Με ιδιαίτερη υπερηφάνεια ο Δήμος Λουτρακίου – Περαχώρας – Αγίων Θεοδώρων ανακοίνωσε τη συμμετοχή του στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα TRIERES Greek Hydrogen Valley, παρουσιάζοντας το υδρογόνο ως το καύσιμο του μέλλοντος και ένα σημαντικό βήμα προς τη βιώσιμη κινητικότητα και την ενεργειακή μετάβαση.
Μάλιστα, όπως αναφέρει η ανακοίνωση, σύντομα στους δρόμους του Δήμου θα κυκλοφορήσει και το πρώτο υδρογονοκίνητο όχημα, ως παράδειγμα των δυνατοτήτων της νέας τεχνολογίας.
Μέχρι εδώ, όλα καλά.
Υπάρχει όμως ένα εύλογο ερώτημα.
Το πράσινο υδρογόνο δεν παράγεται από μόνο του. Παράγεται με ηλεκτρόλυση, χρησιμοποιώντας ηλεκτρική ενέργεια από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, όπως φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες.
Πώς λοιπόν συμβιβάζεται η συμμετοχή του Δήμου σε ένα πρόγραμμα που προωθεί το πράσινο υδρογόνο με τη σθεναρή αντίθεσή του στην εγκατάσταση ανεμογεννητριών στα Γεράνεια;
Είναι υπέρ της πράσινης μετάβασης ή κατά;
Ή μήπως η αντίθεση αφορά αποκλειστικά τη χωροθέτηση των συγκεκριμένων έργων και όχι την τεχνολογία των ΑΠΕ;
Αν αυτή είναι η θέση του Δήμου, τότε οφείλει να το πει καθαρά.
Να παρουσιάσει ένα ολοκληρωμένο ενεργειακό σχέδιο για τον τόπο.
Να εξηγήσει από πού θα προέρχεται η ανανεώσιμη ενέργεια που απαιτείται για την παραγωγή πράσινου υδρογόνου.
Να παρουσιάσει εναλλακτικές λύσεις.
Γιατί δεν αρκεί να λες «ναι» στο υδρογόνο και ταυτόχρονα «όχι» στις ανεμογεννήτριες, χωρίς να εξηγείς ποιο είναι το σχέδιο.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχει και ένα ακόμη παράδοξο.
Η ίδια η κυβέρνηση έχει παραδεχθεί ότι αρκετές ώρες της ημέρας υπάρχει πλεόνασμα ηλεκτρικής ενέργειας από Ανανεώσιμες Πηγές, το οποίο δεν μπορεί να απορροφηθεί από το δίκτυο και περικόπτεται.
Δεν θα μπορούσε αυτή η πλεονάζουσα ενέργεια να αξιοποιείται για την παραγωγή πράσινου υδρογόνου;
Αν ναι, τότε η συζήτηση για την ενεργειακή μετάβαση γίνεται ακόμη πιο σύνθετη.
Η κοινωνία δεν χρειάζεται συνθήματα ούτε γενικόλογες ανακοινώσεις. Χρειάζεται καθαρές απαντήσεις.
Οι πολίτες που αντιδρούν στις ανεμογεννήτριες δεν είναι απαραίτητα αντίθετοι στην πράσινη ενέργεια. Ζητούν να προστατευθεί ο τόπος τους και να υπάρξει σοβαρός σχεδιασμός.
Αντίστοιχα, όσοι υποστηρίζουν το υδρογόνο οφείλουν να εξηγήσουν πώς θα εξασφαλιστεί η απαραίτητη «πράσινη» ηλεκτρική ενέργεια για την παραγωγή του.
Η ενεργειακή μετάβαση δεν μπορεί να βασίζεται σε αποσπασματικές πολιτικές ούτε σε επικοινωνιακές ανακοινώσεις. Απαιτεί συνέπεια, διαφάνεια και ένα ξεκάθαρο σχέδιο που να απαντά στο βασικό ερώτημα:
Ποιο ενεργειακό μοντέλο θέλουμε για τον τόπο μας;
Γιατί χωρίς αυτή την απάντηση, κάθε ανακοίνωση – είτε για το υδρογόνο είτε για τις ανεμογεννήτριες – κινδυνεύει να αφήνει περισσότερα ερωτήματα από όσα λύνει.