Tην Κυριακή οι πολίτες που θεωρούν ότι η Δημοκρατική Παράταξη, δεν έχει μόνο ιστορικό παρελθόν αλλά έχει και μέλλον και πρέπει να έχει μέλλον για να νικηθεί ο χυδαίος αριστερό-δέξιος λαϊκισμός…
που διέλυσε την χώρα και το πολιτικό σύστημα, οφείλουν να δώσουν παρών στην εκλογή του νέου αρχηγού της συμπαράταξης.

Είναι υποχρέωση και καθήκον, ανεξάρτητα αν στην κοινωνία, κυριαρχούν οι φωνές της ισοπέδωσης και του λαϊκισμού.

Ιστορικά όποτε η Δημοκρατική παράταξη, ηττήθηκε, παραιτήθηκε ή διασπάστηκε το Εθνος το πλήρωσε.

Είναι ιστορική ευθύνη η συμμετοχή στην ενότητα και την αναγέννηση της παράταξης.


Ως καθήκον λοιπόν την Κυριακή θα πάω στο δημαρχείο της Κορίνθου να ψηφίσω.

Οπως θα πάνε χιλιάδες σε όλη την Ελλάδα, με πικρίες, θυμό, απογοήτευση…αλλά θα πάνε γιατί ξέρουν καλά οτι έτσι μόνο θα αλλάξει η ιστορία και της παράταξης και της χώρας.

Οσοι έχουν εύκολες τις αναλύσεις και θεωρούν ότι η παράταξη τελείωσε ή είναι κάτι πεθαμένο θα εκπλαγούν απο την συμμετοχή που θα έχει η Κόρινθος αλλά και όλες οι πόλεις.

Καθήκον όμως δεν είναι μόνο η συμμετοχή, είναι και η επιλογή του προσώπου που θα μπορέσει να βγάλει και πάλι την Δημοκρατική παράταξη στο πολιτικό ξέφωτο και θα την οδηγήσει στον διαχρονικό εθνικό της ρόλο.

Είναι αλήθεια ότι ανάμεσα στους υποψήφιους δεν υπάρχει ο ΗΓΕΤΗΣ, που θα δώσει το σύνθημα της αντεπίθεσης.


Ετσι η επιλογή έχει άλλα κριτήρια με κυρίαρχο αυτό της ανανέωσης.

Εχω πολλές ενστάσεις για τον νεαρό μηχανικό Νίκο Ανδρουλάκη και με φοβίζει εξαιρετικά η τάση του  στην δημιουργία μηχανισμών, που πάντα οδηγούν τα κόμματα στην γραφειοκρατία, στην φθορά, την σήψη και την αντίληψη καθεστώτος.

Ξέρω δεν  είναι ηγέτης, ούτε μιλά την γλώσσα του Εθνικού ηγέτη.

Θα μου πείς εδώ έγινε “ηγέτης” ο καταληψίας και δεν θα μπορέσει να γίνει αυτός;
Πιθανόν.

Είναι όμως νέος και είναι η πιο σοβαρή ελπίδα για να αλλάξει η παράταξη.

Να ξεφύγει απο το παρελθόν και τα πρόσωπα που το συντηρούν με αποτέλεσμα να τα αποστρέφεται ο δημοκρατικός κόσμος για να μπορέσει να επιστρέψει στις ρίζες του.

Θα ψηφίσω λοιπόν Νίκο Ανδρουλάκη, ως ένα ισχυρό μήνυμα στο τοπικό και εθνικό κατεστημένο, ότι η συντήρηση δεν μπορεί να είναι επιλογή.

Ο φόβος των παραγόντων να μην χαθεί  το στάτους της ιδεολογικής ήττας και μαζί με αυτό και οι ίδιοι , είναι ευθεία βολή στους νέους του τόπου που πρέπει να ξαναπιάσουν το νήμα απο τον Σεπτέμβρη του ’74 και να προχωρήσουν.

Για τους νέους λοιπόν θα ψηφίσω ένα νέο παιδί, ελπίζοντας και προσμένοντας οι ίδιοι να μην τον αφήσουν να εκπέσει σε φαινόμενα που διέλυσαν την παράταξη. Την σκυτάλη πλέον πρέπει να πάρουν οι νέοι και αυτοί θα έχουν και την ιστορική ευθύνη.

 Η δική μου η γενιά μόνο αμφιβόλου ποιότητας συμβουλές έχει πλέον δικαίωμα να δίνει και της απαγορεύεται κάθε προσπάθεια υπονόμευσης του ΝΕΟΥ που νομοτελειακά θα έρθει.

Με τα λάθη μας κάναμε όλοι κακό, μικρό ή μεγάλο και πρέπει να ξεκαθαρίσουμε την στάση μας και τις επιλογές μας.

Τόπο στα νιάτα.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΑΜΠΡΟΥ
(Στρατολογημένος στο ΠΑΣΟΚ το 1976 απο τον Βαγγέλη Τσάγγρη)