Εναντίον τίνων έγινε αυτή η στήριξη; Την απάντηση τη γνωρίζετε…
Σε μια συνέντευξη με πολλαπλά πολιτικά μηνύματα προς την Άγκυρα, τη Δύση αλλά και το ίδιο το εσωτερικό της ρωσικής διπλωματίας, ο Ρώσος ΥΠΕΞ Σεργκέι Λαβρόφ προχώρησε σε μια ιστορικού φορτίου αναφορά: επιβεβαίωσε ότι η «Σοβιετική Ρωσία» (όπως το διατυπώνει) δεν περιορίστηκε στην αναγνώριση της κυβέρνησης της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, αλλά παρείχε και ουσιαστική υλική στήριξη — «όπλα, πυρομαχικά και χρυσό».
Η τοποθέτηση αυτή, που στην πράξη παραπέμπει ευθέως στην μπολσεβικική ενίσχυση του κεμαλικού κινήματος, εντάχθηκε σε ένα ευρύτερο αφήγημα «στρατηγικής συνέχειας» Μόσχας–Άγκυρας, με τον Λαβρόφ να μιλά για «κοινές σελίδες» και να εκτιμά ότι αυτή η περίοδος θα «θυμάται πάντα» και στις δύο χώρες.
Η «τουρκική διπλωματική σχολή» και το μήνυμα για το «σύστημα που καταρρέει»
Η συνέντευξη δόθηκε στην εφημερίδα “Türkiye” και στην δημοσιογράφο Sevil Nuriyeva, ως «πρώτη δια ζώσης» συνέντευξη του Λαβρόφ σε τουρκικό μέσο.
Στο πολιτικό σκέλος, ο Ρώσος ΥΠΕΞ έδωσε έμφαση σε αυτό που αποκάλεσε «διπλωματική σχολή» της Τουρκίας, υποστηρίζοντας ότι η ιστορική συνείδηση και η συνέχεια δίνουν ισχύ σε μια διπλωματική παράδοση. Στο ίδιο πλαίσιο διατύπωσε τη φράση που ξεχώρισε στον τουρκικό Τύπο: ότι, αν κάποιος μπορεί να «σώσει τη δομή που καταρρέει», αυτοί είναι οι «ικανότατοι Τούρκοι διπλωμάτες».
Στη ρητορική του Λαβρόφ, η Τουρκία παρουσιάζεται ως χώρα που, «όπως κάθε μεγάλη χώρα», κινείται με βάση τα εθνικά της συμφέροντα και αντλεί από την «ιστορική μνήμη» της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας — θέση που επιχειρεί να νομιμοποιήσει την τουρκική αυτοεικόνα ως αυτόνομου παίκτη εντός ενός πιο ρευστού διεθνούς περιβάλλοντος.
Συρία, Κούρδοι και οι «διαδικασίες που τώρα υλοποιούνται»
Στο μέτωπο της Συρίας, ο Λαβρόφ ισχυρίστηκε ότι, παρά τις «διαφορετικές προσεγγίσεις» στα εθνικά συμφέροντα, οι πρόεδροι Βλαντίμιρ Πούτιν και Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν «έβρισκαν πάντα κοινό έδαφος», παραπέμποντας στις συνόδους 2019–2020 και σε συμφωνίες που –κατά τον ίδιο– κάλυπταν και τις τουρκικές ανησυχίες για «κουρδικά σχέδια».
Το πιο ουσιαστικό πολιτικά στοιχείο ήταν η αναφορά ότι «διαδικασίες που σχεδιάζαμε με τους Τούρκους φίλους μας» αρχίζουν να εφαρμόζονται στη «σύγχρονη Συρία», με ειδική μνεία στην ένταξη των Κούρδων στην πολιτική ζωή, στις πολιτικές δομές και στον στρατό της Συριακής Αραβικής Δημοκρατίας.
Καύκασος, 3+3 και ενέργεια
Ο Ρώσος ΥΠΕΞ στάθηκε επίσης στο σχήμα «3+3» για τον Νότιο Καύκασο, καθώς και στη συνεργασία Μόσχας–Άγκυρας σε πεδία «πρακτικής ισχύος» όπως η ενέργεια και οι αγωγοί, με ειδική μνεία στον TurkStream και σε «προκλήσεις» που —όπως είπε— αντιμετωπίστηκαν. Παράλληλα, αναφέρθηκε ονομαστικά και στον Τούρκο ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν σε σχέση με τις υπουργικές συναντήσεις και τη στήριξη της διαδικασίας.
«Εγγυήσεις ασφαλείας», Κωνσταντινούπολη και το μπλοκάρισμα της εκεχειρίας
Στο ουκρανικό, ο Λαβρόφ εμφανίστηκε αρνητικός σε μια μακρά εκεχειρία (αναφέροντας ως όριο ακόμη και «60 ημέρες»), ενώ επανέφερε το αφήγημα ότι το 2022 «στην Κωνσταντινούπολη» είχε διαμορφωθεί πλαίσιο με «εγγυήσεις ασφαλείας», που τελικά δεν προχώρησε. Σε αυτό το σημείο κατηγόρησε τον τότε Βρετανό πρωθυπουργό Μπόρις Τζόνσον ότι απέτρεψε την υπογραφή, παραπέμποντας και σε δημόσιες αναφορές του Νταβίντ Αραχαμία.
Το «ιστορικό χαρτί» ως πολιτικό εργαλείο
Η ιστορική αναφορά στη στήριξη προς την κυβέρνηση της Άγκυρας της περιόδου 1919–1923 δεν ήταν μια ουδέτερη επισήμανση. Στη συγκεκριμένη συγκυρία λειτουργεί ως πολιτικό σήμα: η Μόσχα υπενθυμίζει ότι διαθέτει «κοινό παρελθόν» με την Τουρκία και επιχειρεί να το μετατρέψει σε κεφάλαιο επιρροής για το σήμερα — από τη Συρία και τον Καύκασο έως την ενεργειακή αρχιτεκτονική και τη διαχείριση των δυτικών πιέσεων.
geopolitico.gr
Όσοι πήγαν σχολείο, το γνωρίζουν άριστα αυτό. Δεν χρειάζεται να το παραδεχτεί ο Λαβρόφ.