Η τοπική μας κοινωνία βρίσκεται μπροστά σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι. Η προτεινόμενη μετατροπή της Κοινοπραξίας του Καζίνο σε Ανώνυμη Εταιρεία παρουσιάζεται έντεχνα από ορισμένους ως «μονόδρομος σωτηρίας». Η αλήθεια, όμως, που κρύβεται πίσω από τους περίπλοκους νομικούς και οικονομικούς όρους, είναι πολύ πιο σκοτεινή. Πρόκειται για την εν ψυχρώ απεμπόληση των συμβατικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων του Δήμου μας.
Όταν το 2020 ο όμιλος Comer αποφάσισε να εξαγοράσει την Κλαμπ Οτέλ Λουτράκι Α.Ε., είχε απόλυτη γνώση των οικονομικών της εταιρείας και των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει έναντι της Κοινοπραξίας και της δημοτικής επιχείρησης. Οποιαδήποτε προσπάθεια εξυγίανσης, ακόμα και η νομική μετατροπή της σε Ανώνυμη Εταιρεία, είναι απολύτως θεμιτή και συζητήσιμη. Η διάσωση της Κοινοπραξίας αποτελεί κοινή επιθυμία, διότι συνιστά θεμελιώδες περιουσιακό στοιχείο του Δήμου και, κατ’ επέκταση, των ίδιων των δημοτών. Είναι μία κληρονομιά που ανήκει στις επόμενες γενιές.
Άλλωστε, το αρχικό κοινοπρακτικό συμφωνητικό προέβλεπε ρητά πως μετά την πάροδο 38 ετών (το 2033), τα ακίνητα επιστρέφουν στη διαχείρισή μας και το ποσοστό μας στα κέρδη εκτοξεύεται αυτοδικαίως στο 50%! Και το πιο κρίσιμο, το οποίο κάποιοι επιχειρούν να διαγράψουν από την συλλογική μνήμη της πόλης: Το 2045, με τη λήξη της πεντηκονταετίας, η άδεια λειτουργίας του Καζίνο και η επιχείρηση περιέρχονται στο 100% στην ιδιοκτησία του Δήμου μας!
Αυτό που δεν είναι ούτε θεμιτό, ούτε πρόκειται να γίνει ποτέ αποδεκτό, είναι η ωμή υφαρπαγή των περιουσιακών στοιχείων του Δήμου με το πρόσχημα της δήθεν διάσωσης. Με συντηρητικές προβλέψεις, εάν προχωρήσει η μετατροπή με το ετεροβαρές σχέδιο που μας έχει κοινοποιηθεί, η Τουριστική και οι δημότες θα χάσουν 30 εκατομμύρια ευρώ μέχρι το 2045 – δηλαδή 1,5 εκατομμύριο ευρώ τον χρόνο σε σχέση με αυτά που θα εισπράτταμε, σύμφωνα με όσα ορίζει το κοινοπρακτικό. Το ποσοστό του Δήμου θα μείνει καθηλωμένο στο 16% στο διηνεκές, ενώ ουσιαστικά θα καταλήξει να εισπράττει μονάχα ένα ποσό που αντιστοιχεί στο ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Επίσης πουθενά δεν υπάρχει κάποια πρόνοια για την εξασφάλιση των θέσεων εργασίας και των εργασιακών δικαιωμάτων.
Επιπλέον, μετά το 2033, η δωρεάν παραχώρηση των ακινήτων του καζίνο παύει οριστικά. Ο Δήμος οφείλει να απαιτήσει ενοίκιο επί των ακινήτων του, το οποίο με συντηρητικούς υπολογισμούς αντιστοιχεί σε 11 εκατομμύρια ευρώ περίπου από το 2033 μέχρι το 2045.
Η διάσωση της εταιρείας και τα παλαιά χρέη δεν πρόκειται να πληρωθούν από την τσέπη και την περιουσία των δημοτών.
Όσοι κρύβονται πίσω από την απειλή της πτώχευσης για να επιβάλουν αυτή την άδικη συμφωνία, λειτουργούν με επιχειρηματικές πρακτικές που θυμίζουν κατακτητές με την προβιά των επενδυτών. Η έγκριση αυτού του Μνημονίου δεν είναι επωφελής συμβιβασμός. Είναι καθαρή μειοδοσία.
Όποιος σηκώσει το χέρι του στο Δημοτικό Συμβούλιο για να το υπερψηφίσει, το κάνει εν γνώσει του. Αναλαμβάνει στο ακέραιο την ιστορική ευθύνη ότι βλάπτει συνειδητά τα συμφέροντα των δημοτών και διαγράφει το μέλλον των επόμενων γενεών. Όποιος προωθήσει και ψηφίσει μία τέτοια συμφωνία, είναι απλά εχθρός της πόλης.
Ζερβός Κωστής
Επικεφαλής Δημοτικής Παράταξης
Επιλογή Ευθύνης – Ώρα για Δράση
υποβλήθηκε ξανά
Κύριε Σκιλλιά, ευχαριστώ για την καθαρή παρουσίαση. Βλέπετε τους αριθμούς μέσα από την έκθεση της Ernst & Young — και αυτό είναι φυσικό για έναν λογιστή. Όμως η έκθεση είναι παλιά, βασισμένη σε παλιές επιδόσεις και αρκετά συντηρητική.
