Γιάννης Πανούσης για τις «γέφυρες» Τσίπρα: Θεατρίνοι με προοδευτικο-αριστερές μάσκες

2019-03-05T13:33:11+03:0005 Μαρ 2019 | 13:33|Κατηγορίες: ΤΟΠΙΚΑ|Ετικέτες: |0 Σχόλια

Κείμενο – ποταμός του πρώην υπουργού για «πρώην pay-ρολίστες», «ριψάσπιδες», «οσφυοκάμπτες τυχοδιώκτες», «γονατιστούς πολιτικούς και γονατισμένους ανθρώπους» που συμμετέχουν στην σημερινή κυβέρνηση
Με ένα κείμενο – ποταμό παρεμβαίνει στον δημόσιο διάλογο κατακεραυνώνοντας την κυβέρνηση, τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κυρίως τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα για τις επιλογές του, ο πρώην υπουργός της κυβέρνησης Γιάννης Πανούσης.

Ο κύριος Πανούσης αποδομεί την προσπάθεια του πρωθυπουργού για «γέφυρες» με την κεντροαριστερά και την «πλατιά απεύθυνση» προς κάθε έναν που «αυτοπροσδιορίζεται προοδευτικός», όπως είχε πει χαρακτηριστικά ο πρωθυπουργός και δεν «μασάει» τα λόγια του. Αντίθετα, στο κείμενό του που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα «Ανοιχτό Παράθυρο», χρησιμοποιεί πολύ σκληρές εκφράσεις, απευθυνόμενος σε όσους πρόδωσαν τα πιστεύω, τις θέσεις και την πορεία τους για να κερδίσουν ή να διατηρήσουν υπουργικές καρέκλες, μα κυρίως στρέφει τα βέλη του σητν κυβέρνηση και τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα.

«Προοδευτικο-αριστερές μάσκες;» είναι ο τίτλος του κειμένου, που ξεκινά με στίχους του Σαράκη: «Τους έχω δει τόσες φορές/που δε θυμάμαι/αν ήταν θεατρίνοι ή βασιλιάδες».

Ο κύριος Πανούσης διαπιστώνει «ιδεολογικό αλαλούμ», όπου αντί των «κόκκινων γραμμών» προτιμούνται οι «ασαφείς “γκρίζες ζώνες”». Με ποιους να χτίσει κανείς «Γέφυρες» διερωτάται ο πρώην υπουργός, αφού πλέον στην κυβέρνηση συναντάμε «Pay-ρολίστες επιχειρηματιών που ντύθηκαν υπουργοί,παρακοιμώμενοι που τρυπώνουν παντού [αρκεί να μη βλέπουν και να μη μιλάνε], ψευδολόγ(ι)οι, διάφοροι βεβαρημένοι της Επταετίας, οι οποίοι εμφανίζονται ως το νέο αριστερό[;] ήθος που θ’αποτρέψει την παλινόρθωση της Δεξιάς [την οποία βεβαίως υπηρέτησαν επί μακρόν κι όχι ανιδιοτελώς] δεν πληρούν, ούτε τιμούν τα όποια κριτήρια επιλογής».

«Το μέγα ερώτημα παραμένει : γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός αποδέχονται ή και ‘υιοθετούν’ γονατιστούς πολιτικούς και γονατισμένους ανθρώπους, οι οποίοι, ενώ ευαγγελίζονται την ‘όρθια κοινωνία’, στην πραγματικότητα προβάλλουν το απεχθές παράδειγμα του οσφυοκάμπτη τυχοδιώκτη», γράφει ο Γιάννης Πανούσης και συνεχίζει κατακεραυνώνοντας στελέχη της κυβέρνησης: «Αυτοί οι ανθρωπολογικοί τύποι του ‘’πονηρούλη πολιτευτή’’,που προσαρμόζονται χαμαιλεοντικά σε ό,τι η συγκυρία επιβάλλει’προς ίδιον όφελος’, αλλά με ιδεολογική άχνη[sic], μολύνουν τόσο την ιστορία των αριστερών της θυσίας, όσο και τη νέα γενιά των αριστερών της ανατροπής».

