Γράφει ο Χρήστος Ντούσικος
Η εστίαση στην Ελλάδα δεν ήταν ποτέ απλώς μια επιχειρηματική δραστηριότητα. Για πολλές γενιές ανθρώπων υπήρξε τρόπος ζωής, καθημερινός αγώνας και ταυτόχρονα μια σιωπηλή προσφορά προς την κοινωνία. Η γενιά μου όπως και οι παλαιότερες, αισθανόμαστε τυχεροί που αξιωθήκαμε να υπηρετήσουμε τον χώρο που για δεκαετίες στάθηκε δίπλα στον άνθρωπο και την κοινωνική ζωή του τόπου.
Η εστίαση ήταν και παραμένει ένας ζωντανός χώρος υποστήριξης της ζωής. Εκεί όπου οι άνθρωποι συναντιούνται, μοιράζονται στιγμές, συζητούν, γιορτάζουν, διατηρούν σχέσεις. Από το μικρό καφενείο της γειτονιάς μέχρι την ταβέρνα της πλατείας, το εστιατόριο μιας πόλης και το κέντρο διασκέδασης, η εστίαση αποτελεί κομμάτι της καθημερινότητας και της κοινωνικής συνοχής.
Πίσω από κάθε κυλικείο, καφενείο, καφετέρια, ταβέρνα ή εστιατόριο δεν υπάρχουν απλώς επιχειρήσεις. Υπάρχουν άνθρωποι. Υπάρχουν οικογένειες που επενδύουν τον χρόνο, την εργασία και τις οικονομίες τους για να κρατήσουν ανοιχτή μια πόρτα που εξυπηρετεί την κοινωνία.
Η εστίαση στηρίζει την οικονομία. Αξιοποιεί προϊόντα της τοπικής παραγωγής, δημιουργεί θέσεις εργασίας, δίνει εισόδημα σε εργαζόμενους με ή χωρίς εξειδίκευση. Παράλληλα, αποτελεί χώρο όπου διατηρούνται κοινωνικές σχέσεις, παραδόσεις, έθιμα και μορφές συλλογικής ζωής που δύσκολα επιβιώνουν αλλού.
Κι όμως, πίσω από αυτή την καθημερινή λειτουργία υπάρχει ένας κλάδος με τεράστιο λειτουργικό κόστος, μεγάλες υποχρεώσεις και υψηλό ρίσκο. Πολυπλοκότητα νόμων, γραφειοκρατία, ανυπαρξία στήριξης, πολλές ώρες εργασίας (16-18), εποχικότητα (σεζόν), αυξημένα έξοδα και διαρκής αγωνία για τη αποδοτικότητα των προσπαθειών.
Η εστίαση είναι ένας δημόσιος χώρος, μια συνεχώς «ανοιχτή πόρτα», πρωί – βράδυ. Από αυτή την πόρτα περνούν καθημερινά πελάτες, προμηθευτές, υπηρεσίες, έλεγχοι και «κάθε καρυδιάς καρύδι». Ένας κλάδος που συχνά βρίσκεται στο στόχαστρο, κατηγορείτε για κάθε……. κακό, για ροπή στην παραβατικότητα, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της υπερφορολόγησης και αντιμετωπίζεται ως η «εύκολη λύση» για την κάλυψη δημοσιονομικών ελλειμμάτων.
Και όμως, παρά την πραγματικότητα αυτή, η εστίαση συνεχίζει να αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους πολλαπλασιαστές της οικονομίας. Στηρίζει την αγορά, ενισχύει την απασχόληση και κρατά ζωντανή την κοινωνική ζωή των πόλεων και των χωριών.
Ίσως ήρθε η ώρα η Πολιτεία…. να πάψει να αντιμετωπίζει την εστίαση μόνο ως έναν φορολογικό στόχο ή μια ακόμη επιχειρηματική δραστηριότητα.
Γιατί η εστίαση δεν είναι απλώς μια επιχείρηση. Είναι ένας χώρος ανθρώπινων σχέσεων και κοινωνικής ζωής. Ένας θεσμός που εδώ και δεκαετίες στηρίζει την καθημερινότητα της ελληνικής κοινωνίας. Και αν κάτι χρειάζεται σήμερα, δεν είναι περισσότερη καχυποψία απέναντί της, αλλά περισσότερη κατανόηση, στήριξη και σεβασμό.
Γιατί πίσω από κάθε τραπέζι που στρώνεται, υπάρχει ένας άνθρωπος που παλεύει να κρατήσει ζωντανή μια ολόκληρη κοινωνία.
Γιατί όταν κλείνει μια πόρτα εστίασης, δεν χάνεται απλώς μια επιχείρηση χάνεται ένα κομμάτι ζωής με αξιοπρέπεια.