Δήμος για δημόσιες σχέσεις, όχι για σχολικές ανάγκες
Η εικόνα που παρουσιάστηκε στο Πάρκο Δεξαμενής στο Λουτράκι, κατά τη διάρκεια του Σχολικού Πρωταθλήματος ανωμάλου δρόμου Γυμνασίων Κορινθίας, απέχει πολύ από τις διακηρύξεις περί στήριξης της σχολικής κοινότητας. Ενώ οι μαθητές αγωνίζονταν υπό βροχή, βασικές υποδομές παρέμεναν κλειστές και ο χώρος σε κατάσταση εγκατάλειψης, αναδεικνύοντας για ακόμη μία φορά το χάσμα ανάμεσα στις δημόσιες εικόνες και την πραγματικότητα, όπως περιγράφει στην ανακοινωσή του ο δημοτικός σύμβουλος της Δύναμης Δημιουργίας, Γιάννης Κακούρος.
Ωραίες οι επισκέψεις στο Δημαρχείο, τα χαμόγελα και οι φωτογραφίες του Δημάρχου και της Αντιδημάρχου Παιδείας με τους μαθητές. Σε αυτά είμαστε πάντα πρώτοι.
Η πραγματική στήριξη όμως της σχολικής κοινότητας φαίνεται αλλού.
Την Πέμπτη στο Πάρκο Δεξαμενής Λουτρακίου πραγματοποιήθηκε το Σχολικό Πρωτάθλημα ανωμάλου δρόμου Γυμνασίων του Νομού Κορινθίας, με συμμετοχή μαθητών από όλο τον νομό, υπό βροχή. Μια διοργάνωση για τη σχολική κοινότητα. Για όλα αυτά που, το τελευταίο διάστημα, λέμε ότι θέλουμε να στηρίξουμε ως τοπική κοινωνία. Και όμως, ακόμη και εκεί, αποτύχαμε στα αυτονόητα.
Τουαλέτες κλειστές.
Καμαρίνια κλειστά.
Χώρος σε εικόνα εγκατάλειψης, με σκουπίδια και επικίνδυνα αντικείμενα.
Με παρεμβάσεις της τελευταίας στιγμής λειτούργησαν τα βασικά. Όχι επειδή υπήρχε σχεδιασμός, αλλά επειδή υπήρξε πίεση.
Και τίθεται ένα απλό ερώτημα:
Όταν συζητάμε διαρκώς για στήριξη της εκπαιδευτικής κοινότητας και των μαθητών, όταν αναζητούμε τρόπους και πρωτοβουλίες για να σταθούμε δίπλα στη νεολαία, πώς ακριβώς το κάνουμε στην πράξη;
Όταν σε μια σχολική διοργάνωση δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε τα απολύτως απαραίτητα. Ο αθλητισμός αποτελεί ίσως τη σημαντικότερη υγιή διέξοδο για τους μαθητές μας. Είναι χώρος έκφρασης, πειθαρχίας, εκτόνωσης και δημιουργίας. Αν ούτε εκεί δεν μπορούμε να σταθούμε στοιχειωδώς δίπλα τους, τότε η «στήριξη» μένει μόνο στα λόγια. Γιατί η πραγματική στήριξη δεν φαίνεται στις δηλώσεις.
Φαίνεται στα απλά. Στα αυτονόητα. Στην καθημερινότητα. Και εκεί, δυστυχώς, κρινόμαστε.
