Κάθε παιδί αξίζει να πηγαίνει στο σχολείο με χαμόγελο, να νιώθει ασφαλές και να μεγαλώνει με σεβασμό, αποδοχή και αξιοπρέπεια.
Ο σχολικός εκφοβισμός δεν είναι παιχνίδι, ούτε αστείο. Μπορεί να αφήσει βαθιά σημάδια στην ψυχή ενός παιδιού.
Μιλάμε, ακούμε, στηρίζουμε. Δεν μένουμε θεατές μπροστά στη βία. Σπάμε τη σιωπή και στεκόμαστε δίπλα σε κάθε παιδί που χρειάζεται βοήθεια.
Η πρόληψη ξεκινά από όλους μας: γονείς, εκπαιδευτικούς, μαθητές και κοινωνία.
Κανένα παιδί μόνο του. Κανένα παιδί στο περιθώριο. Κανένα παιδί με φόβο.
«Ο εκφοβισμός σταματά όταν η σιωπή γίνεται φωνή και η αδιαφορία γίνεται στήριξη!»
Αυτό δεν είναι μόνο φαινόμενο της εποχής μας. Απλώς, σήμερα έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις. Τα παλαιότερα χρόνια αυτό λεγόταν πείραγμα και καλαμπούρι, σήμερα bullying. Δεν ξέρω κιόλας αν αυτό επιρρέασε τον Andy να παρατήσει τα γράμματα, διότι κάθε φορά που ερχόταν κουρεμένος στο σχολείο, κάτι αρκουδόμαγκες τον τάραζαν τόσο γερά στο φατούρο, φωνάζοντας συ-συ-σύννεφο έ-έ-έρχεται, που ο γδούπος ακουγόταν από την αυλή μέχρι τις τάξεις και έκανε μετά δύο μέρες να ξεκοκκινίσει ο σβέρκος του. Σοβαρά μιλάω. Τον έχτιζαν, κυριολεκτικά! Γελούσαν οι άλλοι εκεί γύρω στο δράμα του και το ξυλοφόρτωμά του. Ντροπή!