Κλείνοντας το κείμενό του, επισημαίνει πως επιβάλεται η αυτοκάθαρση της Αριστεράς με «απαγόρευση εισόδου εφεξής στους ‘προοδευτικούς-αριστερούς της γκροτέσκας αποκριάτικης μάσκας’. Την πλειοψηφία θα τη δώσει στην Αριστερά ο ελληνικός λαός κι όχι οι ψευδο-συν-αγωνιστές μιάς χρήσης».

Στο τέλος του κειμένου του, εν είδει υστερόγραφου, ο Γιάννης Πανούσης παραθέτει πάλι στίχους του Σαράκη: «Στο τέλος/πήρε τη μορφή πολιτικού-οι μεταμορφώσεις/γίνονταν πια από μόνες τους».

Ολόκληρο το κείμενο του Γιάννη Πανούση:
Τους έχω δει τόσες φορές

που δε θυμάμαι

αν ήταν θεατρίνοι ή βασιλιάδες

Σ.Σαράκης, Δοκιμασίες και δοκιμές

Δεν φαίνεται να συμφωνούμε σ’αυτή τη χώρα στο ποιός είναι λαϊκιστής, κι εσχάτως στο ποιός είναι προοδευτικός,ακόμα και αριστερός.

Ορισμοί διατυπώνονται κι αποσύρονται, τα φώτα των σχετικών συνεδρίων ανάβουν και σβήνουν, όρκοι πίστης δίνονται κι αθετούνται, κι όμως το πρόβλημα είναι εκεί,στέκει μετέωρο.Έτσι το κάθε κόμμα κι εντέλει κι ο κάθε πολίτης βρίσκουν την ευκαιρία ν’ ‘αυτοπροσδιοριστούν’’[συνήθως με πολύ υποκειμενικά και συγκυριακά κριτήρια]. Οι περισσότεροι χρησιμοποιούν το αμπαλάζ των εννοιών, αρνούμενοι ή αδυνατούντες να προσδιορίσουν με ακρίβεια το περιεχόμενο.Κοινός παρονομαστής: αντί για σταθερές κόκκινες γραμμές προτιμώνται οι ασαφείς γκρίζες ζώνες.

Μέσα σ’αυτό το ιδεολογικό αλαλούμ εμφανίστηκαν και οι Γέφυρες. Κατά τη γνώμη μου-και παρά την προσωπική αξία πολλών συμμετεχόντων- ουδείς μπορεί σήμερα να ρίξει γέφυρα για ουδένα, απλά διότι έχουν άπαντες ξε-χάσει την τέχνη του κτίστη αφού χρόνια τώρα γκρέμιζαν κι αποδομούσαν ό,τι δεν γούσταραν από τα κτισίματα των άλλων. Πέραν τούτου προκύπτει κι ένα ζήτημα αξιοπιστίας αρκετών πολιτευτών [ή και αξιωματούχων] της Κυβερνώσας.

Pay-ρολίστες επιχειρηματιών που ντύθηκαν υπουργοί,παρακοιμώμενοι που τρυπώνουν παντού [αρκεί να μη βλέπουν και να μη μιλάνε], ψευδολόγ(ι)οι, διάφοροι βεβαρημένοι της Επταετίας, οι οποίοι εμφανίζονται ως το νέο αριστερό[;] ήθος που θ’αποτρέψει την παλινόρθωση της Δεξιάς [την οποία βεβαίως υπηρέτησαν επί μακρόν κι όχι ανιδιοτελώς] δεν πληρούν, ούτε τιμούν τα όποια κριτήρια επιλογής..

