Άραγε πόση απανθρωπιά χωράει σε ένα σχόλιο στο Facebook ή στο X; Άραγε τί πρέπει να έχεις μέσα στην ψυχή σου για να γράφεις ασύλληπτα πράγματα για έναν άνθρωπο, ο οποίος βρίσκεται διασωληνωμένος -που είναι πατέρας και σύζυγος- και παλεύει για τη ζωή του;
Της Ελισσάβετ Βασιλοπούλου
Άραγε οι άνθρωποι μπαίνουν σε κατηγορίες και σε καλούπια; Οι πολιτικοί να πεθάνουν και όλοι οι άλλοι να ζήσουν;
Αυτή – όσο απίστευτα και παράλογα κι αν ακούγονται αυτά τα ερωτήματα – δυστυχώς είναι η πικρή αλήθεια. Και αυτή είναι η αλήθεια που διαπίστωσα η ίδια, όταν είδα με τα μάτια μου έναν οχετό στα social media από ανθρώπους, που με αφορμή την περιπέτεια υγείας του υφυπουργού παρά τω πρωθυπουργώ Γιώργου Μυλωνάκη, έβγαλαν μια σκοτεινή πλευρά, που δεν θα ήθελα να υπάρχει σε κανέναν άνθρωπο.
Σε τέτοιες περιπτώσεις, το ελάχιστο που μπορείς να πεις είναι ένα «περαστικά». Αν ούτε αυτό μπορείς να αρθρώσεις, τότε το αυτονόητο είναι να σωπάσεις. Δεν γίνεται να εκτοξεύεις τέτοια τέρατα για έναν άνθρωπο που δίνει μάχη για τη ζωή του. Αυτό δεν είναι άποψη, είναι ξεκάθαρα ένδειξη βαθιάς αναισθησίας, έλλειψης ενσυναίσθησης και, ναι, προσωπικών συμπλεγμάτων που βρίσκουν διέξοδο στο πληκτρολόγιο -κόμπλεξ δηλαδή.
Ακόμη πιο ανησυχητικό, είναι ότι σε αυτόν τον κατήφορο δεν συμμετείχαν μόνο ανώνυμοι χρήστες, αλλά και γνωστοί influencers, που έσπευσαν να συνδέσουν την κατάσταση με σκοτεινές αφηγήσεις και «μαύρες» σελίδες του δημόσιου λόγου. Υποτιθέμενοι διανοούμενοι που επέλεξαν τον κυνισμό αντί της στοιχειώδους ανθρωπιάς. Κάπου εδώ, η σιωπή δεν είναι απλώς επιλογή, είναι άρρηκτη στάση αξιοπρέπειας.
Περαστικά στον άνθρωπο, γιατί όποιος ξαπλώνει σε ένα κρεβάτι εντατικής και παλεύει για τη ζωή του είναι μόνο και αποκλειστικά άνθρωπος, χωρίς τις ιδιότητες που κατείχε πριν περάσει την πόρτα της ΜΕΘ.
Και σαν άνθρωπος πρέπει να αντιμετωπίζεται.
manifesto.gr