Το 1821, οι επαναστατημένοι Έλληνες δεν έχουν την παραμικρή ιδέα για το πως θα αντικαταστήσουν την εξουσία των Τούρκων. Την επίλυση αυτού του προβλήματος θα αναλάβουν κάποιοι Έλληνες της διασποράς.

Το 1821 φθάνουν στην επαναστατημένη Ελλάδα τρεις εξέχοντες Φαναριώτες — ο Δημήτριος Υψηλάντης, ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και ο Θεόδωρος Νέγρης. Οραματίζονται μια κεντρική διοίκηση κι ένα ευρωπαϊκό φιλελεύθερο κράτος. Όμως οι εξεγερμένοι Έλληνες τους αντιπαθούν — και όχι μόνο για τους τρόπους και το ντύσιμό τους.
Για τους περισσότερους Έλληνες, ακόμα και η ανάγκη σχηματισμού μιας κεντρικής κυβέρνησης δεν είναι καθόλου προφανής…
Ελεύθεροι από τους περιορισμούς που μέχρι τότε τους επέβαλε η τουρκική εξουσία, οι οπλαρχηγοί του Μοριά οργώνουν τη νότια Ελλάδα, επιχειρώντας να αντικαταστήσουν την οθωμανική εξουσία, συχνά με αθέμιτα μέσα.
Στο μεταξύ τα ακραία αντίποινα της Πύλης επιβάλλονται με τον πιο παράλογο τρόπο στην Χίο, ένα από τα πλουσιότερα νησιά της Οθωμανικής επικράτειας, με ισχυρούς εμπορικούς δεσμούς με τη Δύση. Η ολοκληρωτική καταστροφή της και ο αντίκτυπος της «Σφαγής της Χίου» στη διεθνή κοινή γνώμη είχε ως συνέπεια οι ξένες κυβερνήσεις να αλλάξουν σταδιακά στάση. Το ελληνικό αίτημα για ανεξαρτησία αρχίζει να αντιμετωπίζεται ως δίκαιο.
πηγή : skai.gr