Η αποκλειστική χρήση του δημοτικού σταδίου από τον ΑΟ Λουτράκι για προπονήσεις και αγώνες είναι ένα αίτημα που μπορεί να στηριχθεί αγωνιστικά και λειτουργικά, ειδικά για μια ομάδα Γ’ Εθνικής που εκπροσωπεί την πόλη και δεν διαθέτει δική της έδρα υψηλών προδιαγραφών.
Όμως το ζήτημα του φυσικού χλοοτάπητα είναι απολύτως υπαρκτό και σοβαρό.Ένας φυσικός τάπητας έχει συγκεκριμένα όρια αντοχής. Όταν χρησιμοποιείται καθημερινά για:
- προπονήσεις ανδρικής ομάδας,
- αγώνες,
- πιθανόν ακαδημίες ή άλλες δραστηριότητες,
τότε η φθορά επιταχύνεται σημαντικά. Ιδίως τους χειμερινούς μήνες, με υγρασία και βροχές, ο αγωνιστικός χώρος «κουράζεται», δημιουργούνται λακκούβες, καταστρέφεται η ρίζα του χόρτου και αυξάνεται το κόστος συντήρησης.
Σε πολλές πόλεις οι δήμοι αποφεύγουν την αποκλειστική παραχώρηση φυσικού χλοοτάπητα ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο. Ένα γήπεδο φυσικού χόρτου χρειάζεται:
- περιορισμένες ώρες χρήσης,
- σωστή αποκατάσταση,
- αερισμό,
- επανασπορά,
- συντήρηση με γεωπονική παρακολούθηση.
Από την άλλη, υπάρχει και το επιχείρημα του ΑΟΛ:
- ομάδα εθνικής κατηγορίας χωρίς σταθερή βάση,
- ανάγκη για επαγγελματικές συνθήκες,
- εκπροσώπηση του Δήμου Λουτρακίου σε πανελλήνιο επίπεδο.
Άρα το θέμα δεν είναι απλώς «ναι ή όχι», αλλά πώς μπορεί να υπάρξει ισορροπία.
Μια ρεαλιστική πρόταση προς τον Δήμο θα μπορούσε να είναι:
- προτεραιότητα χρήσης του σταδίου από τον ΑΟΛ,
- αλλά όχι αποκλειστική και ανεξέλεγκτη καθημερινή επιβάρυνση,
- με πρόγραμμα χρήσης,
- προστασία του χλοοτάπητα,
- και ίσως δημιουργία βοηθητικού προπονητικού χώρου με συνθετικό τάπητα.
Έτσι:
- και η ομάδα θα στηριχθεί,
- και το δημοτικό στάδιο δεν θα καταστραφεί μέσα σε μία σεζόν.
Σε επίπεδο δημόσιου διαλόγου, το ισχυρότερο επιχείρημα δεν είναι «δώστε το γήπεδο», αλλά:
«Ο Δήμος οφείλει να εξασφαλίσει αξιοπρεπείς συνθήκες σε μια ομάδα εθνικής κατηγορίας, χωρίς όμως να θέσει σε κίνδυνο μια σημαντική δημοτική αθλητική υποδομή».
- Ποιος θα αναλάβει το κόστος αποκατάστασης του χλοοτάπητα όταν προκύψουν φθορές;
- Θα επιβαρυνθούν ξανά οι δημότες μέσω του δημοτικού προϋπολογισμού;
- Υπάρχει μελέτη βιωσιμότητας για το πόσες ώρες μπορεί να αντέξει ο φυσικός τάπητας;
- Έχει εξεταστεί η δημιουργία βοηθητικού προπονητικού χώρου ώστε να προστατευτεί το στάδιο;
- Τι θα συμβεί αν ο αγωνιστικός χώρος καταστραφεί στα μέσα της χρονιάς;
- Θα μείνουν εκτός χρήσης και άλλοι αθλητές ή σωματεία;
- Υπάρχει συμφωνία ώστε ο σύλλογος να συμμετέχει οικονομικά στη συντήρηση;
- Γιατί να επωμίζεται αποκλειστικά ο Δήμος το κόστος μιας επαγγελματικής αγωνιστικής δραστηριότητας;
Οι δημότες δεν μπορούν να πληρώνουν αποκαταστάσεις χλοοτάπητα επειδή δεν υπάρχει οργανωμένος σχεδιασμός αθλητικών εγκαταστάσεων. Ούτε είναι λογικό μια δημοτική υποδομή να φθείρεται χωρίς σαφές πλαίσιο χρήσης και ευθυνών.
Η στήριξη στον ΑΟ Λουτράκι είναι απαραίτητη. Όμως άλλο η στήριξη και άλλο η ανεξέλεγκτη επιβάρυνση μιας δημόσιας εγκατάστασης με κόστος που τελικά μεταφέρεται στους πολίτες.
Αυτό που χρειάζεται είναι σχέδιο, κανόνες, διαφάνεια και κυρίως δίκαιη κατανομή ευθυνών.
Φιλικά, η ομάδα του LB
Για να σας δω τώρα κύριοι της Επιτροπής σταδίου.Το Στάδιο είναι για ολλους όχι για έναν.
Δημοτικός σημαίνει αυτό ακριβώς: για τους δημότες! Το πληρώνουν με τα δημοτικά τέλη (που θυμίζω ότι είναι ανταποδοτικά υποτίθεται) για να το χρησιμοποιούν για άθληση, αναψυχή ή ότι θέλει ο καθένας! Ήδη το Λουτράκι στερείται τρομερά ελεύθερων χώρων για όποιον θέλει να αθληθεί! Το κλειστό Γυμναστήριο είναι κατειλημμένο από συλλόγους έχω την εντύπωση. Ή εχει ώρες κοινού να μπορεί να πάει ένας δημότης που θέλει να κάνει τη γυμναστική του μια μέρα που βρέχει;;; Μετά θα ζητήσουν και το κολυμβητήριο… Θυμάστε ότι έγινε αγώνας για να είναι διαθέσιμο στο κοινό!
Αν οικονομικά δεν συμφέρει ο χλοοτάπητας γιατί να πληρώνουν οι δημότες; Έχουμε λύσει όλα τα άλλα στην πόλη;
Η ποιότητα του χλοοτάπητα πρέπει να φτάσει τα επίπεδα της Τούμπας για να θριαμβεύει και ο ΑΟΛ μέσα στο γήπεδο. Και η τοποθέτηση, αλλά και η συντήρηση κοστίζουν πολύ και απαιτούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερη χρήση. Τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτόν τον κόσμο, όπως δεν είναι τυχαίος και ο τριπλός κρότος που ακούστηκε από τη Θεσσαλονίκη ως το Λουτράκι. Ξέσπασε στον Αλέκο Τζανετάκο, γεννημένο το 1937 στον Πειραιά, για την απώλεια του κυπέλλου Ελλάδας ο Ραζβάν με το βαρύ χέρι, κατά τι βαρύτερο από του αγαπημένου και λαοφιλή ηθοποιού Κώστα Βουτσά γεννημένου στη Θεσσαλονίκη το 1931.