Στο όνειρο αυτό
γεννιούνται ιδέες κι όχι σύννεφα
Νίκος Φωτόπουλος,Ουτοπίες ελαχίστου μέλλοντος
Η κρίση στην Ελλάδα εμφανίζεται ως οικονομικοδημοσιονομική ,όμως στην πραγματικότητα πρόκειται για φυσιο-λογική εξέλιξη των μακροχρόνιων πρακτικών κοινωνικής ανομίας,διαφθοράς /διαπλοκής του πολιτικού προσωπικού κι έκ-πτωσης των αξιακών κωδίκων συμβίωσης
Προφανώς η ασυμμετρική/ανισόρροπη ανάπτυξη παίζει σημαντικό ρόλο,το διαβρωμένο Κράτος επιβαρύνει την κατάσταση,η αδιαφάνεια και μη-λογοδοσία της λειτουργίας των θεσμών δημιουργεί ένα πέπλο δυσπιστίας,όμως η ευθύνη των ελλήνων πολιτών είναι εξίσου μεγάλη και καθοριστική
Η απίσχνανση των δεσμών και της αίσθησης του συνανήκειν,η άρνηση των κανόνων και των ορίων του κοινωνικού συμβολαίου δια-μορφώνουν μία ατομιστική συνείδηση[;] της προσωπικής επιβίωσης,έξω και πέραν από κάθε μορφή ενσυναίσθησης ή αλληλεγγύης
Μία πτυχή της αποκαλυπτικής αξίας της κρίσης είναι ακριβώς η ανάδειξη του λανθάνοντος,κρυμμένου[κρυφού;σκοτεινού;]στοιχείου τόσο του πολιτικο-κοινωνικού συστήματος,όσο και του έμφοβου[αδιάφορου;] πολίτη
Στις επ-ερχόμενες εκλογές ανάμεσα στα άλλα ο ψηφοφόρος οφείλει [με την ψήφο και τη στάση του] ν’απαντήσει στο ερώτημα :θέλει η κρίση να μετεξελιχθεί σε κίνημα ρήξεων με το παρελθόν ή θα υποκύψει στους κρισολογικούς κράχτες της μη- αλλαγής;με άλλα λόγια θα αναλάβει το ρίσκο της ανατροπής όλων των αντιλήψεων και πρακτικών [απ’όπου κι αν προέρχονται], που τον έχουν καθηλώσει κι εγκλωβίσει ή θα νομιμοποιήσει ένα status quo χαμηλών προσδοκιών;
Η διαπιστωμένη αναντιστοιχία πολιτικών θεσμών κι εμπιστοσύ νης των πολιτών στη Δημοκρατία,αν δεν προσέξουμε,δεν θ’αφήσει ‘όλα τα ιδεολογικά λουλούδια’ ν’ανθίσουν ,αλλά μάλλον θα μαράνει[με απρόβλεπτο ακραίο τρόπο] και τις τελευταίες μας ελπίδες για μία ‘Ελληνική Άνοιξη’ με αίσιο τέλος για όλους
Αυτό θέλουμε;