Ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους.
Στην πλατεία της 25ης Μαρτίου, οι μπουλντόζες πήγαν να ξηλώσουν τα δέντρα.
Οι μαγαζάτορες αντέδρασαν.
Ξεσηκώθηκαν. Φώναξαν. Ζήτησαν να δημιουργηθούν τουλάχιστον δύο παρτέρια για να μπουν δέντρα.
Και τι έγινε τελικά;
Βρέθηκε λύση.
Τα δύο παρτέρια έγιναν
Και σήμερα δύο δέντρα φυτεύτηκαν.
Α, μάλιστα…
Άρα ΓΙΝΟΤΑΝ.
Υπήρχε χώρος.
Υπήρχε τρόπος.
Υπήρχε επιλογή.
Αρκεί κάποιος να φωνάξει.
Και τώρα πάμε στην άλλη εικόνα.
Εκεί όπου δεν υπήρξε η ίδια αντίδραση, λίγο παραπέρα βλέπουμε πλάκες να ξηλώνονται, το έδαφος να σκάβεται βαθιά και ρίζες να αποκαλύπτονται.
Και μετά ακούμε ότι τα δέντρα είναι «επικίνδυνα».
Τι βολική σύμπτωση…
Όταν οι πολίτες πιέζουν, βρίσκονται παρτέρια, φυτεύεται και δέντρα.
Όταν οι πολίτες δεν προλαβαίνουν να αντιδράσουν, βρίσκονται λόγοι για να κοπούν τα δέντρα.
Αυτό δεν είναι απλώς μια αντίφαση.
Είναι το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί.
Γιατί αν η ανάπλαση μπορεί να σχεδιαστεί με δέντρα στην πλατεία της 25ης Μαρτίου, γιατί αλλού η πρώτη και εύκολη λύση είναι το τσιμέντο και το κόψιμο;
Και κάτι ακόμη:
Αν ένα δέντρο είναι πράγματι επικίνδυνο, ας το πουν οι αρμόδιοι και ας το τεκμηριώσουν.
Όχι «έτσι μας είπαν».
Όχι «έπρεπε να κοπεί».
Μελέτες. Στοιχεία. Ευθύνη.
Γιατί τα δέντρα δεν είναι εμπόδια στην ανάπλαση.
Είναι κομμάτι της πόλης μας…
Και τελικά, η εικόνα που μένει είναι πικρή:
Στην πλατεία της 25ης Μαρτίου, οι μπουλντόζες σταμάτησαν όταν οι άνθρωποι φώναξαν.
Αλλού, οι μπουλντόζες προχωρούν και μετά ψάχνουμε να βρούμε γιατί το δέντρο «έπρεπε» να φύγει.
Αν αυτή είναι η λογική της «ανάπλασης», τότε ας μας πουν ευθέως:
Θέλουν να αναπλάσουν το Λουτράκι ή να το ξαναφτιάξουν από την αρχή, χωρίς τα δέντρα του;
Γιατί το Λουτράκι χωρίς πράσινο μπορεί να είναι πολλά πράγματα.
Λουτράκι, όμως, δεν θα είναι….ανθρώπινη πόλη δεν θα είναι…
Περιμένουμε τώρα τις φωτογραφίες (σε αυτό ειναι καθηγητές), να μας δείξουν οτι να: τζάμπα σκούζετε,εμείς φυτεύουμε…
Δεν ντρεπόμαστε λίγο λέω εγώ;
Χαρ@