Η σιωπή μετά τη βία είναι το πραγματικό πρόβλημα!
Δεν είναι η πρώτη φορά που ένα περιστατικό ξεφεύγει. Είναι όμως από εκείνες τις φορές που ο τρόπος διαχείρισης λέει περισσότερα από το ίδιο το γεγονός.
Στην Κόρινθο, ένα επεισόδιο βίας με πρωταγωνιστή δημοτικό σύμβουλο της αντιπολίτευσης δεν έμεινε απαρατήρητο. Συζητήθηκε, σχολιάστηκε, προκάλεσε αντιδράσεις. Και μετά… σιωπή. Μια σιωπή εκκωφαντική.
Γιατί όταν καταλαγιάζει ο θόρυβος και δεν ακολουθεί καμία επίσημη τοποθέτηση, τότε το πρόβλημα μετατοπίζεται. Δεν αφορά πλέον μόνο την πράξη, αλλά τη στάση όλων των υπολοίπων. Την ανοχή, την αποφυγή, ίσως και τον φόβο του πολιτικού κόστους.
Ένας αιρετός δεν κρίνεται μόνο από όσα λέει στα έδρανα. Κρίνεται κυρίως από το πώς συμπεριφέρεται εκτός αυτών. Εκεί όπου δεν υπάρχουν μικρόφωνα και πρακτικά, αλλά υπάρχει χαρακτήρας. Και η βία δεν είναι ποτέ «παρεξήγηση». Είναι καθαρή εκτροπή.
Από την άλλη, κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει ότι ο δημόσιος διάλογος έχει ξεφύγει προ πολλού από τα όρια της ευπρέπειας. Προκλήσεις, ειρωνείες, προσωπικές επιθέσεις. Ένα τοξικό μείγμα που συχνά λειτουργεί σαν σπίθα. Όμως η σπίθα δεν ευθύνεται για τη φωτιά όταν κάποιος επιλέγει να την ανάψει.
Εδώ όμως υπάρχει και κάτι ακόμη πιο ανησυχητικό: η επιλεκτική ευαισθησία. Οι ίδιες φωνές που σε άλλες περιπτώσεις καταγγέλλουν, διαμαρτύρονται και απαιτούν εξηγήσεις, τώρα επιλέγουν τη σιωπή. Και αυτό δεν περνά απαρατήρητο.
Η αυτοδιοίκηση δεν μπορεί να λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Δεν μπορεί η ένταση να είναι αποδεκτή όταν μας βολεύει και καταδικαστέα όταν μας αφορά. Ούτε η βία να γίνεται «ατυχές περιστατικό» όταν προέρχεται από «δικούς μας».
Και κάπου εδώ τίθεται το ουσιαστικό ερώτημα: υπάρχει τελικά πολιτικό θάρρος; Υπάρχει διάθεση να ειπωθούν τα αυτονόητα, ακόμα κι αν κοστίζουν;
Γιατί δεν ζητά κανείς κάτι υπερβολικό. Μια καθαρή κουβέντα ζητείται. Μια αποδοκιμασία. Μια στάση που να δείχνει ότι υπάρχουν όρια.
Αν αυτά δεν ειπωθούν, τότε το μήνυμα που μένει είναι απλό και επικίνδυνο: ότι όλα επιτρέπονται, αρκεί να μην εκτεθούμε πολύ.
Και τότε, το πρόβλημα δεν είναι πια ένα περιστατικό βίας. Είναι η κανονικοποίησή του.
Οχι λοιπόν άλλες σιωπές. Μόνο καθαρές θέσεις!