Ο μικρός Παναγιώτης Βασιλέλης, το 1999 και σε ηλικία 18 μηνών, διαγνώστηκε με λευχαιμία. Ο πατέρας του, Στρατής Βασιλέλης, οικοδόμος από την Μυτιλήνη, πάσχιζε να σώσει το παιδί του. Οι γιατροί του είπαν ότι μόνη του ελπίδα ήταν να πάει στο νοσοκομείο Μεμόριαλ στις Ηνωμένες Πολιτείες, κάτι όμως που θα κόστιζε περίπου 100.000.000 δραχμές, (δλδ 300.000€) ποσό που ήταν αδύνατο να δώσει η οικογένεια Βασιλέλη. Ο πατέρας του τότε, μη έχοντας άλλη λύση, στράφηκε στα κανάλια.
Δημοσιοποίησε το πρόβλημα και ζήτησε από την κοινωνία να τον βοηθήσει.
Και η ελληνική κοινωνία έδωσε το παρών!
ΟΛΟΙ ευαισθητοποιήθηκαν και πρόσφεραν ό,τι μπορούσαν για να σωθεί το αγγελούδι, να κυνηγήσει την όποια ελπίδα είχε! Όλα έδειχναν ότι θα πήγαιναν κατ’ευχην! Το ποσό συγκεντρώθηκε, σε μια τρομακτική στιγμή αλληλεγγύης!
Δυστυχώς όμως, η τράπεζα δεν είχε την ίδια άποψη. Πατώντας σε έναν νόμο του 1931(!), ενημέρωσε την οικογένεια του μικρού Παναγιώτη ότι τα χρήματα δεν μπορούν να εκταμιευθούν, καθότι ο λογαριασμός δεν είχε χαρακτηριστεί εξαρχής ως ερανικός! Παρά τις εκκλήσεις του κόσμου, την λαϊκή απαίτηση, τίποτα δεν τους άλλαζε την γνώμη.
Έτσι, αφού δεν κατάφερε να πάει στις ΗΠΑ, όπου ίσως θα είχε σωθεί, ο Παναγιώτης άφησε την τελευταία του πνοή στις 5 Μαρτίου του 2001.
Τραγική ειρωνεία. Η τράπεζα, δυο μέρες μετά τον θάνατο του μικρού αγοριού, εκταμίευσε 12.000.000, τα οποία πήγαν σε ιδρύματα για την καταπολέμηση παιδικών ασθενειών. Ο τότε υπουργός υγείας, Αλέκος Παπαδόπουλος, όταν ρωτήθηκε σε συνέντευξη τύπου για το θέμα, είχε μόνο δύο λέξεις να πει: «Άλλη ερώτηση…»
Τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατο του παιδιού (δηλαδή γύρω στο 2005), η εφορία έβγαλε σε πλειστηριασμό το σπίτι των γονιών του μικρού Παναγιώτη στη Μυτιλήνη.
Ο πλειστηριασμός αυτός γινόταν επειδή το κράτος ζητούσε από τους χαροκαμμένους γονείς να πληρώσουν φόρο δωρεάς για τα χρήματα που είχαν μαζευτεί από τον μεγάλο κοινωνικό έρανο για τη νοσηλεία του παιδιού τους στην Αμερική – χρήματα τα οποία, τραγικά, η τράπεζα είχε καθυστερήσει να αποδεσμεύσει με αποτέλεσμα το παιδί να φύγει από τη ζωή. Την ίδια χρονιά, το 2005 δηλαδή, ο σκηνοθέτης Σωτήρης Τσαφούλιας κινητοποιήθηκε και βοήθησε ενεργά ώστε να σωθεί το σπίτι της οικογένειας Βασιλέλλη.
Όπως έχει μοιραστεί ο ίδιος, η αρχική του επαφή με την οικογένεια έγινε ακριβώς με αυτόν τον σκοπό: να αποτραπεί ο πλειστηριασμός. Όταν έμαθε για την παράλογη και άδικη περιπέτεια των γονιών, οι οποίοι κινδύνευαν νά χάσουν το σπίτι τους στη Μυτιλήνη για τα χρέη της εφορίας (τον φόρο δωρεάς του εράνου), ο σκηνοθέτης μπήκε μπροστά και βοήθησε να συγκεντρωθούν τα χρήματα που απαιτούνταν.
Χάρη σε αυτή την κινητοποίηση και την οικονομική/προσωπική στήριξη, το ποσό καλύφθηκε, η οφειλή τακτοποιήθηκε και το σπίτι της οικογένειας σώθηκε. Αυτή η κοινή προσπάθεια ήταν που δημιούργησε έναν ισχυρό δεσμό ανάμεσα στον Τσαφούλια και τους γονείς του μικρού Παναγιώτη, οδηγώντας τον τελικά, χρόνια αργότερα, να μεταφέρει αυτή την τραγική ιστορία στην τηλεόραση μέσα από τη σειρά «Ριφιφί» που παρακολουθούμε αυτές τις ημέρες.
Λίγα χρόνια αργότερα, το 2008, η ελληνική δικαιοσύνη, κάνοντας για άλλη μια φορά το καθήκον της, έκρινε ότι κανείς δεν έφταιγε για τον θάνατο του παιδιού.
Ο Παναγιώτης Βασιλελης θα ήταν σήμερα 28 ετών