Εγώ βλέπω τη συμφωνία ως επιχειρηματίας.
Κοιτάζω περιουσιακά στοιχεία, αγοραία αξία, κόστος αντικατάστασης, GGR, EBITDA, πολλαπλασιαστές και μελλοντικά έσοδα.
Και τότε η εικόνα αλλάζει εντελώς.
Ας το πούμε απλά.
1. Το ξενοδοχείο μόνο του αξίζει 75–87,5 εκατ. €
Με 250 δωμάτια και τιμές αγοράς 300–350 χιλ. € ανά δωμάτιο, ο υπολογισμός είναι ξεκάθαρος.
2. Η γη και τα κτίρια προσθέτουν άλλα 25–40 εκατ. €
Μιλάμε για 39.283 τ.μ. δημοτικής παραθαλάσσιας γης.
Άρα πριν καν υπολογίσουμε το καζίνο, η στατική αξία είναι 100–127,5 εκατ. €.
3. Το καζίνο είναι ο πραγματικός κινητήρας
Με GGR 45–55 εκατ. € και EBITDA 8–12 εκατ. €, η αξία του με ρεαλιστικούς πολλαπλασιαστές (6×–7×) είναι 48–84 εκατ. €.
4. Μετά τη σταθεροποίηση (120 δόσεις, καθαρή Α.Ε.)
Το EBITDA μπορεί να φτάσει 12–15 εκατ. €, ανεβάζοντας την αξία σε 84–120 εκατ. €.
5. Συνολική επιχειρηματική αξία
Ξενοδοχείο + γη + καζίνο + μελλοντικά έσοδα =
180–250 εκατ. €
Αυτό είναι το πραγματικό μέγεθος του asset που περνάει στην Α.Ε.
Τι είναι ρεαλιστικό να πάρει ο Δήμος αν πέσει στο 16% για πάντα;
Αν ο Δήμος παραδίδει:
μελλοντική πλειοψηφία
μελλοντικά κέρδη
μελλοντική αξία πώλησης
μελλοντική ανάπτυξη
τον έλεγχο ενός asset 180–250 εκατ. €
τότε η αποζημίωση πρέπει να είναι ρεαλιστική, όχι υπερβολική, και να μην τινάξει τη συμφωνία στον αέρα.
Ρεαλιστική, μη υπερβολική αποζημίωση:
3–5 εκατ. € εφάπαξ, ΚΑΙ
1–1,5 εκατ. € τον χρόνο εγγυημένα, Ή
μόνιμο 1,5–2% επί του GGR, Ή
λίγο υψηλότερο ποσοστό συμμετοχής (18–20% αντί για 16%)
Αυτά είναι ρεαλιστικά, διαπραγματεύσιμα, και αντικατοπτρίζουν την αξία που παραδίδει ο Δήμος — χωρίς να καταστρέφουν τη συμφωνία.
Τι προσφέρεται σήμερα στον Δήμο:
900.000 € τον χρόνο
16% για πάντα
καμία υπεραξία
κανένας έλεγχος
Αυτό δεν είναι «μετατροπή».
Είναι μεταβίβαση μακροπρόθεσμης οικονομικής αξίας από τον Δήμο προς την Α.Ε.
Αυτή είναι η επιχειρηματική πραγματικότητα
Όσο πιο βαθιά σκάβουμε στους όρους που διαπραγματεύτηκε ο Γκιώνης με τον Comer, τόσο πιο έντονη γίνεται η δυσοσμία. Κάθε νέο στοιχείο δημιουργεί περισσότερα ερωτήματα απ’ όσα απαντά.
Ας δούμε πόσο σοβαρός είναι ο Comer:
Για έναν μειοψηφούντα μέτοχο με 16% σε μια ιδιωτική ελληνική Α.Ε., η προστασία μπορεί να γίνει πολύ ισχυρή, μέσω του Καταστατικού και της Συμφωνίας Μετόχων.
Απόλυτο δικαίωμα veto για πώληση, μεταβίβαση, υποθήκευση ή ενεχυρίαση σημαντικών περιουσιακών στοιχείων.
Veto σε συναλλαγές με συνδεδεμένα μέρη και με τον βασικό μέτοχο.
Veto σε νέες μετοχές, αυξήσεις κεφαλαίου ή άλλες ενέργειες που προκαλούν dilution του 16%.
Veto σε σημαντικό δανεισμό, εγγυήσεις ή εκποίηση περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας.
Veto σε αλλαγές του Καταστατικού, αλλαγή δραστηριότητας, συγχώνευση ή λύση της εταιρείας.
Εγγυημένο δικαίωμα διορισμού ενός μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου, όπου επιτρέπεται από τον νόμο.
Απαίτηση ειδικής πλειοψηφίας 85–90% για όλες τις «Reserved Matters», ώστε ο μέτοχος του 16% να μην μπορεί να παρακαμφθεί.
Ισχυρές συμβατικές κυρώσεις και δικαιώματα αποκατάστασης σε περίπτωση παραβίασης από την πλειοψηφία.
Στην πράξη, η ισχυρότερη λύση είναι η υποχρεωτική συναίνεση του μετόχου του 16% για συγκεκριμένα “Reserved Matters”, και όχι απλώς η προστασία που προκύπτει από το ποσοστό συμμετοχής του.