Με λίγα λόγια τα πολιτικά μέτωπα χτίζονται από ανθρώπους ‘με καθαρό μέτωπο’γιατί αλλιώς παρασύρουν στην ανυποληψία και τους εμπνευστές τέτοιων κινήσεων κι αξιολογήσεων. Ακόμα κι αν τα πλοία ‘της γραμμής’ έχουν κρυμμένα στ’ αμπάρια τους μεγάλες ποσότητες μπαρούτι σκανδάλων, ακόμα και τότε περισσότερο κίνδυνο έχει το πλήρωμα να του κάνουν ρεσάλτο οι ‘πειρατές της εξουσίας’ παρά να φτάσει το καράβι σ’απάνεμο λιμάνι.

Το μέγα ερώτημα παραμένει : γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός αποδέχονται ή και ‘υιοθετούν’ γονατιστούς πολιτικούς και γονατισμένους ανθρώπους, οι οποίοι, ενώ ευαγγελίζονται την ‘όρθια κοινωνία’, στην πραγματικότητα προβάλλουν το απεχθές παράδειγμα του οσφυοκάμπτη τυχοδιώκτη.

Πάντως, για να επανέλθουμε στην αρχική μας απορία, αν εξαιρέσουμε τη διαπίστωση [κοινής αποδοχής] ότι λαϊκιστές είναι οι ‘άλλοι’, οι περισσότεροι που δηλώνουν ‘προοδευτικοί’ ταυτίζουν την πρόοδο με τη δική τους [οικονομική] εξέλιξη, αδιαφορώντας για τη βελτίωση των δημοσίων πραγμάτων[res publica]. Η προοδευτικότητά τους ‘τεκμαίρεται’ από τις σχέσεις τους, τις άσφαιρες δηλώσεις στήριξής τους σε κείμενα διανοουμένων ή και σε καφέδες στην πλατεία Κολωνακίου [αυτό αφορά κυρίως τους πρώην εκσυγχρονιστές]. Ως προοδευτικοί, μ’επίσημη ετικέτα, μπορούν να κάνουν ‘τις όποιες δουλειές τους’ ανενόχλητοι, ίσως κι ατιμώρητοι.

Από την άλλη κάποιοι με βεβαρημένο οικογενειακό παρελθόν, προκειμένου να μη διαλευκανθεί το παρελθόν τους, επιχειρούν να λευκανθεί το παρόν τους, παίζοντας τους αριστερούς ή τους συνοδοιπόρους.

Αυτοί οι ανθρωπολογικοί τύποι του ‘’πονηρούλη πολιτευτή’’,που προσαρμόζονται χαμαιλεοντικά σε ό,τι η συγκυρία επιβάλλει’προς ίδιον όφελος’, αλλά με ιδεολογική άχνη[sic], μολύνουν τόσο την ιστορία των αριστερών της θυσίας, όσο και τη νέα γενιά των αριστερών της ανατροπής. Εφιστούμε λοιπόν την προσοχή στους ιθύνοντες της Κυβερνώσας. Ιδίως αυτοί που γνωρίζουν το σκοτεινό βάθος των προσωπείων και το απύθμενο θράσος των ριψάσπιδων-όσο και να τους βολεύει η εργαλειοποίηση του φόβου [για να ψηφίζουν ορισμένοι τα πάντα ώστε να κρατηθούν μυστικά τ ’ανομήματά τους]- έχουν διπλό χρέος: αυτοκάθαρση [μετά ακουσίας εξόδου] και απαγόρευση εισόδου εφεξής στους ‘προοδευτικούς-αριστερούς της γκροτέσκας αποκριάτικης μάσκας’.

Την πλειοψηφία θα τη δώσει στην Αριστερά ο ελληνικός λαός κι όχι οι ψευδο-συν-αγωνιστές μιάς χρήσης.

ΥΓ. ’Στο τέλος

πήρε τη μορφή πολιτικού-οι μεταμορφώσεις

γίνονταν πια από μόνες τους’ [Σ.Σαράκης]