Άγιοι Θεόδωροι: Σε αυτοσχέδιο κατάλυμα ζει ένας άνθρωπος δίπλα στο Γυμνάσιο

Ακριβώς δίπλα στο Γυμνάσιο Αγίων Θεοδώρων, ένας άνθρωπος ζει σε αυτοσχέδιο κατάλυμα, μαζί με κάποια αδέσποτα σκυλιά.

Μουσαμάδες, πρόχειρη περίφραξη και ένας χώρος που σε καμία περίπτωση δεν παραπέμπει σε συνθήκες αξιοπρεπούς διαβίωσης.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το ερώτημα:

Έχει γίνει ό,τι πρέπει από τις αρμόδιες υπηρεσίες;

Γιατί άλλο είναι να σέβεσαι την επιθυμία ενός ανθρώπου να παραμείνει στον χώρο που έχει επιλέξει και άλλο να θεωρείς ότι το θέμα τελειώνει με ένα «δεν θέλει να φύγει».

Πολίτες μιλούν για έναν άνθρωπο με κινητικά προβλήματα που ζει σε αυτές τις συνθήκες κυριολεκτικά δίπλα σε σχολείο.

Δεν είναι μόνο θέμα εικόνας.
Δεν είναι μόνο θέμα δημόσιου χώρου.
Είναι πρωτίστως θέμα ανθρώπινης αξιοπρέπειας, κοινωνικής φροντίδας και ασφάλειας.

Δεν μιλάμε για μια περιστασιακή διαμονή. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που, σύμφωνα με τις πληροφορίες, μένει μόνιμα στο σημείο, σε συνθήκες που κάθε άλλο παρά αξιοπρεπείς μπορούν να χαρακτηριστούν.

Και κάπου εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα.

Οι αρμόδιοι, όταν τίθεται το ζήτημα, φέρονται να απαντούν ότι ο ίδιος δεν επιθυμεί να απομακρυνθεί από το σημείο, ενώ γίνεται επίσης λόγος για κινητικά προβλήματα που αντιμετωπίζει.

Εντάξει. Αλλά από εκεί και πέρα;

Αρκεί το «δεν θέλει να φύγει»;

Όταν ένας άνθρωπος αντιμετωπίζει κινητικά προβλήματα και ζει σε έναν αυτοσχέδιο χώρο, μέσα στη φύση, με μουσαμάδες και πρόχειρες κατασκευές, ποιος είναι ο ρόλος των αρμόδιων υπηρεσιών;

Να διαπιστώσουν απλώς ότι βρίσκεται εκεί;

Ή να εξετάσουν αν χρειάζεται κοινωνική, υγειονομική ή άλλη υποστήριξη και να αναζητήσουν μια πραγματική λύση, με σεβασμό στην αξιοπρέπειά του και χωρίς φυσικά να παραβιάζεται η βούλησή του;

Γιατί το ζήτημα δεν είναι μόνο αν «θέλει να φύγει».

Το ζήτημα είναι αν ένας άνθρωπος που βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση έχει πράγματι πρόσβαση στη βοήθεια που δικαιούται.

Και κυρίως, αν όλοι όσοι έχουν θεσμική αρμοδιότητα έχουν κάνει όσα προβλέπονται ώστε να μην περιοριζόμαστε στο εύκολο «δεν θέλει».

Η φωτογραφία είναι αποκαλυπτική.
Και ίσως το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι ένα:

Τελικά, ποιος ενδιαφέρεται για τον άνθρωπο που ζει εκεί;