Λουτράκι 26 Μαρτίου 2020.

Ο καιρός σήμερα είναι βροχερός. Αποφάσισα να βγω για λίγο έξω, με την ειδική άδεια και τηρώντας όλα τα μέτρα προστασίας για να σας μεταφέρω τις εικόνες. (μουντές θα είναι σκέφτηκα)

Οι εικόνες  παρά την απαγόρευση της κυκλοφορίας και την οχι και τοσο καλή διάθεση εξαιτίας της δυστυχίας που υπάρχει γύρω μας, είναι όμορφες. Το Λουτράκι συνεχίζει να είναι όμορφο και ας μοιάζει παντελώς έρημο.

 

Σα να περιμένει την άρση της απαγόρευσης, σα να περιμένει να γεμίσει και πάλι κόσμο, σα να περιμένει να ανοίξουν τα μαγαζιά, να ξεχυθούν όλοι έξω, να κορνάρουν τα αυτοκίνητα, να νευριάζουμε και να φωνάζουμε για το οτιδήποτε μας ενοχλεί.

Πόσο μακρινά αλήθεια μοιάζουν όλα αυτά; Λίγες μέρες κλεισμένοι όλοι στα σπίτια μας και ξαφνικά πεθυμήσαμε την όμορφη πόλη μας. Την φασαρία της με τον πολύ κόσμο ! Τους ανθρώπους της ! Τη θάλασσα, το υπέροχο ηλιοβασίλεμα, το βουνό, πόσο ωραία πράγματα έχουμε στην πόλη μας !

Η πόλη μας με τα προβλήματά της,με  τα ωραία της,με την καθημερινότητά της. Ισως είναι καιρός να αναλογιστούμε πόσο γκρινιάρηδες είμαστε μερικές φορές χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος.

Πόσο τα εκτιμάμε όλα αυτά όταν τα χάνουμε ή όταν μας τα απαγορεύουν;;

Iσως βγει και κάτι άλλο από τις μέρες του κορωνοϊού. Οταν τελειώσει αυτός ο εφιάλτης ας σκεφτούμε όσα μας έλειψαν.

Να στηρίζουμε τις επιχειρήσεις μας, να διατηρούμε καθαρή την πόλη μας,να διατηρούμε καθαρή τη θάλασσά μας, να σεβόμαστε τις διαβάσεις και την πρόσβαση των Αμεα,  να προσέχουμε τα αδεσποτάκια, να μην είμαστε εγωιστές, να μην είμαστε ατομιστές, να μην είμαστε υλιστές, να ζητάμε συγγνώμη και να συγχωρούμε, να  αγαπάμε !

 

Μου πήραν τον ήλιο μου, αλλά εγώ θα τον βρω.
Κανόνισα μια μυστική συνάντηση μαζί του

(ποίημα “ο ήλιος μου” του Νικηφόρου Βρεττάκου)

Χαρά