσω μπροστά στην κανονικοποίηση της τοξικότητας που βιώνουμε το τελευταίο διάστημα, με αποκορύφωμα τις τελευταίες εβδομάδες», σημειώνει, προσθέτοντας ότι «αναφέρομαι στην ευκολία με την οποία εκτοξεύονται αβάσιμες κατηγορίες και στη βιαιότητα μιας δημόσιας εμμονικής στοχοποίησης επί τη βάσει κατασκευασμένων άθλιων ψεμάτων, που εκπορεύεται σε πολλές περιπτώσεις από εκτελεστές συμβολαίων δολοφονίας χαρακτήρων που ενδύονται τον μανδύα της ερευνητικής δημοσιογραφίας».
Και καταλήγει: «Ανατροφοδοτείται από ανώνυμα προφίλ του Διαδικτύου και δυστυχώς υιοθετείται με ευκολία ακόμα και από αρχηγούς κομμάτων της αντιπολίτευσης. Είναι εξοργιστικό και ταυτόχρονα βαθιά λυπηρό. Απαιτείται τώρα, περισσότερο από ποτέ, η δημιουργία ενός αρραγούς μετώπου απέναντι στο φαινόμενο αυτό».
Πραγματικά η κατάσταση έχει ξεφύγει. Μίσος μεγάλο, ύβρεις και τοξικότητα. Όποιος έχει αντίθετη άποψη ρίχνεται στην πυρά του Διαδικτύου και της ανωνυμίας των εισαγγελέων και δικαστών του καναπέ.
Ουδείς απαιτεί να μην υπάρχει αντιπαράθεση. Κάθε άλλο, αποτελεί κυρίαρχο παράγοντα στη λειτουργία του πολιτεύματος, των δημοκρατιών. Όμως όταν τα άκρα εμφανίζονται να κυριαρχούν και να επιβάλλουν την ατζέντα τους, συνεπικουρούμενα και από κόμματα που δηλώνουν ότι δεν ανήκουν σε αυτά, τότε πράγματι αρχίζουμε να συνηθίζουμε το τέρας. Ένα τέρας που στο τέλος δεν χορταίνει.
Ας κλείσουμε με Μάνο Χατζιδάκι όπως αρχίσαμε:
«Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος πάει να πει ότι του μοιάζει. Η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά…».
- Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο»