Θεολόγοι και «ακόλουθοι» με ρητορική μίσους

2019-04-17T08:56:07+03:0017 Απρ 2019 | 19:00|Κατηγορίες: ΑΡΘPΟΓΡΑΦΙΑ|2 Σχόλια

«Τους κήρυκες του θανάτου, δεν νοείται να τους ακούμε, πόσω μάλλον να τους ακολουθούμε. Δεν τους αξίζει τίποτα περισσότερο, παρά η χλεύη, η περιφρόνηση και η περιθωριοποίηση από όλους μας».

Το να έχεις γνώση τι θα ξεστομίσεις σε κάθε περίσταση, είναι ένα έμφυτο ταλέντο. Μπορείς να καλλιεργήσεις το λεξιλόγιό σου, την ρητορική σου, όμως η ανάγνωση της ψυχοσύνθεσης του κοινού και η ικανότητα να απευθυνθείς ορθά απέναντί του είναι ένα σπάνιο χαρακτηριστικό. Εξ’ού και ανά τους αιώνες και ανά τον πλανήτη, σε όλους τους πολιτισμούς, μπορεί να βρει κάποιος μια παρεμφερή φράση με την «η σιωπή είναι χρυσός».

Ο Πυθαγόρας είχε πει: «Ή πρέπει να σιωπήσεις, ή να πεις κάτι καλύτερο από την σιωπή». Ο Κομφούκιος «Η σιωπή είναι ένας πιστός φίλος που ποτέ δεν θα σε προδώσει». Ο Λάο Τσε «Αυτοί που έχουν την γνώση, δεν μιλούν. Αυτοί που μιλούν, δεν έχουν γνώση». Ο Αβραάμ Λίνκολν «Είναι καλύτερα να είσαι σιωπηλός και να θεωρείσαι βλάκας, παρά να μιλάς και να αίρεις κάθε αμφιβολία». Και ο Σωκράτης: «Μη λέγεις πάντοτε όσα γνωρίζεις. Αλλά γνώριζε πάντοτε τα όσα λέγεις», .

Το χειρότερο που μπορεί να κάνει κάποιος, είναι σε μια «θερμή» περίοδο να προσπαθεί να πείσει με επιχειρήματα «μίσους».

Σχεδόν πάντα, αυτό που θα βγει τότε από το στόμα σου (ή την πένα ή το πληκτρολόγιό σου) θα σε αδικήσει. Ή ακόμα χειρότερα (για σένα και μάλλον καλύτερα για τους υπόλοιπους), θα αποκαλύψει σε όλους τον πραγματικό σου εαυτό. Αυτόν που προσεκτικά έχεις προσπαθήσει να αποκρύψεις, για να ξεγελάσεις τους πάντες και πάνω απ’ όλους εσένα τον ίδιο.

Ναι, είναι πιθανό να ξαφνιάσεις ακόμα και σένα τον ίδιο μια τέτοια στιγμή. Σε όλους μας έχει συμβεί να ξεστομίσουμε κάτι, που μισό δευτερόλεπτο μετά ευχόμαστε να μην είχαμε πει ποτέ. Γιατί ίσως δεν το εννοούσαμε ακριβώς έτσι. Γιατί ίσως ντρεπόμασταν γι’ αυτή μας τη σκέψη, που (νομίζαμε ότι) είχαμε θάψει βαθιά μέσα στον Καιάδα της ψυχής μας. Πάρα πολύ σπάνια, μια τέτοια στιγμή είναι λυτρωτική.

Σχεδόν πάντα, είναι ατιμωτική, μισητή, μαύρη.

Ο ρόλος της Εκκλησίας είναι να ενώνει. Στην αγνή της μορφή, αυτή που αναζητούμε όλοι ανεξαιρέτως στις στιγμές πανικού, τρόμου και αγωνίας, ο ρόλος της Εκκλησίας (κι αν θέλετε του Θεού, ως έννοια) είναι να ανακουφίσει, να γεμίσει ελπίδα, να ενώσει. Να δημιουργήσει ένα ποίμνιο αγάπης, μια κοινότητα αλληλεγγύης και προσφοράς σε όσους τις έχουν ανάγκη. Χωρίς διακριτικά, χωρίς διαχωριστικά, χωρίς σύνορα, καταγωγές και χρώματα. Ανεξαρτήτων πολιτικών και θρησκευτικών πεποιθήσεων. Στην Εκκλησία δεν (πρέπει να) υπάρχουν οι δικοί μας, οι δικοί σας. Όλοι είναι ένα.

Δυστυχώς, όμως, η πίστη σε συνδυασμό με τον απύθμενο εγωισμό (όταν με λίγα λόγια πιστεύεις ότι πάντα έχεις δίκιο) μπορεί εύκολα να σε οδηγήσει σε μονοπάτια μισαλλοδοξίας, μίσους, ρατσισμού.

Όλοι οι δικτάτορες, όλοι οι βασανιστές, όλοι οι κήρυκες του θανάτου ανά την ιστορία, ήταν σίγουροι ότι αυτό που κάνουν (και πιστεύουν) είναι το σωστό. Όλοι αυτοί, όμως, απευθύνονταν πάντα σε ένα κοινό.

Ένα άμαθο, αναλφάβητο κοινό, που συνήθως ήταν ανοικτό σε αυτές τις ιδέες και πρόθυμο να τις πραγματοποιήσει, τυφλωμένο από την θέση του ανθρώπου που τις καλλιεργεί και τις διαδίδει. Η λογική «για να τα λέει αυτά τα πράγματα αυτός που είναι μορφωμένος, που είναι ο απεσταλμένος του Θεού, που είναι πρόεδρος, που είναι κλπ κλπ», έχει αποδειχθεί δυστυχώς πανίσχυρο όπλο ανά τους αιώνες.

Αυτά, όμως,  ανήκουν στο παρελθόν. Έχουμε εξελιχθεί πια ως κοινωνία, ως άνθρωποι, ως πολιτισμοί. Αυτούς τους κήρυκες του θανάτου, δεν νοείται να τους ακούμε, πόσω μάλλον να τους ακολουθούμε.

Δεν τους αξίζει τίποτα περισσότερο, παρά η χλεύη, η περιφρόνηση και η περιθωριοποίηση από όλους μας. Ακόμα και αν κατέχουν θέσεις ισχύος και δύναμης. Δεν έχει σημασία. Ας τους αφήσουμε να πνιγούν μέσα στη λίμνη δηλητηρίου, που έχουν για καρδιά. Ας τους αφήσουμε να πεθάνουν, με την ψευδαίσθηση ότι είχαν δίκιο, ότι μετέφεραν την βούληση του Θεού. Είναι το μοναδικό που τους αξίζει, το μοναδικό που τους αναλογεί, έπειτα από μια ζωή μίσους, ηλιθιότητας, ψευδαισθήσεων και άπειρων κόμπλεξ….

Κλείνω με τη φράση «κρείττον του λαλείν το σιγάν» και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε …

About the Author:

2 Σχόλια

  1. Jole7 17 Απριλίου 2019 σε 21:32 - Απάντηση

    Τα «Σέβη Μου»

  2. Ανώνυμος 17 Απριλίου 2019 σε 22:28 - Απάντηση

    Η αντίληψη είναι αρετή.. δυστυχώς το άρθρο απευθύνεται σε αυτους που δεν έχουν..